جام جهانی؛ عرصه خودنمایی قدرت های ملی و سیاسی
خبرگزاری پانا: در آستانه جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل بسیار از اخبار و اطلاعات و تیترهای رسانه های دیداری و شنیداری رنگ و بویی ورزشی به خود می گیرند.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل مهم ترین رویداد ورزشی این روزهاست که در شبکه های مختلفی رادیویی و تلویزیونی و روزنامه ها و خبرگزاری های مختلف اخبار متعددی را به خود اختصاص داده است.
این رویداد بین المللی گذشته از حوزه ورزشی بخش های فرهنگی و اجتماعی را نیز به خود درگیر می کند. بدین ترتیب جام جهانی تاثیر زیادی بر رفتارهای حمایتی هواداران دارد. برای مثال در دوره قبلی جام جهانی که در آفریقای جنوبی برگزار می شد، مردم شاهد شیوه جدید از توشیق و حمایت و ابزاری پر سر و صدا به نام ووووزلا بودند که در دوره خود نه تنها یک کالای سرگرم کننده ساده بلکه ابزاری برای انتقال شیوه هواداری در این مسابقات بود. به مسابقات جام جهانی همچنین باید به دیده یک رویداد توریستی مهم نگریست. همچنین برگزاری مسابقات جام جهانی در کشوری مشخص یک برگ برنده برای آن محسوب می شود. زیرا آن کشور را در کانون توجهات دست کم یک ماهه اخبار قرار می دهد و آن را به یک منبع خبری مهم تبدیل میسازد.
از طرفی دیگر در مباحث مطالعات فرهنگی حضور مردمانی از سراسر کشورهای جهان در یک کشور در حالیکه پوششی سراسری هم ازآن صورت می گیرد می تواند منشا نزدیک تر شدن الگوهای رفتاری و فرهنگی آنان به هم باشد. در واقع آنچه که در بحث جهانی شدن مورد توجه است یعنی ارائه الگوهایی نسبتا همسان و یکدست برای عرضه در مقیاس کلان و جهانی در این جا بیش از پیش و حداقل برای مدت زمانی یک ماهه تحقق می یابد.
مسابقات جام جهانی همچون المپیک اهمیتی فرامتنی دارد و از این نظر صرفا کانون رقابت چند تیم ملی یا چند ورزشکار با یکدیگر نیست. این رقابت ها عرصه خودنمایی و به رخ کشیدن قدرت های ملی و حتی موضع گیری های سیاسی برابر همدیگر است. پیروزی در بسیاری از این مسابقات می تواند بر سایر شئون اجتماعی و فرهنگی کشورها هم تاثیر گذار باشد. ضمن این که رگه های ناسیونالیستی و ملی گرایی در این رقابت ها بسیار پررنگ است. اقلیت ها در این مسابقات سهم به سزایی برای برجسته کردن حس میهن پرستی شان دارند. حتی گروهی از افراد تحت فشار این مسابقات را فرصتی برای دیده شدن خود و به گوش رساندن اعتراضاتشان میدادند. چه بسا طراحی راه پیمایی هایی دسته جمعی که برای مقابله با موضوعات مختلف طی این گردهمایی های جهانی صورت گرفته است.
رقابت های جام جهانی همچنین از منظر دریافت حق پخش منبع سودآوری برای کشور مبدا است. خوشبختانه صداوسیما جمهوری اسلامی ایران در دوره بیستم جام جهانی پخش کاملی از تمامی مسابقات را در دستور کار خود قرار داده است و بنا بر گزارش مجید زین العابدین مدیر شبکه سه سیما هر ۶۴ مسابقه این رقابت ها از دو شبکه سه و شبکه ورزش به صورت زنده و با حداکثر ۷ ثانیه تاخیر به پخش میرسد که از این میان ۱۱ مسابقه سهم شبکه روزش و ۵۳ مسابقه سهم شبکه سه سیماست.
البته با مروری بر آمار و ارقام یاد شده یک تناقض عمده را یادآوری می کند. این که چرا با وجود گذشت بیش از دو سال از تاسیس شبکه ورزش با هدف پوشش مسابقات و رویدادهای مهم ورزشی و تحلیل و بررسی مسائل خرد و کلان این حوزه همچنان شبکه سه سیما باید بیشترین سهم از پوشش رویدادهای ورزشی و عمده برنامه های پرمخاطب این حوزه را به خود اختصاص دهد. مگر تعریف رویکرد برای شبکه های تخصصی و اساسا راه اندازی آن ها به معنای جهت دهی مخاطبان و جلب توجهشان به برنامه های آن ها نیست؟ آیا راه اندازی شبکه های جدید با هدف افزایش آمار کمی عملکرد مدیران ارشد رسانه ملی دنبال می شود؟! چرا شبکه ورزش و یا شبکههای نظیر آن از منظر داشتن رویکرد های تخصصی هنوز نتوانسته اند در جذب مخاطبان موفق عمل کنند؟! در حالی که بازه زمانی دو ساله برای رسیدن به سطح قابل قبولی از بینندگان زمان نسبتا مناسبی است. زیرا بسیاری از شبکه های ایرانی ماهواره ای اگرچه الگوهای مذمومی برای رسانه ملی محسوب می شوند اما صرف نظر از نامناسب بودن محتوایشان توانسته اند به آمار جالب توجهی در جذب مخاطب حتی در مدت زمان کوتاه تر هم برسند. به گونه ای که گوی سبقت را از بسیاری از شبکه
های دیرپای قدیمی هم برباید.
ارسال دیدگاه