یادداشت ؛
سوم خرداد سالروز فتح خرمشهر مبارک باد
خبرگزاری پانا: چه روز باشکوهی است سوم خرداد، روزها و شبهای منتهی به آن، سراسر خاطره و نیایش است و چه باشکوه که نخلها همچنان ایستادهاند. نخلها هنوز ایستادهاند تا مقاومت را به رخ تاریخ بکشند، کارون همچنان جریان دارد تا رفتن و پیوستن را متجلی سازد.
به گزارش خبرنگار پانا:نخلها هنوز ایستادهاند تا ما بدانیم مردان و زنان این سرزمین چگونه از خود عبور کردند ...
نخلها بیدارند و از راز و رمز شب، سنگر و سکوت و ستاره میگویند، نخلها ایستادهاند، خدایا ! فردا چه خواهد شد ...
خدایا چه میشود اگر خورشید بر سرزمین طلایی "خرمشهر" فرود آید و بر دستان زنان و مردانش بوسه زند، سزاوارست اگر ماه بر پیشانی این سرزمین سجده کند .
خدایا سزاوارست اگر ستارهها یکی یکی بر زمین آیند تا در برابر عظمت فرزندان این خاک کرنش کنند .
روبروی مسجد جامع خرمشهر، ایستادهام چه رازها در خود دارد و چه سکوتی که سرشار از ناگفتههاست، چه ایثارها به یاد دارند، احساس میکنم دیوارهای مسجد نیز خاضعانه در برابر صبوری دادن سرزمین آتش و خون تعظیم میکند .
چه عظمت باشکوهی، چه لحظه فراموشنشدنی، و چه لبخند زیبایی است که روز و آفتاب بر شهیدان روا میدارند. چه زیباست شکوه باران که قامتش را برای شهیدان خم میکنند .
خدایا! کجایند آن مردان به ادعایی که از نور هدیه میچیدند .
کجاست فریاد الله اکبر مردان خدایی که قلب دشمن را میشکافتند .
خدایا ! صدای گلوله رانشنیدهام، صدای زوزه خمپاره رانشنیدهام.صدای سوت نارنجک را نشنیدهام، رد گل آلود پای دشمن را ندیدهام اما به یاد دارم غارت خانه و کاشانه مردم را ... چگونه میتوان از ناجوانمردی سیمهای خاردار و میدان مین نگفت .
چگونه میتوان کتاب تاریخ را بست و نگفت که دشمن چگونه به خود اجازه داد شهری را ویران، مادری را منتظر و فرزندی را از خانهاش بیرون کند .
چگونه میتوان آرام نشست و بر سوگ "لالههای سرخ"با باران همراه نشد .
خدایا !
این قطار قدیمی در بستر موازی کدام تکرار خواهد ایستاد ... نکند توقف و ماندن ما بهانهای برای سوار شدن بر قطار تکرارها شود و ما غافل از شهدا فقط تصویر آنها را قاب و طرح جادهها ببینیم. چقدر فاصله افتاده بین ما و خرمشهر ...
اما نه! انگار همین دیروز بود که نخلها هم، آهنگ رفتن داشتند و لحظههای پر از دوست داشتن در تمام زمان جاری بود و همه در جستجوی شهادت !
رفاقت بود و رفاقت و رقابت معنا نداشت ...
خدایا! چگونه میتوان این همه عظمت را فراموش کرد که تاریخ در برابر آن سر تعظیم فرود آورده است .
نمیتوانم از سربازی نگویم که زمان را با سرعت نگاهش میکاوید، آخر صدای کودکی از زیر آوار به گوش میرسید و آنسوتر ... خمپاره بود و آتش !
سرباز نیز در کمین لحظهای برای نجات! زمان را جستجو میکرد و لحظهای از کودک چشم بر نمیداشت ... مگر باران وقت باریدنش بود !
خدایا ! حال چگونه میتوان از جلال و شکوه شبهای "مسجدجامع" نگفت و دم نیاورد . چگونه میتوان در برابر بزرگی مردان و زنان این سرزمین سکوت کرد و هیچ نگفت! مگر میشود؟ چگونه میتوان در قطار قدیمی تکرار در خطوط موازی ماندن و رفتن، در جا زد و در برابر مردمی که به زیبایی ایستادند، ساکت ماند !
خدایا! به من ارزانی دار آن توانی را که بتوانم جاری کنم آنچه را که گذشت .
اکنون صدای نیایشهای محمد،بهنام ، سجاد و.. است که در کوچههای خرمشهر جاری و ساری است .
خدایا ! چگونه میتوان از بال کبوتران که التماس رفتن داشتند، نگفت و پروازشان را نستود. به یقین هیچ کس نمیتواند از این عبور کند که در هیچ سنگری نشانی از " ورود ممنوع"نبود و خط سادگی خط همه عاشقان این سرزمین بود ...
نمیتوان از این گذشت که نوجوانی به مادرش التماس میکرد "خرمشهر" تنهاست، باید بروم، رفت اما ماند و جاودانه شد ...
چگونه میتوان از "بهنام محمدی" نوجوانی که با تمام وجودش با تمام ایمان و اعتقادش از سرزمین و آرمانهایش دفاع کرد بیآنکه ادعایی کند ... نگفت . باید اور ا ستود که پرواز پرنده ستودنی است .
او "آزادی" را نثار دستهای ناتوان پیرمردی کرد که در پشت نگاه سراپا مهربانیاش تنها داراییاش را هدیه داد .
او "شجاعت"را نثار مادری کرد که تنها امید زندگیاش را تقدیم کرد .
آری ! چگونه میتوان سکوت کرد و نگفت که ۴۵" روز " مقاومت یعنی شکستن دشمن، یعنی عشق و ایمان، یعنی اعتقاد، یعنی رستن از اسارت دنیا و پیوستن به حق ... آزادی به معنای مطلق کلمه !
با تمام وجود،
تنها میتوان گفت "خرمشهر را خدا آزاد" کرد ...
و تنها میتوان گفت: ای جادههای سخت ادامه، ما را لیاقت رفتن نیست...
یاد همه شهدا به ویژه شهدای سوم خرداد خرمشهر گرامی وجاودان باد
نخلها بیدارند و از راز و رمز شب، سنگر و سکوت و ستاره میگویند، نخلها ایستادهاند، خدایا ! فردا چه خواهد شد ...
خدایا چه میشود اگر خورشید بر سرزمین طلایی "خرمشهر" فرود آید و بر دستان زنان و مردانش بوسه زند، سزاوارست اگر ماه بر پیشانی این سرزمین سجده کند .
خدایا سزاوارست اگر ستارهها یکی یکی بر زمین آیند تا در برابر عظمت فرزندان این خاک کرنش کنند .
روبروی مسجد جامع خرمشهر، ایستادهام چه رازها در خود دارد و چه سکوتی که سرشار از ناگفتههاست، چه ایثارها به یاد دارند، احساس میکنم دیوارهای مسجد نیز خاضعانه در برابر صبوری دادن سرزمین آتش و خون تعظیم میکند .
چه عظمت باشکوهی، چه لحظه فراموشنشدنی، و چه لبخند زیبایی است که روز و آفتاب بر شهیدان روا میدارند. چه زیباست شکوه باران که قامتش را برای شهیدان خم میکنند .
خدایا! کجایند آن مردان به ادعایی که از نور هدیه میچیدند .
کجاست فریاد الله اکبر مردان خدایی که قلب دشمن را میشکافتند .
خدایا ! صدای گلوله رانشنیدهام، صدای زوزه خمپاره رانشنیدهام.صدای سوت نارنجک را نشنیدهام، رد گل آلود پای دشمن را ندیدهام اما به یاد دارم غارت خانه و کاشانه مردم را ... چگونه میتوان از ناجوانمردی سیمهای خاردار و میدان مین نگفت .
چگونه میتوان کتاب تاریخ را بست و نگفت که دشمن چگونه به خود اجازه داد شهری را ویران، مادری را منتظر و فرزندی را از خانهاش بیرون کند .
چگونه میتوان آرام نشست و بر سوگ "لالههای سرخ"با باران همراه نشد .
خدایا !
این قطار قدیمی در بستر موازی کدام تکرار خواهد ایستاد ... نکند توقف و ماندن ما بهانهای برای سوار شدن بر قطار تکرارها شود و ما غافل از شهدا فقط تصویر آنها را قاب و طرح جادهها ببینیم. چقدر فاصله افتاده بین ما و خرمشهر ...
اما نه! انگار همین دیروز بود که نخلها هم، آهنگ رفتن داشتند و لحظههای پر از دوست داشتن در تمام زمان جاری بود و همه در جستجوی شهادت !
رفاقت بود و رفاقت و رقابت معنا نداشت ...
خدایا! چگونه میتوان این همه عظمت را فراموش کرد که تاریخ در برابر آن سر تعظیم فرود آورده است .
نمیتوانم از سربازی نگویم که زمان را با سرعت نگاهش میکاوید، آخر صدای کودکی از زیر آوار به گوش میرسید و آنسوتر ... خمپاره بود و آتش !
سرباز نیز در کمین لحظهای برای نجات! زمان را جستجو میکرد و لحظهای از کودک چشم بر نمیداشت ... مگر باران وقت باریدنش بود !
خدایا ! حال چگونه میتوان از جلال و شکوه شبهای "مسجدجامع" نگفت و دم نیاورد . چگونه میتوان در برابر بزرگی مردان و زنان این سرزمین سکوت کرد و هیچ نگفت! مگر میشود؟ چگونه میتوان در قطار قدیمی تکرار در خطوط موازی ماندن و رفتن، در جا زد و در برابر مردمی که به زیبایی ایستادند، ساکت ماند !
خدایا! به من ارزانی دار آن توانی را که بتوانم جاری کنم آنچه را که گذشت .
اکنون صدای نیایشهای محمد،بهنام ، سجاد و.. است که در کوچههای خرمشهر جاری و ساری است .
خدایا ! چگونه میتوان از بال کبوتران که التماس رفتن داشتند، نگفت و پروازشان را نستود. به یقین هیچ کس نمیتواند از این عبور کند که در هیچ سنگری نشانی از " ورود ممنوع"نبود و خط سادگی خط همه عاشقان این سرزمین بود ...
نمیتوان از این گذشت که نوجوانی به مادرش التماس میکرد "خرمشهر" تنهاست، باید بروم، رفت اما ماند و جاودانه شد ...
چگونه میتوان از "بهنام محمدی" نوجوانی که با تمام وجودش با تمام ایمان و اعتقادش از سرزمین و آرمانهایش دفاع کرد بیآنکه ادعایی کند ... نگفت . باید اور ا ستود که پرواز پرنده ستودنی است .
او "آزادی" را نثار دستهای ناتوان پیرمردی کرد که در پشت نگاه سراپا مهربانیاش تنها داراییاش را هدیه داد .
او "شجاعت"را نثار مادری کرد که تنها امید زندگیاش را تقدیم کرد .
آری ! چگونه میتوان سکوت کرد و نگفت که ۴۵" روز " مقاومت یعنی شکستن دشمن، یعنی عشق و ایمان، یعنی اعتقاد، یعنی رستن از اسارت دنیا و پیوستن به حق ... آزادی به معنای مطلق کلمه !
با تمام وجود،
تنها میتوان گفت "خرمشهر را خدا آزاد" کرد ...
و تنها میتوان گفت: ای جادههای سخت ادامه، ما را لیاقت رفتن نیست...
یاد همه شهدا به ویژه شهدای سوم خرداد خرمشهر گرامی وجاودان باد
ارسال دیدگاه