از در آشتی با یار مهربان؛(اندکی طنز)
نبود کتاب درد است؛ بودنش درمان / کتاب را از تنهایی در بیاوریم
خبرگزاری پانا: کتاب در شمار معدود چیزهای این جهانی است که واقعا وجودش ذیجود و ارزشمند و دوست داشتنی است. گلی است که عمری جاودانه دارد و عطر و زیبائی و خاصیتش ماندگار می شود . یا بهاری است که به روی همه سالها آغوش می گشاید؛اما سوال این است چرا اغلب دانش آموزان تنها کتابهای درسی خود را می شناسند.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ نگارنده در ابتدای مطلبش آورده است؛ این شوخی البته به دو موضوع مبارک و نا مبارک طعنه می زند. موضوع مبارک مربوط به گسترش دنیای دیجیتال است که رشد فزاینده ای، ساعت به ساعت دارد. انواع خواندنی ها و کتاب های دیجتال امروزه به وفور در اختیار اهل مطالعه است .
بسته به اینکه ما و شما طالب چه نوعی از آنها باشیم؛ در کمترین فرصت در دسترس مان قرار می گیرد. و اما موضوع نا مبارک به سطح پائین مطالعات ارتباط دارد. سطحی که بیم آن می رود همچنان کف عمیق تری پیدا بکند.
در هر حال کتاب در شمار معدود چیزهای این جهانی است که واقعا وجودش ذیجود و ارزشمند و دوست داشتنی است. گلی است که عمری جاودانه دارد و عطر و زیبائی و خاصیتش ماندگار می شود . یا بهاری است که به روی همه سالها آغوش می گشاید.
نوروزی است که خورشیدش غروب نمی کند و خلاصه شب قدری است که یلدای تاریخ هم به بلندای دامنش نمی رسد...
حالا این یگانه ی ارزشمند، در دیار غربت و بی کسی زیر انبوهی از غبار، تنها مانده . درست مثل یوسفی که با هزار حسن و زیبائی به ته چاه افتاده باشد!
چه باید کرد؟ چگونه می توان فعلا ، این کتاب را از تنهائی و غربت در آورد تا آنوقت او یعنی همان یگانه ، همان کتاب، بتواند این بشر مبتلا به هزار درد و مرض را از تنهائی، که یکی از مشکلات و رنجهای جدی اوست نجات بدهد.
واقعا قشر عمده ای از دانش آموزان این روزگار فقط کتاب های درسی شان را می شناسند و چندان آوازه ای از کتاب های غیر درسی ندارند. اگر چه بخش هائی از این کتاب و تکلیف های درسی هم دارد دیجیتال می شود . (از اینرو قطع برق برای بچه های زمانه ی ما بسیار گرانبارتر از قطع گاز و انسداد شبکه های آب و فاضلاب خواهد بود . چرا که برق و جهان مجازی که زیستگاه انحصاری نسل جدید می باشد، ارتباطی مستقیم و حیاتی با یکدیگر دارند.)
بیهوده نبود که در دو سه ساله ی گذشته عملا در جهت کم رونق کردن کتابخانه و حذف کتابدار اقدام بعمل آورد. در واقع خواستند که مقداری از تعجب و بهت زدگی این نسل را در جهت تأمین سلامت روحی و روانی آنان بکاهند.
بگذریم ، برگردیم به همان سئوال : چه باید کرد؟
عزیزی که مقاله را با شوخی وی آغاز کردیم ، می گفت: خب کتابخانه ها و کتابها را دیجیتال کنیم . بسیار خوب! می پذیریم . اینکار مقداری انجام شده و به سرعت در حال توسعه است. ولی آیا با این حرکت مهم و ارزشمند، مشکل مطالعه هم بتدریج حل می شود؟ گمان نمی کنم! (اگر چه امکان جستجوی دهها راه و روش دیگر هم در جهان مجازی وجود دارد که بتوان از طریق آنها به چاره جوئی برخواست. نباید ناامید بود .)
اما یک نکته لطیف دیگر هم ناگفته ماند که طرح آن خالی از لطف نیست : همان شخص شوخ طبع ، اذعان داشت که مطالعه با کتاب ( آشنای امروز و شیءعجاب فردا ) لذت بیشتری دارد. اینکه کتابی را در دست بگیری و لمس کنی و انگشتانت که با تماس لب ها کمی مرطوب شده ، آنرا ورق بزنی و بخوانی و هر جا دلت خواست زمین بگذاری و تأمل کنی و یا برگردی و چند صفحه ی جذاب تر و خیال انگیز ترش را دوباره و سه باره بخوانی ؛ از قفسه برداری، جابجا کنی، نوازش دهی، دوباره سرجایش بگذاری ؛ آنها که نازکترند در گرمای تابستان به عنوان بادبزن هم به کار بگیری !! و یا قطورترها را به هنگام خستگی و خواب آلودگی به زیر سر بگذاری و با حضور آنبه عالم رویا بروی...!! چه کیفی دارد حکما، برای کسانی که تجربه اش را دارند؟!!
اصلا داشتن قفسه های زیبای کتاب با جلدهای خوش رنگ و هم اندازه بسیار مغنتم و با شکوه است!. کمی هم برای آدم غرور می آورد . در نزد میهمانان می شود بادی در غبغب انداخت که بعله ... ما هم اهل کتاب و مطالعه ایم؛ حتی اگر بویی از رمق و خواص کتاب به مشاممان نخورده باشد !! حالا برعکس اگر بویی و خاصیتی از کتاب را با یکی از حواس پنج گانه جذب کرده باشیم چه ؟ باور کنید می شود؛ نور علی نور ! فکرش را بکنید چه لذتی دارد که پوست کتاب لطیفی را که تارهای ابریشم و پر های قناری و بالهای نسیم بهاری هم در لطافت به گردش نمی رسد؛ با همه ی وجود لمس کنید. آنچنان که سراپایتان را مست و مسحور خود کند که سر از پا نشناسید و نخواهید که به هیچ قیمت از دستش بدهید؛ یا اینکه شیرینی داستانها و ماجراها یی که با شیرینی عسل هیچ کندویی شباهت ندارد، آنچنان در زیر دندان های احساستان به رقص در آید که هرگز نخواهید آن طعم یگانه را از دست بدهید؛ یا تصاویر و منظره های چشم نوازی که از پنجره های باز کتاب به چشم شما نشسته است و از تماشای آن سیر نمی شوید؟ یا آوازهای دلنوازی که از پنجره ه ی طلایی کتاب به گوش هوشتان می شنوید و طوطی شکرشکن آن می شوید و بالاخره
عطر دلاویزی که از بوستان معنوی کتاب در همه ی رگهای حیات شما جاری شده است و همه ذرات وجودتان را به رقص و مستی درآمیخته؛ با چه چیز و یا با چه چیزهایی قابل معامله است؟
آری اینچنین است برادر! این حقیقت وجود و دنیای سبز کتاب است که اگر آنرا درنیابیم در چشم و دل و ذهن و ضمیر ما بیگانه می شود . و آن وقت چشم و دل و ذهن و ضمیر ما در این فراق بیمار می شود، مریض می شود.
به بیانی دیگر ، کتاب نبودش درد است و بودش درمان و صد البته طبیب درد و درمان .
معلم ، مربی و کتابدار ( که جایش خالی نباشد ) ، این طبیب را به ما معرفی می کنند . ما طبیب خود را در می یابیم. او را از آن خود می کنیم و همه وجودش را در وجود خود حل می نماییم . آن وقت است که به حظ و لذت واقعی می رسیم . رشد می کنیم و بزرگ می شویم. به خود می بالیم . شاد می شویم، از شادی و بزرگی در پوست خود نمی گنجیم ، پوست می اندازیم، یعنی پوست قدیمی خود را که در عرصه ی تنگ خود محبوسمان کرده بود و نمی گذاشت که طعم همه لذت ها را درک کنیم عوض می کنیم .
پوست تازه؛ لطیف و نازک و شفا ف است . به ما اجازه می دهد که در آن بیشتر به تکاپو و جست و خیز در آییم. به ما فرصت می دهد که به فضا های وسیعتری پر بکشیم و در هواهای تازه تری نفس بکشیم، کیف کنیم و زندگی تازه ای را تجربه نمائیم.و بالاخره سر از دنیاهای نوتری درآوریم.
محمد کاظم دهقانی/
ارسال دیدگاه