تقدیم به آزادگان سرافراز، تندیس‏ هاى صبرو استقامت‏

خبرگزاری پانا:۲۶مردادماه سالروز ورود آزادگان سرافراز اسوه های صبر واستقامت گرامی باد.

کد مطلب: ۲۴۹۰۲۲
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرگزاری پانا، روز ۲۶ مرداد سال ۱۳۶۹، میهن اسلامى شاهد حضور آزادگان سرافرازى بود که پس از سال‏ها اسارت در زندان‏ها و اسارتگاههاى مخوف رژیم بعث عراق، قدم به خاک پاک میهن اسلامى خود گذاشتند.

آزادگان، با ایمان راسخ خود در برابر همه فشارهاى جسمى و روحى دشمنان ایستادند و روابط اجتماعى جامعه کوچک اردوگاهى خود را بر پایه اخلاق حسنه بنا نهادند و از شکنجه‏هاى مزدوران بعث هراسى به خود راه ندادند؛آزادگان، صبورتر از سنگ صبور و راضىی ‏ترین افراد به قضاى الهى بودند.

اینان سینه ‏هایى فراخ‏تر از اقیانوس داشتند که از همه‏ جا و همه ‏کس بریده و به خدا پیوسته بودند، آزاده نامیده شدند چون از قید نفس و نفسیات رهایى یافته بودند.
و امروز یادآور بازگشت غرورآفرین مردان و زنان آزاده‏اى است که پس از تحمل سال‏ها شکنجه و دورى از عزیزان خویش، به وطن بازگشتند و به انتظار میلیون‏ها ایرانى پایان دادند.

در این روز، شکیبایى مادران، پدران، همسران و فرزندان این آزادمردان به ‏بار نشست و سال‏هاى نگرانى و شوق دیدار به پایان رسید و وعده الهى تحقق یافت: «و بشر الصابرین»

نه تنها استقامت آزادگان در اردوگاه ‏هاى دژخیمانه رژیم بعث، بلکه صبر و پایدارى خانواده ‏هاى این عزیزان ستودنى است؛ عرصه پر برکت دفاع مقدس، صحنه حضور مردان و زنان با ایمانى بود که با پیروى از تعالیم عالیه اسلام و تحت رهبرى حکیمانه حضرت امام خمینى(ره) توانستند حماسه ه‏اى به‏یادماندنى و جاودان از خود به یادگار بگذارند.

اینان اگرچه در بازگشت از اسارت، مقتدا و امام خویش را ندیدند، اما با نایب بر حق وى میعادى همیشگى بستند و بر عهد خویش با خون شهیدان پایبند ماندند، آزادگان دلاور و سرافراز با الهام از مکتب انسان‏ساز اسلام و سیره ائمه اطهار و با درس‏ گرفتن از زندگى انقلابى و حماسه‏ ساز حضرت زینب(س) که اسوه صبر و پایدارى بود، توانستند دوران دشوار اسارت را پشت سر نهند و شکوه مقاومت و سرافرازى را بر صحیفه درخشان ایران اسلامى ثبت کنند.

بی ‏شک سال‏ها محرومیت این سروقامتان تاریخ باعث شد که آنان امروز بیش از هر فرد دیگرى در مسیر سبز موفقیت گام بردارند و الگو، اسوه و افتخار میهن خویش باشند.
درباره علاقه شدید آزادگان به امام راحل، مى‏ شنویم که: یک روز افسر عراقى از اسیر مجروحى که یک بسیجى پانزده ساله بود، پرسید: تو چه اندازه پدر و مادرت را دوست دارى؟ گفت: به اندازه چشمانم. پرسید: خوب تو که بسیجى هستى، رهبرت خمینى را چه‏قدر دوست دارى؟ گفت: امام خمینى قلب من است، او را به اندازه قلبم دوست دارم،انسان بدون چشم مى‏ تواند زندگى کند، اما زندگى بدون قلب، زندگى ممکن نیست.

آرى، آنان نه تنها اسیر نبودند؛ بلکه آن‏ها دور از هرگونه وابستگى‏ها و دل‏بستگى‏ ها بودند و نداى آزادمردى را به گوش همه جهانیان رساندند.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار