۱۵ مردادماه سالروز شهادت سرلشگر عباس بابایی

به راستی او گمنام اما آشنای همه بود

خبرگزاری پانا: عباس بابایی کتابخوان خوبی بود. اما کتابخانه دار نبود. انباردار کتاب نبود. سپرد ببرند همه کتابهایش را بدهند به کتابخانه ها. گفت اگر می خوانید ندهید. اگر نمی خوانید بدهید.

کد مطلب: ۲۴۵۴۸۷
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرگزاری پانا، امروز قلمم را به دست گرفتم که بنویسم.ناخودآگاه نوشت شهید عباس بابایی، رفتم تقویم کوچکی که در جیبم بود را نگاه کردم دیدم نام بزرگی که با کلمه شهادت و در مکتب شهادت پرورش یافت؛شهیدی که تقوایش بسان خروشان بود و هر لحظه از زندگانیش موج ها بر می داشت را نوشته بود.


خلبانی که تمام وجودش کرامت و بزرگی بود،مبارزی دلاور در میدان جنگ بود، از زمانی که خود را شناخت با نفس اماره خویش جنگید و به سوی حق تعالی پرواز کرد. آری از روستایی ساده چشم به جهان گشود و با هواپیمای خود به درگاه پروردگارش حرکت کرد.
عباس بابایی شاید از کمتر چیزی به قدر نادانی زجر می کشید. وقتی کودک بود، گاه از او چیزی می پرسیدند و بلد نبود و چهرهاش برافروخته می شد. گاه این ندانستن آنقدر آزرده اش می کرد که از سر سفره غذا بلند می شد و به گوشه ای پناه می برد. بعدها آموخت ندانسته هایش را چه طور بیاموزد. اما تا آخر هم از ندانستن بیزار بود.


عباس بابایی در ساده بودن و ساده زندگی کردن گاه فریاد دیگران را به آسمان می رساند. در آخرین سالهای اقامتش بر این خاک غربت، کسی گفتش با این طرز لباس پوشیدنت مردم به تو می خندند. عباس به کسی که این حرف را زده بود گفت چه خوب، بگذار دلشان باز شود و باز هم همان لباس را پوشید. با لباسی مانند همان بود که به دیدار برادرش رفته بود و دیگران نشناخته بودند که تیمسار بابایی است. گمان کرده بودند مستضعف و محرومی است که آمده کمکی بگیرد.
عباس بابایی چمدان بسته بود که حج برود، گفتند وجودت در نبرد ضروری است، همسرش را تنها به حج فرستاد و خودش مثل یک سرباز ساده و مطیع ماند. چنین ماهِ تمامی اگر در عید قربان قربانی شود عجیب است؟

گفتن و نوشتن و شنیدن و خواندن از بابایی بهانه است. بهانه ای که یادمان نرود می توان آدم بود و خوب بود و دین داشت و خوب بود. می توان بی ادا و بهانه در نبرد فرمان برد و در هر لحظه اندیشید و از وظیفه ها هیچ یک را به اسم آن دیگری تعطیل نکرد. ما در عصری زیستیم که اسطوره ها بیرنگ شدند، از غایت حضور مردانی مانند عباس.


بابایی در هنگام شهادت ۳۷ سال داشت، او اسوه ای بود که از کودکی تا واپسین لحظات عمر گرانقدرش همواره با فداکاری و ایثار زندگی کرد و سرانجام نیز در روز عید قربان، به آروزی بزرگ خود که مقام شهادت بود نائل گردید و نام پرآوازه اش در تاریخ پرا فتخار ایران جاودانه شد.آری او به جای اسماعیل قربانی شد.


شهید بابایی به روایت رهبر انقلاب:
سال ۶۱ شهید بابایى را گذاشتیم فرمانده پایگاه هشتم شکارى اصفهان. درجه‌ این جوان حزب‌اللهى سرگردى بود، که او را به سرهنگ تمامى ارتقاء دادیم. آن‌وقت آخرین درجه‌ ما سرهنگ تمامى بود. مرحوم بابایى سرش را مى‌تراشید و ریش مى‌گذاشت. بنا بود او این پایگاه را اداره کند. کار سختى بود. دل همه مى‌لرزید؛ دل خود من هم که اصرار داشتم، مى‌لرزید، که آیا مى‌تواند؟ اما توانست. وقتى بنى‌صدر فرمانده بود، کار مشکل‌تر بود. افرادى بودند که دل صافى نداشتند و ناسازگارى و اذیت مى‌کردند؛ حرف مى‌زدند، اما کار نمى‌کردند؛ اما او توانست همان‌ها را هم جذب کند. خودش پیش من آمد و نمونه‌اى از این قضایا را نقل کرد. خلبانى بود که رفت در بمباران مراکز بغداد شرکت کرد، بعد هم شهید شد. او جزو همان خلبان‌هایى بود که از اول با نظام ناسازگارى داشت. شهید عباس بابایى با او گرم گرفت و محبت کرد؛ حتى یک شب او را با خود به مراسم دعاى کمیل برده بود؛ با این‌که نسبت به خودش ارشد هم بود. شهید بابایى تازه سرهنگ شده بود، اما او سرهنگ تمام چند ساله بود؛ سن و سابقه‌ خدمتش هم بیشتر بود. در میان نظامى‌ها این چیزها خیلى مهم است. یک روز ارشدیت تأثیر دارد؛ اما او قلبا و روحا تسلیم بابایى شده بود. شهید بابایى مى‌گفت دیدم در دعاى کمیل شانه‌هایش از گریه مى‌لرزد و اشک مى‌ریزد. بعد رو کرد به من و گفت: عباس! دعا کن من شهید بشوم! این را بابایى پس از شهادت آن خلبان به من گفت و گریه کرد. او الان در اعلى‌علیین الهى است؛ اما بنده که سى سال قبل از او در میدان مبارزه بودم، هنوز در این دنیاى خاکى گیر کرده‌ام و مانده‌ام! ما نرفتیم؛ معلوم هم نیست دستمان برسد. تأثیر معنوى این‌گونه است. خود عباس بابایى هم همین‌طور بود؛ او هم یک انسان واقعا مؤمن و پرهیزگار و صادق و صالح بود.
بیانات در دیدار مسؤولان عقیدتى، سیاسى نیروى انتظامى ۱۳۸۳٫۱۰٫۲۳


وصیتنامه ای که میتواند سرلوحه ایمان و تقوا و فعالیت همه باشد:
بسم الله الرحمن الرحیم


همسرم ! راه خدا را انتخاب کن که جز این راه دیگری برای خوشبختی وجود ندارد.


ملیحه جان همانطوری که میدانی احترام مادر واجب است . اگر انسان کوچکترین ناراحتی داشته باشد اولین کسی که سخت ناراحت می شود مادراست که همیشه به فکر فرزند یعنی جگرگوشه اش می باشد. . .


ملیحه جان اگر مثلا نیم ساعتی فکر کردی راجع به موضوعی هرگز به تنهایی فکر نکن حتما از قرآن مجید و سخنان پیامبران - امامان استفاده کن و کمک بگیر- نترس هر چه می خواهی بگو. البتهدرباره هر چیزی اول فکر کن .


هر چه که بخواهی در قرآن مجید هست مبادا ناراحت باشی همه چیز درست می شه ولی من می خواهم که همیشه خوب فکر کنی . مثلا وقتی یک نفر به تو حرفی می زند زود ناراحت نشو درباره اش فکر کن ببین آیا واقعا این حرف درسته یا نه . البته بوسیله ایمانی که به خدا داری.


ملیحه جان به خدا قسم مسلمان بودن تنها فقط به نماز و روزه نیست البته انسان باید نماز بخواند و روزه هم بگیرد . اما برگردیم سرحرف اول اگر دوستت تو را ناراحت کرد بعد پشیمان شد و به تو سلام کرد و از تو کمک خواست حتما به او کمک کن . تا میتونی به دوستانت کمک کن و به هر کسی که می شناسی و یا نمی شناسی خوبی کن. نگذار کسی از تو ناراحت بشه و برنجه.


هر کسی که به تو بدی می کند حتما از او کناره بگیر و اگر روزی از کار خودش پشیمون شد از او ناراحت نشو. هرگز بخاطر مال دنیا از کسی ناراحت نشو.


ملیحه جون در این دنیا فقط پاکی، صداقت ،ایمان ، محبت به مردم ، جان دادن در راه وطن، عبادت باقی می ماند. تا می تونی به مردم کمک کن . حجاب ، حجاب را خیلی زیاد رعایت کن . اگه شده نان خشک بخور ولی دوستت ، فامیلت را که چیزی نداره، کسی که بیچاره است او را از بدبختی نجات بده. تا میتونی خیلی خیلی عمیق درباره چیزی فکر کن. همیشه سنگین باش. زود از کسی ناراحت نشو از او بپرس که مثلا چرا اینکار را کردی و بعد درباره آن فکر کن و تصمیم بگیر. . .


ملیحه به خدا قسم به فکر تو هستم ولی می گویم شاید من مردم باید ملیحه ام همیشه خوشبخت باشد . هرگز اشتباه فکر نکند . همیشه فقط راه خدا را انتخاب بکند . چون جز این راه راه دیگری برای خوشبختی وجود ندارد .


ملیحه باید مجددا قول بدهی که همیشه با حجاب باشی . همیشه با ایمان باشی. همیشه به مردم کمک کنی . به همه محبت کنی . در جوانی پاک بودن شیوه پیغمبری است و راه خداست . . .


اگه می خواهی عباس همیشه خوشحال باشد باید به حرفهایم گوش کنی . ملیحه هرچقدر میتونی درس بخون . درس بخون درس بخون . خوب فکر کن . به مردم کمک کن . کمک کن خوب قضاوت کن . همیشه از خدا کمک بخواه . حتما نماز بخون . راه خدا را هرگز فراموش نکن . . .


همیشه بخاطرت این کلمات بسیار شیرین و پر ارزش را بسپار « کسی که به پدر و مادرش احترام بگذارد ، یعنی طوری با آنها رفتار کند که رضایت آنها را جلب نماید ، همیشه پیش خداوند عزیز بوده و در زندگی خوشبخت خواهد بود . . .
ملیحه مهربانم هروقت نماز میخونی برام دعا کن .


گردآورنده و گزارش نویس سید محمد حقایقی

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار