گوشی برای شنیدن می خواهیم:
قلبهای كوچكمان دنیای آرام می جوید
خبرگزاری پانا: در تمام دنیا،كودكان هواپیما را با انگشت نشان می دهند،در غزه هواپیماها كودكان را نشانه می گیرند. ما جهانی عاری از جنگ می خواهیم ، صدایمان را می شنوید؟
به گزارش خبرنگار پانا: مائده علیزاده دانش آموز تهرانی خطاب به مالیا دختر اوباما نامه ای به شرح ذیل نوشت :
بسمه تعالی
مالیای عزیز سلام
پیش از هرچیز برایت ای مهربان،آرزومندم كه به خوبی ها عشق بورزی و نیكان و نیكویی ها نیز به تو روی بیاورند.آرزو دارم دوستانی داشته باشی،برخی نادوست و برخی دوست دار... كه دست كم یكی در جمعشان مورد اعتمادت باشد.چون زندگی بدین گونه است برایت آرزومندم كه دشمن نیز داشته باشی ... نه كم و نه زیاد،درست به اندازه تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهدكه دست كم یكی از آنها اعتراضش به حق باشد تا زیاد به خودت غره نشوی .همچنین برایت آرزومندم صبور باشی نه با كسانی كه اشتباهات كوچك می كنند كه این كار آسانی است بلكه با كسانی كه اشتباهات بزرگ می كنند . امیدوارم به پرنده ای دانه بدهی و به آواز مرغ سحری گوش كنی وقتی آوای سحرگاهیش را سر میدهد ،چرا كه از این راه احساسی زیبا خواهی یافت به رایگان .
امیدوارم كه دانه ای هم بر خاك بیفشانی هر چند خرد بوده باشد و با روییدنش همراه شوی تا دریابی چقدر زندگی در یك درخت جریان دارد . آرزومندم اگر به ثروت كلانی رسیدی آن را پیش رویت بگذاری و بگویی این دارایی من است ، تا مشخص شود كه كدامیك ارباب دیگریست .آری پول ارباب بدیست اما خدمتگزار خوبی است . از این ها بگذریم ... من یك دخترم درست مثل تو ... دارای یك روح لطیف دخترانه در سرزمینی زندگی می كنم بی شك اسمش رو شنیدی ... ایران .
كشور من جنگهای زیادی رو از همان ابتدا كه بوجود اومده به خودش دیده و حالا كه دارم به گذشته ی سرزمینم دقت می كنم ، می بینم كه حاصل تمام اون جنگها و فشارها چیزی جز پیشرفت علم و فرهنگ كشورم نیست . هیچ وقت نمیشه یه ملت و سرزمین را با تحت فشار قراردادن محكوم و كنترلش كرد چون هر ملتی برای خودش یه غروری داره و تا پای جونش می ایسته تا به همه ثابت كنه كه اجازه نمیده هیچ كس حرمت و غرورش رو بشكنه .
البته كه مبارزه میكنه یا حتی اگه چیزی نداشته باشه برای مبارزه مقاومت میكنه . یه قانونی توی دنیا هست كه اگه یك نفر براش ارزش قائل نشی در صورتی كه همه جوره كمكت كرده ،یه روزی می رسه كه همون شخص میشه امید و آرزوی دست نیافتنی تو و اون موقع است كه تو افسوس میخوری كه ای كاش در اون زمون قدرش را می دونستم و براش ارزش قائل بودم .
مالیای عزیزم نمیدونم خدایی ناكرده برای خودت یا خانواده ات یا نزدیكانت اتفاق افتاده باشه كه كسی عزیزش رو از دست بده . وقتی .... یكی از بستگانش رو از دست میده افرادی كه اطراف اون شخص هستن برای عرض تسلیت و ابراز همدردی كنار شخص داغدار می مونن تا تسلای خاطرش بشن . حالا فرض كنیم كه یك بچه سر یه حادثه ای مثلاً تصادف پدرشو از دست بده ،به نظرت چه اتفاقی برای اون بچه میفته ؟ خوب واضحه كه اون كودك پیش مادرش رشد و تربیت پیدا می كنه . حالا اگه همین بچه تموم اعضای خانواده اش رو از دست بده چی میشه ؟ لابد پیش خودت میگی یه سازمانی هست كه از بچه ها حمایت كنه حالا اگه همون سازمان هم نابود شه یا كسی نباشه كه توش كار كنه چی ؟ اون بچه چیكار باید بكنه ؟
یه حرف دیگه ... از مادرت سوال كن كه عزیز ترین اشخاص تو زندگیش كیا هستن ؟ حتماً میگه پدر تو و خواهر كوچكترت ساشا ، عزیز ترین افراد توی زندگیش هستن . یه روزی رو كه توی یه پارك همراه خواهرت داری میدوی اون ناگهان زمین میخوری و جسمت آسییب میبینه یا حداقل دستت یه خراش بر میداره . مادرت بی شك ناراحت میشه و با تمام وجود برای بهبود تو تلاش میكنه. حالا تو ذهنت یه فیلم درست كن كه اگه یه مادر جلوی چشمش تمام بچه هاش زخمی شن و اون نتونه هیچ كاری بكنه تا جایی كه اون بچه ها جلوی چشم همون مادر جونشون رو از دست بدن . فكر میكنی اون مادر چه حال و هوایی میتونه داشته باشه ؟ خودت رو بذار جای اون مادر داغدار...چیكار میتونی بكنی جز اینكه از ته دل اشك بریزی و مسبب این جنگ رو نفرین كنی... اما مگه اشك و نفرین دردی رو دوا می كنه؟ فكر كنم با این توضیح هایی كه دادم متوجه شده باشی كه منظورم چیه؟بله ... منظورم همین جنگیه كه توی غزه در حال رخ دادنه...منم مثل تو یه دخترم ...دختری كه روح لطیف و دل سوزی داره و قراره در آینده یه مادر بشه...یه لحظه خودمو جای اون زن گذاشتم اما دیدم اصلا نمی تونم یه لحظه هم تصورش رو بكنم شاید
بین اون همه بچه كه كشته شدن یه پسر بچه ای بود كه اگه زنده میموند؛ در آینده بهترین پزشك و تنها امید برای بهبود یكی از عزیزان منو و تو میشد.
شاید اون یكی دختر بچه كه زیر آوار موند ،بهترین نقاش جهان میشد...نگاه كن.چقدر حیفه؟ اگه با این همه احتمالی كه دادیم به جنگ بین فلسطین و اسرائیل نگاه كنیم می بینیم كه حتی یك درصد هم این جنگ درست نیست....جنگ خیلی چیز بدیه .امیدوارم تو هیچ كشوری برپا نشه...می دونم الآن پیش خودت فكر می كنی كه من دارم این همه چیز در مورد این جنگ بهت میگم همش رو همینطوری گفتم یا از دور نظاره گر این جنگ بودم و فقط دارم با مردم فلسطین همدردی می كنم...نه... من دختریم كه حاصل جنگ تحمیلی بین كشور خودمون و كشور همسایه یعنی عراق رو دیدم. خیلی ها شهید شدن ، خیلی ها شیمیایی شدن، خیلی ها دست و پاشونو از دست دادن...خیلی ها مثل پدر خودم از مشكل اعصاب رنج میبرن كه ناشی از همون موج های خمپاره های دشمن و تهاجم آزار دهنده شونه...بله من درد اون بچه ها رو می فهمم چون دارم با كسی كه سخت جنگیده و دفاع كرده و بعد اسیر دشمن شده زندگی می كنم.اثرات جنگ رو دارم می بینم.خیلی بده خیلی بد...
دوست خوبم ... من از سیاست هیچی نمی دونم ولی به این معتقدم تا میشه یه مشكلی رو با مذاكره حل كرد چرا باید پای جنگ وسط كشیده بشه؟ یا اگر هم وسط كشیده شد چرا باید صحنه های این جنگ فرود موشك روی مدارس و یا بیمارستان ها و مناطق مسكونی باشه؟ بچه ها چه گناهی كردن؟ من تو هم یه بچه ایم و هنوز بزرگ نشدیم...چرا باید تو رفاه و آرامش باشیم در صورتی كه یه دختر هم سن و سال ما تنها داره با دشمن می جنگه؟ چند روز پیش توی اینترنت یه عكس دیدم كه واقعا قلبمو درد آورد...یه كفش دخترونه ی خیلی كوچولو بود كه از سایزش میشد فهمید مال یه دختر بچه ی سه ، چهار ساله ی بازیگوشه ...امایه فرقی با تمام كفش های كوچولوی دخترونه ی دنیا داشت...یه فرقی كه باعث شد سوزش اشك رو توی چشمام حس كنم...یه فرقی كه خشمگینم كرد. اون كفش الآن باید پای یه دختر بانمك می بود كه داره توی پارك با دوستاش بازی می كنه...شاد شاد! تمیز سفید و براق.. اما این كفش سفید كوچیك دیگه سفید نبود ، روش پر بود از لكه های قرمز خون....خون یه نقاشی از مظلومیت روی اون كفش كشیده بود...یه نقاشی پر از سربازای بی رحم...پر از دل هایی از جنس سنگ ... پر از نگاه هایی شیشه ای كه دل هر كودكی
رو از شدت ترس می لرزونه...این شبها، شبهای سكوته...من یه جوون ایرانیم. من یه انسانم و لحظه ای تحمل دیدن به خاك و خون افتادن مردم فلسطین رو ندارم.درد آوره زندگی زیر تانك ها و موشك های رژیم صهیونیستی..دردناكتر دیدن مرد جوونیه كه با دستای خون آلود خودش جنازه ی زن و بچه ی یه سالش رو كفن می كنه...صحنه های دلخراش و دردناك به خاك و خون افتادن مردم فلسطین رو توی تلویزیون دیدم كه وجود هر انسانی رو ذره ذره آتیش می زنه... دیگه چه برسه به من كه یه دخترم..دیدن چشم های اشكبار جنازه های له شده زیر آوار و بمبارون خونه ها توی سكوت نیمه شب...همه و همه حكایت از زندگی مردم فلسطین داره و من یه دختر ایرانی...نه در قالب ایرانی- اسلامی، بلكه در قالب یه انسان در تهران نظاره گر گزارش های این جنگ از تلویزیون بودم ولی افسوس... كاری جز اندوه از دستم بر نمیاد.
مالیای عزیز بیا به بچه های فلسطین و هم سن و سال های خودمون كه الآن به جای آرامش دارن می جنگن بگیم كه شما تنها نیستین....مهم این نیست كه من و تو حتما باید به یك زبون...از یك گوشت و خون..از یك وطن و از یك سرزمین باشیم...بلكه مهم اینه كه ما انسانیم وهنوز انسانیت از بین نرفته...اگه تموم دنیا هم مقابل ما بایستند و بجنگند ما باز هم دوستیم چون انسانیم، خدا رو پیش خودمون داریم و در كنار هم هستیم ...دست در دست هم..مقابل كسانی كه می خوان انسانیت رو از بین ببرن . هر چند فاصله ی زمینیمون زیاده اما قلب هامون در كنار همه ...آخه چرا باید مردم فلسطین اسیر دستای سرنوشت باشن؟ مگه چه گناهی كردن كه نباید طعم محبت و آرامش و بچشن؟ گدای محبت بودن به مراتب سخت تر از گدای یه لقمه نون بودنه...فقیر بودنو میشه با گرفتن مقداری پول جبران كرد اما گدای محبت بودن، بهای گزاف و سنگینی داره و بچه های غزه چه سخت بهاشو با خون می پردازن.
قانون جنگ اینه كه نظامی ها با نظامی ها بجنگن...پس چرا الآن نظامی ها دارن با بچه ها و بیمارای توی بیمارستان ها می جنگن؟
دوست خوب من اینهمه حرف زدم...اینهمه سرتو درد آوردم تا در آخر اینو بهت بگم كه پدر تو مرد قدرتمندیه كه میتونه با یه مذاكره كوتاه شعله ی این جنگ رو خاموش كنه.شعله هایی كه پوست خیلی از بچه ها رو سوزونده.
اگه با حرفام موافقی، اگه تو هم از این وضعیت ناراحتی یا با خوندن این نامه دلت یه تكونی خوروده از پدرت بخواه كه اگه میتونه به این جنگ نابرابر خاتمه بده.چون چند وقته كه توی این كره ی خاكی ساعت به وقت انسانیت خوابه...
نمی دونم به آخرت ایمان داری یا نه؟ اما اینو بدون كه تو آخرت همه ی ما ها رو به خاطر حرف های نسنجیده ای كه می زنیم مجازات می كنن اما سكوت بی جامونو هرگز نمی بخشن.كه همین سكوت الآن ما بیجا ترین سكوت دنیاست.
منو ببخش كه با حرفام تو رو ناراحت كردم اما باید می گفتم ...خیلی دوستانه و بدون هیچ سیاستی
تا همه با هم زیر سقف آسمون ... انسان گونه زندگی كنیم.
تا هیچ جای دنیا جنگی نباشه...كودك زخمی نباشه...دل ها همه بزرگ باشه و همگی به اعتقادات هم احترام بذاریم و برای خدای خوبمون بندگی كینم.
ما جهانی عاری از جنگ می خواهیم ، صدایمان را می شنوید؟
ارسال دیدگاه