گزارش پانا از قربانی حادثه اسیدپاشی کیانشهر؛
نمی دانم چه کسی مرا قربانی کرد/از آیینه می ترسم
خبرگزاری پانا: ساعت ۱۲ شب است و پس از پایین کشیدن کرکره های مغازه قصد دارم به دیدن همسرم بروم. ۱۲ اردیبهشت ماه است و شهر را سکوتی فراگرفته است. از دوستم که تا منطقه ای با من هم مسیر شده است جدا می شوم. ۱۰ متر تا خانه همسرم باقی مانده است که سطلی ۶ لیتری بنا به تخمین های بعدی کارشناسان پزشکی به روی صورتم پاشیده می شود. همه چیز در یک آن رخ می دهد و هیچ راهی برای مقابله نیست جز بستن چشمهایم و ندیدن، نشنیدن و فکر نکردن به آنچه پیش روست.
به گزارش خبرنگار اجتماعی پانا ،این جملات توصیف دلخراش حادثه ناگواری است که تلخ ترین شب زندگی صادق حنیف پور قربانی اسیدپاشی را رقم زده است. با او تماس می گیرم. چند ماهی از ماجرا می گذرد و شنیده ام که پرونده اش به صورت جدی در قوه قضاییه پیگیری نمی شود. حال روحی اش نسبتا مساعد است. با اوضاع فعلی اش کنار آمده اما از آسیب های جسمانی به شدت رنج می برد. به دلیل زخم های فراوان کتف و کمر نمی تواند به خوبی حرکت کند.
نزدیک به ۴۰ درصد بینایی اش از دست رفته و همین طور بویایی اش با مشکلاتی مواجه شده است.۴۰ درصد سوختگی بدن او از نوع ۴ یعنی شدیدترین نوع سوختگی ست و باقی سوختگی ها شدت نسبتا کمتری دارد. بخشی از عصب صورتش از بین رفته است. صادق یک اعتراف ساده می کند: این که در طول این دو ماه هنوز نتوانسته یا بهتر بگوییم جرات نکرده است خودش را در آینه ببیند و هر آنچه از چهره اش می داند تعریف اطرافیان است. می گوید با همسرش تصمیم گرفته بودند تا روز ۲۳ اردیبهشت ماه به بهانه تولدش و سالگرد عقدشان جشن کوچکی برپا کنند و سر خانه و زندگی شان بروند اما این حادثه همه پیش بینی ها و دلخوشی هایشان را به هم می زند.
هزینه های درمانش سر به فلک کشیده است و هر بار برای پانسمان باید هزینه ای قریب به ۵۰۰ هزار تومان صرف کند. برای یک باندپیچی ساده. ۳۵ میلیون تومان را فقط برای ترخیص از بیمارستان پرداخت کرده و این در حالی است که بخش عمده ای از هزینه ها را باید چند ماه دیگر برای جراحی های زیبایی صرف کند.
او می گوید خانواده اش در این روزها حال خوبی ندارند و یک پایشان بیرون است برای پیگیری کارهای قضایی و یک پایشان هم خانه است برای رسیدگی به من. می گوید در این مدت چند مراسم عروسی به خاطر اوضاع جسمانی او بین آشنایان و اقوامشان لغو شده است. خاله اش فقط گریه می کند. همسرش اهل اراک است و کارش شده است تردد بین تهران و اراک. او تنها ۲۳ سال دارد با چهره ای در هم ریخته از شدت جراحت و هزاران سوال بی پاسخ که بیشتر از دردها و التهابات جسمانی روح او را آزار می دهند: چرا و چه کسی؟ تنها خواسته اش پیدا کردن مسبب قضیه است و می گوید تا پیدا کردنش دست از تلاش برنمی دارد. او می خواهد پاسخ چند سوال بی جواب را بگیرد. همین.
شاید کم نباشند اطرافمان از این دست افرادی که قربانی کینه توزی ها، بدخواهی ها و انتقام گیری های بدون توجیه شده اند و شاید کم هم نباشند افرادی که به این مسائل فکر می کنند اما مساله اینجاست که باید نقطه پایانی از سوی مقامات قضایی و مسئولان برایش در نظر گرفت.
ارسال دیدگاه