خبرنگار کیست راهش چیست!
خبرگزاری پانا: چیزهایی هست که تو می دانی و دیگران نه. چیزهایی دیده ای که دیگران ندیده اند، با افرادی نشست و برخاست داشته ای که دیگران نه، ندیده ها را دیده ای و نشنیده ها را شنیده ای...
چیزهایی هست که تو می دانی و دیگران نه. چیزهایی دیده ای که دیگران ندیده اند، با افرادی نشست و برخاست داشته ای که دیگران نه، ندیده ها را دیده ای و نشنیده ها را شنیده ای،
در چنین موقعیتی رسالت ها و وظایفی بر تو تحمیل می شود. نامت را می گذارند خبرنگار و روزی را به نام تو یا بهتر بگویم به بهانه ات برنامه می سازند، تجلیل می کنند، یاد می کنند از تلاش هایت. از دویدن ها و نرسیدن هایت.
حرفه ات خبر است و آنچه در این مجال سخت به دست می آید همان خبر است. مسئولیتی بر عهده داری که مرزبندی های ذهنی ات را دوچندان می کند. از یک سو به منافع مخاطب می اندیشی و در جریان قرار دادن او از ماوقع و از سویی دیگر تو می مانی ترجیح گروهی مبنی بر مسکوت ماندن یک ماجرا. انتخاب هر لحظه دشوار و دشوارتر می شود.
تمایل به دانستن تو را به دورافتاده ترین مناطق جغرافیایی می کشاند و خطرناک ترین حادثه ها از بیخ گوشت می گذرد. زندگی ات ریتم پرشتابی دارد. قلم و کاغذ، یک ذهن همیشه لبریز از تیترهای جنجالی و این روزها وابستگی عجیب به فضای مجازی و یک دستگاه رایانه همراهان همیشگی ات هستند در دنیای خبر، عصر ارتباطات و جهان اطلاعات و تکنولوژی.
راهت را بارها و بارها بسته می بینی. مسیر با مانع های بزرگی مسدود است، سد می سازند در برابر خواسته هایت. اشتیاقت برای کشف کردن با درپوش هایی سرریز می شود و گاهی هدر می رود. شرق به غرب و شمال به جنوب راه های هر روزه توست. این که چقدر فاصله باقی است تا رسیدن به یک خبر، دستیابی به جریانی از اطلاعات برایت مطرح نیست. وقتی هدف برایت در اولویت قرار می گیرد، راه کوتاه می شود. سوژه ها تو را می خوانند. از خیابان می گذری. تاکسی سر چهارراه مشغله توقف می کند و گذر ثانیه های قرمز را به نظاره می نشینی. همه خاطرات این چند ساله خبرنگاری به یکباره در حافظه ات مرور می شود. آنچه گذشت... خوب یا بد، محترمانه یا غیرمحترمانه و تو خاطراتی داری از جنس خبر برای تمام فصول...خاطراتی که تاریخ انقضا ندارند و بیات نمی شوند. تجربه هایی بی بدیل و دست نایافتنی برای عام اما برای تو در چنگ، ای خبرنگار...روزت مبارک.۱۷ مرداد امسال گذشت. ۱۷ مرداد سال های دیگر هم خواهد گذشت. ۱۷ مرداد هم یک روز است مانند همه روزها اما هر روز، روز توست. روزی که بی خبر بگذرد، روز مرگ حادثه است.
رکسانا قهقرایی/
ارسال دیدگاه