گروه سیاسی پانا:
چراجهان در مقابل سیل خون غزه سکوت کرد
خبرگزاری پانا: در زمانه ای که بوق های تبلیغاتی نظام سلطه در مرگ سگ اروپایی فریاد وا اسفا سرمی دهند چرا دهان مدعیان حقوق بشر در مقابل جنایات اسرائیل علیه کودکان غزه بسته است. چرا جهان سکوت کرده است؟
به گزارش خبرنگار گروه سیاسی پانا از درمیان، در ایامی که تب فوتبال، جهان و آمریکای جنوبی را فرا گرفته بود، در جای دیگری از این دنیای پهناور درست در کهن ترین قارهی آن یعنی خاورمیانهی آسیا، قصه ای خونین از داستان حقوق بشری نظام سلطه در غزه رقم خورد و درد آورتر این که همه بی خیال این فاجعه، سرگرم تماشای فوتبال بودند و از سرخرافات دل به شتر پیشگو بسته تا برای قهرمانی تیم محبوبشان پیشگویی کند.
اسف بارتراین که ندای هل من ناصر کودکان مظلوم فلسطین به آسمان غزه بلند بود، اما مسلمانان خفته برای پیروزی تیم هلند و آلمان دعا می کردند. غافل از این که بوق های تبلیغاتی سردمداران غرب با فوتبال آنان را درخلصهی غفلت فرو برده تا نشنوند صدای فریاد وا محمدای کودکان غزه را، تا نشنوند اربده های غداره کشان صهیونسیتی را در بمباران ناجوانمردانهی غزه، تا نشنوند صدای همچون حمار مزدوران داعشی در هنگام به مسلخ بردن جوانان شیعه و سنی عراق و سوریه را.
آری این جام جهانی پارچهای مخملی بود بر دل مسلمانان تا فارغ از واقعیات جهان اسلام، به سراب فوتبال دلخوش کنند اما جام جهانی تمام شد ولی قصهی غزه را پایانی نیست.
پس چرا شیوخ عرب ساکتند و بی خیال در بزم عیش و نوش همپیمانان غربی خود مشق رقص شمشیر می کنند؟ چرا دهان مدعیان حقوق بشر را گل گرفتهاند، و چرا دیده بانان حقوق بشرخفه شده اند؟! مگر نمی بینند این همه ددمنشی غاصبان مسجدالاقصی را؟ چرا خوب هم می بینند و می شنوند اما به دستور اربابان آمریکایی خود پنبهی مصلحت در گوش کرده و خود را به خواب خرگوشی زده اند.
این روزها به هر رسانهیی که نزدیک میشوی، بوی خون میدهد. همین تلویزیونی که هیجان جهانی فوتبال را مهمانمان خانه ها میکرد، بوی خون داغ میدهد. همین تلویزیونی که هر فریاد «گلی» که در آن کشیده میشد، به یادمان میآورد با هر فریادی یک گلوله در سینه کودکی مینشیند.
آری این جام جهانی با همه شگفتیهایش، با همه رکودزنیهایش نتوانست تکهیی از خاک خونین فلسطین را زیر چتر خود بگیرد، چنان که مردم مومن و نوع دوست ایران زمین و آزداگان و آزاد اندیشان جهان توانستند ببینندو بشنوند صدای مظلومین غزه را.
این روزها رسانه ها پر است از عکس کودکانی که در آغوش مادرانشان آخرین نفس را سردتر، سنگینتر و عمیقتر از اندازه ریههای کوچکشان کشیدند.
دوربین های تلزیونی در پی شکار زنی هستند که همراه با شوهر و فرزندانش در هشدار یک دقیقهیی نتوانست خانه را ترک کند و همه به یک بمب، در کنار هم، در خانه خود، در خاک خونین خود جان دادند و فقط یک نفر را باقی گذاشتند. یک دختربچه ۱۰ ساله را که نمیتوانم تجسم کنم فکرهای امروزش را. آن کودک چگونه و با چه بندی باید دوباره خود را به زندگی، به خانه و به سرزمینش پیوند بزند؟
بله جامجهانی ۲۰۱۴ تمام شد اما قصه طولانی غزه برگ دیگری خورده و گویا پایانی ندارد.
اینک ماییم و هر روز هزاران خبر، از زنی، کودکی، سربازی و یا پدری که مظلومانه در راه مقاومت و دفاع از خانه و کاشانه به خون می غلطد.
سالهاست با خود فکر میکنیم چرا هنوز این قصه پایانی نگرفته، قصه دیگری در دلش شروع میشود. با خود فکر میکنیم چگونه جهان نشست و تماشا کرد که یک سرزمین یکدست در ۵۰ سال اشغال شد و از آن هیچ نماند جز سرزمینی محصور. از یکسو دریا و یک ارتش، از یکسو یک دیوار بلند، تانک و سپر.
آسمان فلسطین هم اشغال شده و نیروی هوایی اشغالگر میتواند آسمانش را چنان بپوشاند که زور خورشید هم به آن نرسد و فلسطین تاریک شود... چطور همه ما همه این سالها نتوانستیم قصه دیگری از آن سرزمین اشغال شده بشنویم؟
نه میشود پای رسانهها ماند، نه میشود چشم بست و دور شد. هزار بار با خودم گفتم باور نکن، فراموش کن، این عکس را نبین... اما چطور باید فراموش کرد، چطور جهان میتواند فراموش کند که همنوعانمان در عیشی شبانه به تماشای مرگ دهها کودک نشستهاند.
برق گلوله و بمب برق شادی را از چشمانشان میپراند و به وجد کف میزنند. به هر شاخه «گلی» که توسط دژخیمان اسرائیلی زده میشود شاد میشوند.
گلهای خونین غزه، گلهایی با بوی گوشت سوخته، بوی آوار، بوی خون تازه، بوی خاک سرخ و خیس... این جاست که باید به فرمان جلودار لبیک گفت و با فریادهایی از سر خشم در روز جهانی قدس به میدان آمد و یکصدا فریاد زد که وای اگر رهبر اذن جهادم دهد ارتش صهیون نتواند که جوابم دهد.
ارسال دیدگاه