بوی ماه مهر/
خاطرات نویسندهای را که به ادبیات علاقه نداشت را اینجا بخوانید
خبرگزاری پانا: جعفر ابراهیمی از نویسندگان موفق کودک و نوجوان است که بسیاری از ما خاطرات خوبی از شعرها و داستانهایش داریم اکنون او گوشهای از خاطرات دوران مدرسه و تحصیلش را با ما در میان گذاشته است که در پی میخوانید.
جعفر ابراهیمی -نویسنده کتابهای کودک و نوجوان- با مرور خاطرات دوران درس و مدرسه خود اینچنین آغاز کرد: ساکن آذربایجان بودم، در روستای محل زندگیمان مدرسه وجود نداشت مرد خیری از اهالی روستا خانه ۲ طبقه خود را در اختیار مردم روستا قرار داده بود تا از آنجا به عنوان مدرسه استفاده کنند.
ابراهیمی ادامه داد: این خانه ۲ طبقه بود، طبقه بالا دفتر مدیریت، دفتر دبیران و محل استراحت دبیران بود و در طبقه پایین کلاس درس که هر ۴ پایه در همان یک کلاس درس میخواندند.
هزینه ثبتنام در مدرسه را نداشتم
نویسنده کتاب «در سوگ سهراب» افزود: برای ثبت نام در مدرسه به پول احتیاج داشتم، هزینه ثبت نام در مدرسه ۲۰ ریال بود و من توانایی پرداخت این مبلغ را نداشتم ،عمهای داشتم که با ما زندگی میکرد؛ او گردنبندی داشت که به آن ۱۰سکه ۲ ریالی وصل بود او این گردنبند را به من داد تا از آن برای هزینه ثبت نام استفاده کنم.
ابراهیمی تصریح کرد: گردنبند را از او گرفتم و با سنگ آنقدر به آن گردنبند کوبیدم تا سکهها را جدا کردم و به مدرسه بردم وقتی مدیر مدرسه سکهها را دید با تعجب از من پرسید: چرا این سکه ها این قدر کج است؟ من هم جریان را برایش تعریف کردم و به این ترتیب ثبت نام شدم.
روز اول مدرسه انگار پرندگان فقط برای من میخواندند
این نویسنده کودک و نوجوان بیان کرد: روز اولی که به مدرسه رفتم، وقتی کتاب فارسی را به دست من دادند هنوز باورم نمیشد که واقعا به آرزویم رسیدم و عکس ها و تصاویر کتاب همه و همه برایم جالب بودند،وقتی روز اول به پایان رسید اصلا متوجه فاصله بین مدرسه تا خانه نشدم نگاه تازه ای به زندگی پیدا کرده بودم احساس می کردم همه به من نگاه میکنند،پرندگان فقط برای من میخوانند.
در برگههای امتحانی با دوا گلی مینوشتیم
وی ادامه داد: عمهام کمی سواد قرآنی داشت و قبل از رفتن به مدرسه و شروع دروس به من دروس را آموخته بود.
وی در مورد مشکلات زمان تحصیل خود گفت: در زمان ما دفتر و مداد کافی برای نوشتن وجود نداشت و ما برای نوشتن از برگههای امتحانی بزرگ و دوا گلی استفاده میکردیم.
یک دفتر ۴۰ برگ بهترین هدیه زمان تحصیلم بود
نویسنده کتاب «جوری جورتان» در مورد بهترین هدیه در زمان تحصیل خود گفت: بهترین هدیه ای که در زمان تحصیلم گرفتم دفتر ۴۰ برگ و مدادی بود که پدرم از تهران برایم سوغات آورده بود.
برای تحصیل در پایه پنجم به تهران آمدم
وی ادامه داد: تا کلاس چهارم در روستا درس خواندم و چون در روستای ما تا کلاس چهارم بیش تر نمیشد تحصیل کرد به تهران -جوادیه آمدم و در مدرسه «تربیت» پایه پنجم را به اتمام رساندم.
از شیمی متنفر بودم و به ادبیات هم علاقهای نداشتم
ابراهیمی با اشاره به درسهای مورد علاقه خود افزود: از جغرافی و شیمی به شدت متنفر بودم و وقتی دیپلم گرفتم نمره شیمیام هفتاد پنج صدم بود و حتی وقتی شهریور امتحان دادم باز هم نمره ام ۲.۵ شد، اما دروس ریاضی و فیزیک را خیلی دوست داشتم و رشته تحصیلی ام ریاضی بود و به جبر، مثلثات و شیمی آلی علاقهمند بودم اما دروس حفظ کردنیام ضعیف بود، به ادبیات هم زیاد علاقهمند نبودم.
در خانه هیچ مشوقی نداشتم
وی توضیح داد: در مدرسه و خانه هیچ مشوقی نداشتم حتی وقتی یکبار در مدرسه کتاب بینوایان را خواندم چون مدرسه ما مذهبی بود و این کتاب غیر مجاز به حساب میآمد به سبک دوره قاجار در مدرسه به فلک بسته شدم.
ابراهیمی گفت: در خانه نیز هیچ مشوقی نداشتم و پدر و مادرم فقط روی درس تاکید داشتند گرچه گاهی معلمانی بودند که اهل مطالعه بودند و مرا تشویق میکردند.
یک کتاب را از غرق شدن نجات دادم
این نویسنده درباره مهمترین عاملی که موجب گرایش او به نویسندگی شد اظهار کرد: در یک روز بارانی وقتی از مدرسه به خانه میرفتم به یک کتاب که در جوی آب در حال غرق شدن بود برخوردم آن را از غرق شدن نجات دادم و خودم در کتاب غرق شدم.
از ۱۴ سالگی شروع به نوشتن کردم
وی افزود: کتاب یک داستان روسی بود که به زبان فارسی ترجمه شده بود و با اینکه اکثر صفحات کتاب را آب برده بود اما چون علاقهمند به خواندنش بودم به هر طریقی که بود کتاب را خواندم،کتاب دیگری که شوق نوشتن را در من ایجاد کرد «کیهان بچهها» بود و اینگونه بود که من از حدود ۱۴ سالگی شروع به نوشتن کردم.
شعر «به به از آفتاب عالم تاب» را دوست داشتم
نویسنده «یک سنگ یک دوست» در رابطه با شعرهای کتب درسی به ویژه دوره ابتدایی گفت: در پایههای اول و دوم هر شعری را که در کتاب چاپ کنند بچهها به طور فطری از آن شعر خوششان میآید اما به هر حال باید از کلمات ساده، روان و از نظر تولید از کلماتی کوتاه استفاده شود.
وی توضیح داد: در دوران ابتدایی خودم شعر «یحیی دولت آبادی» با نام «به به از آفتاب عالم تاب» که در کتاب فارسی خودمان بود را دوست داشتم؛ در کلاس های دوم و سوم دبیرستان دو معلم با نامهای میرکریمی و زرگر را دوست داشتم آنها هم به ادبیات علاقه مند بودند.
یکی از معملمهایم را بعد از سالها پیدا کردم
وی درباره معلمان خود اینگونه گفت: آقای میرکریمی فردی مذهبی بود اما صحبت هایش و اقعا به دل مینشست، آقای زرگر دبیر شیمی بود اما در کلاس بیشتر راجع به موضوعات اجتماعی صحبت میکرد و چون میدانست من به کتاب و مطالعه علاقهمندم گاهی برایم کتاب میآورد تا مطالعه کنم.
و نویسنده «در کوچههای خیس» در آخر رسم شاگردی را اینگونه به جا آورد: خوشبختانه اخیرا آقای زرگر رادر شهر قم پیدا کردم و در یک فرصت مناسب به خدمتش خواهم رفت و به خاطر تمام زحماتش از او تشکر خواهم کرد.
ارسال دیدگاه