موج نو سینمای ایران به دنبال مخاطبان جهانی
خبرگزاری پانا: بروز موج جدید سینما در ایران اتفاق مثبتی است که با نگاه تخصصی به زودی به عنوان الفبایی تدوین خواهد شدکه مخاطبان جهانی با تماشای یک فیلم آن را از به نام ژانر فیلم های ایرانی می شناسند.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ طی دوران اخیر، چنانچه هر زمینهای با مرور زمان دارای جریان رشد بوده، در بطن هنر ایران هم بدون شک گونهای از سینما در حال شکل گیری است. شاید برای فرهنگ و هنر ایران کمی دیر باشد و شاید زمانش همین اکنون است؛ به هر حال پیگیران هنر هفتم به اتفاق، متوجه جریانی جدید و بالغانه در سینمای ایران هستند.
البته همیشه استثنائاتی در هر بازه زمانی بوده؛ مثلاً حتی در دورهای که سینمای ایران تقریباً جز ابتذال چیزی نداشت هم، فیلمسازانی بودهاند که هنوز آثارشان مثال زدنی است و در جرگه سینمای حرفهای، حرفی برای گفتن داشتهاند که این بیشترهم شخصی بوده مثلاً مرحوم علی حاتمی دارای سبک ویژه و منحصر به فردی در فیلمسازی بوده و هست.
مصداق بحث دهکده جهانی در سینما بسیار دیده می شود
این در واقع مُهر هنری و شخصی فیلمساز است و دخلی به سینمای یک کشور ندارد. به نوعی هیچوقت چنین نبوده که دنیا برای سینمای ایران تعریف کاملی داشته باشد. بد یا خوب، در سینمای بسیاری ملل دیگر هم اینطور بوده و در واقع فقط چند کشور دنیا هستند که ژانر ویژهای برای سینمای ملیشان تعریف میشود. مابقی ژانرها به یک کشور مربوط نیست و طور دیگری تفکیک میشوند.
صرف نظر از تعریف دهکده جهانی، موج سوم و عصرالکترونیک که به برکت آن، امروزه در همه جای دنیا شاهد هنرهای همهی ژانرها هستیم (یعنی ممکن است در افریقا هم فیلمی ساخته شود با استانداردهای هالیوود!) و صرفاً از همان دیدگاه سنتی که ببینیم در روزگار معاصر و جاری به واسطه عواملی، سینمای ایران به سطح بالاتری هدایت میشود که از لحاظ ساختاری به طور کلی شاهد موجی جدید هستیم؛ فیلمهایی نوین که در مجموع نشان دهنده عمق و رشدی درونی برای سینمای کشور هستند.
با اینکه تعداد این فیلمها زیاد هم نیست و گذشته از اینکه به نام سینما در این کشور اتفاقات حقیر بسیاری رخ میدهد که بازخوردی هم ندارند اما همان آمار اندک فیلمهای مثبت که شاید طی دو سال پیش آثار انگشت شماری شامل این موج جدید بودهاند به هر حال حرکتی جدید با نتایجی حرفهای هستند که ذهن تحلیل گران را به خود معطوف داشته است. خارج از بحث سینما (که البته نامربوط نیست) این جریان در تلویزیون و گونههای دیگر فیلمسازی نظیر صد ثانیهای و غیره هم احساس میشود و اینها همه به وجود این فرآیند نوپا صحه میگذارند.
بر همین اساس دو بحث کاملاً مفصل باقی میماند که در ادامه به آن خواهیم پرداخت. یکی تعریف همین موج یا فرآیند جدید است که مدعی وجود و جریان پویای آن هستیم یعنی ابتدا باید اتفاقاتی را در سینمای ایران است را مثال بزنیم و ما علت آن را یک موج مثبت و در حال رشد میدانیم. اما باید بگوییم (اصلاً این نظریه چیست و چگونه اثبات میشود؟ این موج یا فرآیند جدید سینمای ایران چه خاصیتی دارد؟!) و بحث دیگر، صحبت از عواملی است که باعث این شکل گیری و بلوغ فرآیند پیش روی سینمای ایران شده است؛ یعنی چه چیزی باعث شده که این جریان بهبودی یا تغییر در سینمای ایران آغاز شده و به بلوغ امروز برسد.
موج جدید سینما هم اصالت دارد هم مدرن است
با گذر از این دو بحث، بروز این موج جدید سینما (که هم اصالت دارد، هم مدرن است و هم خاصیتهای بسیاری دیگر دارد که در همهی همان آثار مثال زده مشترکند) در کل اتفاق مثبتی است و با نگاه تخصصی به خوبی مشخص میشود که به زودی برای سینمای ایران الفبایی تبیین و تدوین خواهد شد که مخاطبان جهانی حتی، با تماشای یک فیلم آن را از لنز ژانر فیلم ایرانی تمیز دهند و دنیا سینمایی را با این گونه بشناسد.
فردیت ها ها سینمای ملی را نمی سازد
شاهد مثال اینکه با رصد جشنواره فیلم فجر به عنوان ماحصلی سالانه از سینمای ایران در سالهای اخیر آثاری دیده میشود که در این مقال میگنجند. (اگر چه رشد انفرادی بعضی فیلمسازان با این موضوع پیوسته است) از منظر جامعی که بررسی کنیم میفهمیم این فردیتها در حال بیشتر شدن است؛ مثلاً جشنواره سی ویکم پربار تر از جشنواره سیام و جشنواره سی و دوم از سالهای قبل برجسته تر بود و این یک روند رشدی انکار ناپذیر است که تقریباً نمیشود جلوی آن را گرفت؛ یعنی اگر امروز بیلان سالانه سینمای ایران مثلاً ده درصد، دارای آثار جهانی و مطلوب است، به زودی روزی خواهد رسید که به فرض، ۷۰ درصد فیلمهای ایرانی به این امتیازات برسند!
ب؛ (تعریف ژانر سینمای ایرانی)
با مرور سینمای ایران متوجه میشویم در سالهای اخیر، آثاری از این سینما برآمده که گویای رشد و ارائه تعریف گونهای از سینماست که میشود آن را " سینمای ایرانی" نامید. هرچند این داعیه کمی بیشتر از یک نظریه بوده و اظهار آن جسورانه باشد اما آنچه در واقعیت تاریخی و فعلی سینمای ایران واضح است اثبات میکند که موجی مثل یک فرآیند، سینمای ایران را به سطحی برتر هدایت میکند.
خروجی سینما حاصل اندیشه ها و فرهنگ سینماگران
اگر چه این موج از اصالت برخوردار بوده و سنت هم در آن به شدت دخیل، ولی کاملاً به روز و مدرن است. هرچند که از مدنیت برخوردار است اما از فرهنگ دهه یا صدههای قبل نیست چون امروز در حال تربیت شدن است و از گذشته همان را داراست که مردم امروز به ارث بردهاند. این سینما از فرهنگ نسل روز تغذیه میشود.
همه جا و به خصوص در سینمای ایران (که بیش از ذائقه مخاطب، مزاج دست اندرکاران را ارضاء میکند) آنچه از پردههای سینما خروجی میدهد قطعاً حاصل اندیشهها و فرهنگ سینماگران امروز است و این مثل یک تابع همیشه لاجرم بوده! اصالت، اخلاق، خانواده، مذهب، جامعه، سلامت، قانون و هر پارامتر کیفی دیگری به هر اندازه که در سینماگران وجود داشته باشد همان قدر از فیلمهایشان ساطع خواهد شد.
کلیت سینمای ایران هنوز شکل نگرفته است
این سینما از دهههای قبل به جز تکرویهای (مثبت) هنری و رشد شخصی عده قلیلی، چیز زیادی به ارث نبرده! حتی بعد از انقلاب با اینکه فیلمسازان بزرگی را شاهد بوده اما چیزی به عنوان کلیت سینمای ایرانی شکل نگرفته؛ اشخاصی همیشه بودهاند که فیلمهای خوبی ساخته و مثال زدنی شدهاند.
این یک بحث کاملاً تخصصی است و حقیقت میگوید که به جز افرادی معدود که در این سینما به اقتضای تخصص و تجربه شخصی دارای آثار ارزشمندی هستند، کلیت سینمای ایران آنقدر وسیع یا ارزنده نبوده که تعریف "ژانر" را به خود اختصاص دهد. ما سینمای افرادی را در این کشور میشناسیم. آنها به هرترتیب سبک ویژهای را از خود به جا گذاشتهاند اما این افتخار شخصی آنهاست و دخلی به سینمای کلی ایران ندارد.
حتی در سینمای قبل انقلاب هم ( که سینمای کافه و لُمپنیزم بود که متأسفانه با اطلاق غلط عنوان فیلم فارسی، هم به "فیلم" و هم به "فارسی" اهانت کردند) با اینکه نگاه مثبتی به آن دوره نیست، نمونه آثاری تولید شده که از استثنائات و افتخارات سینمای ایران به شمار میرود اما این آثار انگشت شمار نمونه کارهای شخصی است.
شاید باید به فکر ایجاد و تربیت چنین هنری میافتادند؛ یا شاید عدهای خُرده بگیرند که چرا سینماگران آن وقت با اینکه شاهد آثار استاندارد جهان بودند متأسفانه از امکاناتشان استفاده مفیدی نداشتند و یا ادراکشان آنقدر نبود که آثارشان یا حداقل بیشتر تولیداتشان، گونهای را برای سینمای این کشور تعریف کند. به هر صورت امروز تولید آثار مقبول کمی بیشتر شده و پا از اتفاق، فراتر گذاشته است.
مراقب آرشیو ها باشیم که مانند نگاتیوها پیر نشوند
از طرفی این مدرنیتهای که با اصالت عجین است موردی ندارد، خیلی هم خوب است. یعنی اگر سینمای ۵۰ ساله نداریم امروز هم عقب نیستیم و (جدای تجهیزات) به همت نسل امروز سینما با همان استانداردهای هنری روز دنیا به پیش میرویم. (البته باید مراقب آرشیوها باشیم که مثل نگاتیوها پیر نشوند!)
روند رشد فیلمنامه های به قانون تبدیل شود
صحبت از خاصیت و ویژگی آثاری شد که در این فرآیند جدید رشد میگنجند. بدون شک هر خصوصیتی که یک فیلم خوب دارد جزء ویژگیهایی است که میشود برای آثار این موج مثبت مثال زد اما برای عنوان نمونه به نکاتی اشاره کنیم که اهمیت بیشتری دارند. قبل از هر چیز فیلمنامه مطرح است. آثار روند رشد سینمای ایران فیلمنامههای بهتری دارند و این بهتر بودن نه تنها از نگاه کلاسیک و استاندارد بلکه با رویکرد سبکهای جدید فیلمنامه نویسی در دنیا مثل آوانگارد، پُست مدرن و به طور کلی ایسمهای مدرنی که قواعد شبه کلی داستان و روایت را شکسته و بدعتهایی نو در این تخصص هنری ایجاد کردهاند، نیز رقابت دارد. جوایزی بینالمللی که طی سالهای اخیر توسط فیلمهای ایرانی کسب شده از یک سو و نظر منتقدین داخلی که اکثراً در کارشان هم بسیار جدی و بعضاً سختگیر هستند از سویی دیگر به این نتیجه گیری صحه میگذارد.
معنا گرایی ویژگی مهم ژانرنوپای سینمای ایران
ویژگی بسیار مهم دیگری که ژانر نوپای سینمای ایرانی دارد معناگرایی است. آثار برتر سالهای اخیر، هزینههای آنچنانی نداشتهاند، انفجار سر صحنه، گریم سنگین، کَست (بازیگران و عوامل) گران قیمت، آکسسوار سنگین یا انیمیشن (که اصلاً حرفی برای برتری در دنیا ندارد) نداشتهاند، توپ و تانک به خیایان نکشیدند، هزاران نفر سیاهی لشگر یا حکم دولتی نداشتهاند، بلکه این فیلمهای برتر به علاوهی فیلمنامه خوب، فهوا و مفهومی داشتهاند که مخاطب را به تأمل و تمرکز وا دارد. به خصوص چون سینمای ایران از لحاظ تکنیک و تجهیزات دست بسته بوده، این آثار هم از لحاظ سخت افزاری برجسته نیستند اما از نگاه اندیشه و معنا همیشه در سطح دنیا حرف دارند.
آثار برتر سینمای ایران اجتماعی هستند
نکته دیگر اینکه همه آثار این سینمای جدید، مردمی و اجتماعی هستند یعنی از میان مردم، با مسائل مردم، به ادبیات مردم و برای مردم تولید شدهاند. برای سیاست یا سیاستمدار خاصی نیست، برای تبلیغ یک فرقه، یک حذب، یک نوع دیدگاه یا امثالهم نیست. در مورد زندگی، فرهنگ زندگی و مسائل مربوط به آن است! و این خاصیت دقیقاً به موازات ویژگی "به روز بودن" این فیلمهاست. فیلمهای موفقی که بازخورد حرفهای داخلی-خارجی داشتهاند، مربوط به تاریخ دیگری نیستند. هرچند این موضوع کمی به خاطر ضعف سینمای تاریخی ما هم هست اما به هر صورت ژانر سینمای ایرانی را نمیشود با آثار تاریخی شناخت و اصلاً در سینمای ایران هیچ دو اثر تاریخی را نمیبینیم که در یک کلاس و سبک قرار گیرند در حالی که بین آثار شامل فرآیند رشد، شباهت و نزدیکی بسیاری است.
اگر فیلمی متمایز است به تمام عوامل ان بر می گردد
به موازات ارتقاء مباحث معنوی فیلمسازی، در اندک آثار ژانر ایرانی، مسائل فنی هم شامل رشد کیفی شده؛ چنانچه واضح است نمیشود عناصر یک فیلم از هارمونی برخوردار نباشند و آن فیلم را یک فیلم موفق بدانند؛ پس اگر فیلمی متمایز شده قطعاً همهی اجزاء آن حداقل مورد قبول هستند. تصویربرداریها، موسیقیهای متن، صدا برداریها و از لنز کارگردانی بحث دکوپاژ، تدوین، گرفتن بازی و البته به دلیل ممیزی از همه مهمتر بازیگری است که در گونهی سینمای ایرانی، اصلاً دنیای خودش را دارد و به واقع هنرمند واقعی میخواهد، که خوشبختانه بسیار هم داریم. البته در این مورد هم همیشه استثناء بوده و هست. مثلاً فیلمهایی کاملاً کلاسیک از سینمای قدیم داریم (در آن دوره که اصلاً باب نبوده) نمای دوربین سر دست گرفتهاند و بسیار هم خوب و به جا این تمهید را انجام دادهاند و در مقابل، امروز هم فیلمهایی داریم که نماهای سر دست، بزرگترین ضعف آنهاست.
ژانر سینمای ایرانی دوران بلوغ خود را سپری می کند
به هرحال همیشه و در هر دورهای موارد خاص به چشم میخورد اما موضوع واحد این نوشته، ژانر سینمای ایران است که بعد از سالیان متولد شده و در حال بلوغ به سر میبرد. چنانچه گفته شد دو بحث، سؤال برانگیز است؛ یکی ویژگیهای این گونهی سینما که در این مطلب، نسبتاً جامع به آن پرداختیم و هر چند آنچه گفته شد به سبب دلایل محکم، انکار ناپذیر است اما به طور قطع صاحب نظران و متخصصان سینما مواردی بیشتر سراغ دارند که به این ویژگیها مرتبط باشد. بحث دیگری که قرار بود به آن بپردازیم عواملی است که باعث شکل گیری و رشد این ژانر سینمای ایران شدهاند!
ج؛ (عوامل شکل گیری و رشد)
با مرور جامع سینمای قبل از انقلاب به جز معدود افرادی که براساس تجربه و رشد شخصی در زمینه فیلمسازی، استثناء شدهاند سینمایی در قالب یک "گونه" نمیبینیم. همچنین در اکثر فیلمهای دو سه دههی اول انقلاب نیز شاهد آثاری هستیم که هرچند ارزشمند، مقدس و دارای مضمون، باز از سینمای حرفهای فاصلهی زیادی دارند و بیشتر در حد اعلایشان نوعی هنر تصویری محسوب میشوند تا سینما! البته در این گروه هم استثنائاتی هست هر چند به فراخور انقلاب فرهنگی تعدادشان بیشتر یا کمتر نشد.
چه قبل و چه بعد از انقلاب اسلامی، سینمای ایران هیچوقت شاهد یک گونهی مشخص یا حداقل آثاری که در مجموع، خاصیتهایی مشترک و ژانرگونه داشته باشند، نبوده است. هرچند میشود ویژگیهای بصری مشترکی را برای سینمای گذشته ایران مثال زد ولی این ویژگیها در حدودی نیستند که به دلیل آنها قوارهی یک ژانر را برای سینمای ایران قائل شد؛ سکانسپلانهای طولانی، ریتم کند، دوبله، انتقال معنای کمی در زمان زیاد، فیلمی حاکی از ماجرایی نه چندان پربار و حاوی مضمونی نه چندان مهم و مستقل؛ در بهترین مثالها قابهایی در مدیوم تئاتر، اصلاً سینمایی تئاترگونه و بازیهایی اگزجره... و خصوصیاتی دیگر که نمیشود به واسطه آنها یک گونهی سینمایی را تعریف کرد.
سینمای تجربی فردای سینما را رقم می زند
چند سالی است که در سینمای کشور اتفاقات جدیدی رخ داده و با اینکه هر کدام از این اتفاقات توسط افراد مختلف و از نواحی و فرهنگهای گونهگون اجتماعی جریان پیدا کرده یا گاهی از سینماگران تجربی دیده شده و گاهی آکادمیک؛ گاهی از سینمای متمول برخاسته و گاهی از سینمای بی بضائت و کم توان مالی؛ که خلاصه سنخیتی در نوع سخت افزاری سینماگرانشان دیده نمیشود ولی شباهتها و ویژگیهای مشترکی دارند که میشود برای کلیتشان یک ژانر را تعریف داد. محور این یادداشت "ژانر سینمای ایرانی" است که جلوتر از خاصیتها و ویژگیهای کلی این ژانر صحبت شد و در این مطلب قرار است به مسائلی بپردازیم که دلیل ایجاد و رشد این جریان جوان سینمای ایران شده است.
از آنجا که مختصات کار سینما بسیار محدود است و مثلاً بسیاری از بازیگران هستند که علیرغم توانایی بالا از عهده هزینهها و روابط پشت پرده بر نمیآیند، بحثهای حاشیه سینما به خصوص در رسانهها با قدرت و کیفیت بالایی پیگیری میشود و کسانی که نتوانستهاند به استیج مورد نظر در رشته هنری- تحصیلیشان برسند به فعالیت در محافل و مجامع وابسته به سینما مشغولند. (این یک وضعیت آماری مستند است؛ بیشتر منتقدان، روزنامه نگاران و خبرنگاران سینمایی فارقالتحصیلان رشتههایی مثل سینما، فیلمسازی و به خصوص بازیگری هستند!)
مخاطبان خاص سینما مهمترین دلیل ایجاد سینمای ایرانی و رشد آن هستند
حضور تماشاچیان خاصی با این تعریف و انتظارِ مخاطبانی که خود با الفبای سینما آشنا هستند یکی از مهمترین دلایل ایجاد سینمای ایرانی و رشد آن است. امروزه به نوعی همه میدانند ساختن فیلم خوب یک ملزوماتی را میطلبد و اتفاقی یا به اصطلاح شانسی نیست؛ تخصص میخواهد، توانایی و تجربه! سختگیریهای اختصاصی به سینمای این سالها، فضایی را برای کار فیلمسازان به وجود آورده که در درجه اول دلیل رشد فیلمسازان خوش اقبال این روزگار شده و ثانیاً باعث بلوغ عمده سینمای ایران است. امروزه حتی فیلمسازان دولتی (که بودجه سینما حلالشان است) از فشار و انتقاد این اهالی بی بهره نیستند!
مورد بعدی دسترسی راحت تماشاگران عام به آثار کیفی است. با وجود ماهواره، قاچاق فیلم و اینترنت دسترسی به فیلم با کیفیت برای مخاطب چندان زحمتی ندارد. بیشتر مردم قطعاً برای دیدن فیلمی ضعیف به سینما نمیروند وقتی با مبلغی بسیار کمتر میشود یک محصول بهتر خارجی را تماشا کرد. حتی بحث شبکه خانگی که بعضی صاحب نظران آن را منافی فایده سینما میدانند نمیتواند برای این موج جدید سینما مانع شود. (در جهان اول با اینکه فروش خانگی هست اما سینما جایگاه خود را حفظ کرده) البته برخی سیاستهای دولتی هم میتواند کمک شایانی به هر دو طریق داشته باشد چرا که به هر حال سینما تعریف خاص خود را دارد و پخش شبکه خانگی نیز تعریفی دیگر... ولی آنچه به آن تأکید داریم بحث کیفیت است؛ فیلم با کیفیت میتواند در کنار همه این جریانات در سینما بفروشد.
فناوری از دیگر علل رشد سینمای ایران
عاملی دیگر که سینما را رشد بیشتری داده و به سینماگران فضای وسیعتری برای عرض اندام بخشیده، فناوری است؛ عصر الکترونیک است و امروزه میشود از آنسوی دنیا هم جذب نیرو داشت یا به عنوان هنرمند جذب شد؛ در شاخههای مختلف از فیلمنامه نویسی و فیلمسازی گرفته تا بازیگری و غیره و همین موضوع، کلاس کار سینما را ارتقاء داده و چنانچه در تعریف دهکده جهانی مستتر است، دیوارهای محدودیت از هنر نیز برداشته شده؛ چه بسا فیلمهایی که در داخل کشور بازخورد نداشته ولی در سیطرهی بینالمللی بازتاب خوبی داشتهاند! این بحث در همه زمینههای هنری مصداق دارد یعنی اگر هنرمندی در هرشاخه مثلاً انیمیشن، تخصص و خلاقیت داشته باشد قطعاً میتواند هنرش را به سراسر دنیا عرضه کند.
مسائلی مثل سانسور و ممیزی هم به عنوان عوامل تعریف سینمای ایرانی مؤثر بودهاند؛ نه به این معنا که سانسور خوب است یا ممیزی، بلکه این اجبارها باعث شکلگیری نوع این سینما شدهاند. شاید اگر این فشارها نبود سینما هنریتر یا در کل بهتر میشد ولی به هر حال یکی از خاصیتهای ژانر سینمای ایرانی، ممیزی است.
در این میان سینمای دولتی تأثیری در این رشد نداشته چه بسا که هزینههای گزافی هم بیدلیل صورت گرفته؛ کمتر آثاری در حیطه دولتی تولید شده که برای تماشاگران ماندگار شود و حتی با پوشش تبلیغاتی وسیعی که همواره در اختیارشان بوده و هست، بیشتر اینگونه آثار، چون به دست نخبگان هنر نمیافتند از شایستگی بالایی برخوردار نبوده و جدای این از لحاظ ساختار هم در جرگه سینمای ایرانی با مختصاتی که قبلاً ذکر شد نیستند؛ فیلمنامه، کارگردانی، ریتم و در کل مِتُد این ژانر را در فیلمهای دولتی نمیبینیم؛ به خصوص که در مورد آثار مذهبی به سبب سوژه، یک اقبال پنجاه درصدی نصیبشان شده و مردم بسیاری بدون بررسی فنی قضیه حامی اینگونه آثارند ولی متأسفانه بازخورد حرفهای و سینمایی از اینگونه آثار کمتر دیده میشود!
نبوغ و نوآوری باعث رشد سینمای ایرانی
تا اینجا گفته شد که سینمای ایرانی به وجود آمده، بالغ شده و در حال رشد است. از خاصیتهای تعریفی این ژانر صحبت شد و در این مطلب به عواملی چند پرداختیم که آگاهانه یا ناخودآگاه عامل شکلگیری این نوع سینما شدهاند اما آنچه بیش از هر چیز باعث رشد روزمرهی سینمای ایرانی است نبوغ، تلاش و نوآوری خود سینماگران بوده؛ آمدن فیلمنامههای تازه، کوتاه آمدن متولیان کهنه و حتی کپی برداری از آثار موفق سینمای جهان، همه و همه میتوانند دلایلی دیگر برای بهبود این گونهی سینمایی باشند.
سینمای ایرانی به وسیله سینماگران ایرانی در حال تکثیر، تجهیز و تحکیم است و کسانی که با این جریان رشد همخوانی نداشته باشند حکایت آن جنینی را دارند که هنوز به دنیای واقعی پا نگذاشته و توان ادراک آنچه این هنر پیشرو دارد را ندارند. در گذشته سبکی که نبوده و هر فیلمسازی تا جایی که توان داشته برای اثرش زحمت میکشیده و نتیجه این است که امروزه تاریخ سینمای ما گویاست ولی کسانی که سینما را انفرادی و قدیمی کار میکنند امروز حتی اگر از سوی طفدارانشان حمایت شوند حرکت چشمگیر پر طرفداری ندارند.
ارسال دیدگاه