فیلم نامه های ایرانی گنجایش بازیگران بین المللی را دارد!
خبرگزاری پانا: تب حضور بازیگران بین المللی در چند سال اخیر باعث شده که برخی منتقدان این امر عنوان کنند مشکل اصلی سینمای ایران حضور بازیگران خارجی نیست بلکه فقدان فیلم نامه های مناسب در بسیاری از فیلم ها دیده می شود و باید سینماگران بجای انتخاب بازیگران بین المللی راهکاری برای آن پیدا کنند.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ شاید یکی از مهمترین سوال هایی که ذهن مخاطبانی که سینما را به خاطر سینما دنبال می کنند این باشد که واقعا فیلم ساز باید هدف اولش تسخیر گیشه ها و فروش میلیاردی باشد یا پیش از این باید مسائل دیگری مانند ارجعیت پیام فیلم را در نظر بگیرد؟ کاری با سینمای غرب و هالییود نداریم و خطاب تنها به سینمای وطنی خودمان است؛ نگاهی گذرا به لیست پر فروش های تاریخ سینما که می اندازیم چند فیلم می بینیم که در بالا رفتن فروش میلیاردی با هم رقابت دارند. حالا در این میان برخی واقعا فروش می کنند و برخی هم به هر طریق ممکن از دادن بلیط نیم بها تا توزیع گذاشتن بلیط بین دستگاه ها سعی می کنند هم فروش را بالا نشان دهند و هم به هر ترتیب مخاطب را برای تماشای فیلم به سینما بکشانند؛ اتفاقی که شاید در هیچ کجای دنیا شاهد آن نباشیم.
هر چند وقت یکبار خبری از حضور یک بازیگر مطرح سینمای جهان در ایران جامعه را درگیر خود می کند و حضور او نقل محافل می شود. حالا نوبت به یک بازیگر زن هندی است، در خبرها آمده بود که آیشواریا در کنار محمد رضا گلزار در فیلم سلام بمبئی به نویسندگی و کارگردانی قربان محمد پور حضور خواهد داشت، خبری که توسط کارگردان تایید شد و او با بیان اینکه هزینه ساخت این فیلم ۵.۵ میلیارد است اضافه کرد که " ما رقص و آواز هم در این فیلم داریم چرا که این اتفاق در بالیوود مرسوم است و برای مردم هند وجود این مسئله در فیلم مهم است اما رقص و آواز ما به گونهای نیست که رفتار غیر شرعی جلوه کند. "
چند روز عقب تر و به مصاحبه ای که حسن دادخواه تهیه کننده این فیلم با بانی فیلم داشته است رجوع می کنیم جایی که او علت ماندنش به سینما را سود خوب این صنعت بیان می کند. او می گوید: " از سال ۸۷ از طریق علی سرتیپی وارد سینما شدم. ایشان دوست و همسایه من است و زمانی که داشت «نیش زنبور» را تولید می کرد سرمایه گذاری در فیلم را به من پبشنهاد داد. اولین تجربه ام اینچنین حاصل شد و چون با سود هم همراه بود ادامه دادم. " اما وقتی سخن از ساخت سلام بمبئی به میان می آید او مبلغ قرارداد این بازیگر زن را افشا می کند و می گوید دستمزد این بازیگر ۳ میلیارد است.
تمام این جملات را که کنار هم می گذاریم و به خلاصه داستان فیلم نگاهی می اندازیم به یک نقطه می رسیم، هدف از ساخت این فیلم تنها و تنها تسخیر گیشه هاست. وقتی لیست پر فروش های سینمای ایران در چند سال اخیر را می بینیم یک نکته به طور شاخص خود را نشان می دهد؛ اینکه در ۶ فیلم پر فروش سالهای اخیر ۵ فیلم کمدی بوده اند و تنها جدایی نادر از سیمین ژانری اجتماعی داشت. این یعنی مردم ایران در چند سال اخیر بیشتر به فیلم های طنز بها می دهند تا چهره ها، روندی که شاید از میانه های سال ۷۰ تا میانه های ۸۰ بر عکس بود و این چهره هایی چون ابوالفضل پر عرب، نیکی کریمی، هدیه تهرانی و محمدرضا گلزار بودند که مخاطب را به گیشه ها می کشاندند.
اما حالا مجموعه سلام بمبئی برنامه ای جدید در نظر گرفته اند، ورورد یک بازیگر زن هندی در کنار رقص و آواز معمول سینمای بالیوود. امری که می تواند به فروش بالای این فیلم در شرایط فعلی کمک کند. اما این میان یک سوال مطرح می شود، برای سازمان سینمایی وزن کیسه های فروش فیلم مهم است یا وزن ساختاری و پیام فیلم؟ کسی مخالف حضور بازیگرهای مطرح خارجی در سینمای ایران و هزینه کردن برای آنها نیست، حتی با تصور اینکه سلام بمبئی فروش خوبی داشته باشد در صورتی که نتواند پیام مناسبی به مخاطب برساند و تنها وقت پر کن باشد چه کسی پاسخ گو خواهد بود؟ تهیه کننده که سود خودش را کرده و تنها این وسط مخاطب بازیچه می شود و ادامه راهی که سایر تهیه کنندگان برای سود آموخته اند.
فرهاد فخر آبادی/
ارسال دیدگاه