گزارش پانا؛

معلمی شغل نیست، آموزش هنر انسان دوستی است

خبرگزاری پانا: گزارشی از اقدامات انسان دوستانه معلمان که در طول سال گذشته، حس همدلی را برای همگان ایجاد کرد.

کد مطلب: ۲۰۳۴۲۵
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار سرویس آموزش و پرورش پانا، در طول سالی که گذشت، جامعه فرهنگی و وزارت آموزش و پرورش شاهد حرکت هایی از سوی معلمان بود که می توان نام این حرکت ها را همدلی و حس دوستی میان خود اقشار فرهنگی و دانش آموزان خواند .
در گزارش زیر سعی شده است به بخشی از این حرکت های انسان دوستانه اشاره شود تا تمامی افراد نیز از این اقدامات ارزشمند اقشار فرهنگی ما آگاه شوند .
ماهان رحیمی دانش آموز کلاس دوم دبستان شیخ شلتوت مریوان به دلیل اختلال در سیستم ایمنی بدن، موهای سرش ریخت و تاکنون دلیل آن نیز مشخص نشده و معلمش نیز به جهت تقویت روحیه این دانش آموز اقدام به تراشیدن موهای سر خود کرد .
ماهان دانش‌آموز کلاس دوم دبستان در این دیدار به فداکاری معلم خود تاکید کرد و گفت: می خواهم در آینده همانند آقای محمدیان معلمی فداکار شوم .
این معلم مریوانی با اشاره به اینكه هدف اصلی این حرکت نوعی همدلی با دانش‌آموزش محاسبه می‌شود ادامه داد: معلمی شغل انبیاست و کار اصلی وی ترویج اخلاق حسنه، آموزش و تربیت است و در این راه باید از تمام وجود مایه گذاشت، کودکان روحی لطیف و سرشار از محبت دارند که باید به آنها نحوه ابراز آن را یاد داد تا بتوانند در آینده نه چندان دور با ابراز به موقع این محبت و عشق به یاری همنوعان خود بشتابند .
به دنبال رسانه ای شدن این اقدام معلم مریوانی، رئیس جمهور دستور داد كه از این معلم تقدیر شود .
در واقع مدرسه شیخ شلتوت مریوان، دانش آموزی با بیماری ناشناخته ای دارد که جثه نحیفش را آزار می دهد، موهایش را، شیطنت ها و بازی های کودکانه اش را گرفته و اگر فرشته ای برای نجاتش نمی رسید، روح و روانش هم در این بازی سخت زندگی، او را به خاطره ها می سپرد .

به گزارش پانا، ماهان رحیمی تنها هشت سال دارد، در کلاس دوم ابتدایی مدرسه شیخ شلتوت مریوان درس می خواند، یک سال و نیم است از بیماریی که ناشناخته است، رنج می برد و از وقتی دکترها دارویی برایش تجویز کردند و خورد، موهای سر و صورتش ریخت، درد ماهان تنها خودش نیست خواهرش دریا ۱۳ ساله نیز به بیماری دیابت مبتلا است و از این هم رنج می برد .

معلم ماهان برای اظهار همدردی با شاگردش و جلوگیری از افت شدید تحصیلی و از بین رفتن روحیه این کودک، موهای سرش را از ته زد و به شکل ماهان در آمد و به شاگردانش گفت: موهای سر من و ماهان در زمستان به دلیل حساسیت خودش می رود و در بهار به هنگام رویش گل ها و شکوفه درختان از نو رشد می کند .

به دنبال انتشار این گزارش رسانه های داخلی و خارجی آن را مورد توجه قرار دادند و به تجلیل از این معلم نمونه پرداختند. همچنین استاندار کردستان از تماس حسن روحانی رییس جمهوری مبنی بر قدردانی از معلم مریوانی و حمایت از دانش آموز بیمارش خبر داد .

عبدالمحمد زاهدی استاندار کردستان از طرف رییس جمهوری با «محمد علی محمدیان» معلم فداکار مریوانی تماس گرفت و ضمن قدردانی از این عمل فداکارانه و خیرخواهانه وی، جویای احوال دانش آموز بیمارش «ماهان رحیمی» نیز شد .

معلم مریوانی با اشاره به تماس تلفنی استاندار کردستان گفت: استاندار در این تماس از وضعیت ماهان رحیمی پرسید و وی را در جریان وضعیت جسمانی وی قرار دادم .

محمدعلی محمدیان که هم اکنون به همراه خانواده ماهان رحیمی در تهران بسر می برد، گفت: استاندار کردستان با اظهار همدردی با این خانواده آمادگی دولت را برای هرگونه کمک و حمایتی از این دانش آموز بیمار اعلام کرد .

در جایی دیگر، معلم خوانساری نشان داد با پشتکار و دقت و کار و تلاش می‌شود وبلاگی درست کرد که بدون هیچ تبلیغی و در زمانی کم، به این تعداد بازدید برسد و مطمئنم این تازه از نتایج سحر است. شک ندارم با کمی اطلاع‌رسانی و معرفی به گروه مخاطب و شاید گسترش گروه مخاطب، این وبلاگ می‌تواند تبدیل به یک سایت با بازدید چند هزار نفری بشود .
این یعنی یک انسان، گوشه‌ی خانه نشسته است و بدون هیچ ادعا و امکاناتی، و بدون هیچ توقعی از مسئولین و زمین و زمان، با تفکر درست و تلاش و کوشش، نیاز تعداد زیادی از انسان‌ها را رفع کرده است. خوشحالم که چنین انسان‌هایی اطراف ما هستند و برای ما زحمت می‌کشند ....
اولین روز ماه مهر برای معلم دبستان ۲۲ بهمن روستای میرآباد روز خاصی بود. سید احسان موسوی، جوان ۲۱ ساله اهل بم که عشق به تدریس او را به دنیای معلمی کشانده بود مناطق محروم ریگان را انتخاب کرد. او از معدود کسانی بود که در زلزله ۵ دی ماه سال ۱۳۸۲ زنده مانده بود. صدای ناله و فریاد مردم که در زیر آوارها گرفتار شده بودند هنوز هم در گوش او طنین‌انداز است. می‌گوید با چشم خود مرگ بسیاری از عزیزانش را دیده است. او همراه پدر و مادر و برادرش در زیر آوار مانده بودند اما با کمک مردم از مرگ نجات پیدا کرده‌اند. مشکلات و فقر مردم بم بعد از زلزله چند برابر شد و احسان که در‌آن زمان دانش‌آموز بود روزهایی را به خاطر دارد که در میان خروارها خاک و داخل کانکس‌های آهنی کلاس‌های درس برگزار می‌شد. او راه پدر معلمش را ادامه می‌دهد سال ۸۹ با استخدام در آموزش و پرورش تدریس در منطقه محروم ریگان را آغاز کرد .
می‌گوید وقتی وارد کلاس درس شدم برق خوشحالی را در چشمان دانش‌آموزان روستا دیدم اما یکی از آنها که در نیمکت اول نشسته بود چهره‌ای پر از درد داشت و نمی‌توانست مانند دانش‌آموزان دیگر برای احترام به معلم بایستد. تلاقی نگاه معلم و دانش‌آموز سرآغاز ماجرایی شد که در آن عشق معنای دیگری پیدا کرد. معلم روستا برای درمان دانش‌آموزش دوسال مسیر ریگان، بم و تهران را طی کرد و با درمان او بار دیگر یعقوب را به مدرسه و کلاس درس بازگرداند .
نخستین روز مهر ماه برای او بهترین روز زندگی‌اش بود، وقتی که یعقوب ۱۱ ساله پس از دو سال با تلاش او سلامتی‌اش را دوباره به دست آورد و بدون درد و رنج سر کلاس درس حاضر شد. هرگز حاضر نبود پس از آن‌که مثل تمام دانش‌آموزان کلاس به احترام معلم ایستاده است، بنشیند. این معلم فداکار از روزی که نخستین بار وارد کلاس درس شد، این‌گونه می‌گوید: وقتی استخدام آموزش و پرورش شدم باید چند سالی در مناطق محروم تدریس می‌کردم. روستاهای شهرستان ریگان ۱۰۰ کیلومتر تا شهر بم فاصله داشت. هر روز در این مسیر تردد می‌کردم.در این مسیر بارها به خاطر توفان شن و تصادفات جاده‌ای تا آستانه مرگ پیش رفتم ولی بازهم عشق خدمت به کودکان روستایی باعث می‌شد که با قوت کار کنم .
وی در ادامه می‌گوید: نخستین روز مدرسه وقتی وارد کلاس شدم با دیدن یعقوب پسربچه عشایری که در نیمکت اول نشسته بود فهمیدم که او درد زیادی دارد و پای چپ او سه سال قبل بشدت آسیب دیده است. از حرف‌های معلم‌ها و دانش‌آموزان متوجه شدم که یعقوب پدر ندارد و همراه با مادر و دو برادر بیمارش در چادر عشایری زندگی می‌کنند. پدرش بر اثر بیماری قلبی فوت کرده بود و مادرش نیز بیمار بود. یکی از برادرانش ناراحتی عصبی داشت و برادر دیگرش نیز به بیماری کبدی مبتلا بود. بیماری آن‌ها باعث شده بود نتوانند کار کنند و مادر پس از ازدواج سه دخترش به سختی زندگی را اداره می‌کرد . دیدن این وضعیت برایم خیلی سخت بود. یعقوب باید هر روز ۳ کیلومترتا رسیدن به مدرسه پیاده‌روی می‌کرد و به خاطر درد شدید پاهایش ناچار هفته‌ای چند بار غایب می‌شد. زنگ تفریح وقتی بچه‌ها در حیاط مدرسه بازی می‌کردند یعقوب در گوشه‌ای فقط آن‌ها را تماشا می‌کرد .

هنگام حضور و غیاب وقتی به نام یعقوب سابکی می‌رسیدم به سرنوشت او فکر می‌کردم. یعقوب وقتی ۴ ساله بود هنگام کوچ در برف و یخبندان زمین خورده و پای چپ او بشدت آسیب دیده، نبودن پزشک باعث شده بود شکسته‌بند محلی به درمان بپردازد و بر اثر آن تجویز، تاندون‌های پا رشد نکرده و استخوان   هایش بشدت ضعیف شده بود. از آن روز به بعد قدم زدن و دویدن آرزویی بود که در چشمانش دیده می‌شد. دیدن رنج یعقوب برای مردم روستا یا اهالی شهر عادی شده بود اما معلم کلاس اول ابتدایی نمی‌توانست بی‌تفاوت باشد. با پرس و جو از بچه‌های روستا محل زندگی یعقوب را پیدا کرد و به چادر عشایری آن‌ها رفت . مادر در کنار سه پسر بیمارش روی زیلویی کهنه میزبان او شده بودند .
شنیدن سرگذشت آن‌ها و دیدن وضعیت بد زندگی شان تلنگری بزرگ بود. باید برای درمان یعقوب کاری می‌کرد. با این وضعیت آینده خوبی در انتظار این پسربچه نبود. می‌دانست که برای درمان او باید هزینه‌های زیادی را متحمل شود. یاد قولی که به همسرش داده بود افتاد. قرار بود با پس‌اندازی که جمع کرده‌اند برای ماه عسل به پابوس امام هشتم بروند. موضوع را با همسرش در میان گذاشت و وقتی با استقبال او مواجه شد درنگ نکرد. می‌گوید: یعقوب را همراه خود به بم بردم و پزشک بعد از معاینه گفت باید جراحی شود و بهتر است او را به تهران منتقل کنیم زیرا سه مرحله جراحی پی در پی نیاز دارد .
تلاش کردم تا او و خانواده‌اش را تحت حمایت بهزیستی قرار دهم اما بعد از ۶ ماه اعلام کردند به دلیل این‌که آن‌ها تحت حمایت کمیته امداد قرار دارند این امکان وجود ندارد. می‌دانستم هزینه عمل جراحی زیاد است همه پس اندازهایمان را برداشتیم و با همسرم یعقوب را به تهران آوردیم. پزشکان آزمایش‌های مختلفی انجام دادند اما علت درد مشخص نبود .
از طرف دیگر یعقوب به خاطر درد زیادی که داشت اجازه نمی‌داد پزشکان به مچ پای او دست بزنند. بعد از چند روز یکی از پزشکان گفت مشکل روحی یعقوب بیشتر از مشکل جسمی او است و باید ابتدا آن را درمان کنیم. در یکی از بیمارستان‌های تهران تحت نظر یک روانپزشک قرار گرفت. طی این مدت بارها به بم رفتیم و برای ادامه درمان به تهران بازگشتیم. کارشناس مشاوره چند جلسه با یعقوب مشاوره کرد و با کم شدن بیماری روحی او را به تهران بردیم. وقتی او را به اتاق عمل بردند جراح‌اش به من گفت به خاطر وضعیت بد پا نمی‌توان جراحی‌اش کرد. پزشک معالج راه حل دیگری پیدا کرد. ابتکار پزشک موفقیت‌آمیز بود و بعداز چند ماه تاندون‌های آسیب دیده ترمیم شدند و یعقوب توانست بدون عصا راه برود. دیدن برق شادی در چشمان یعقوب بهترین لحظه زندگی من و همسرم بود .
روزهای دوران نقاهت یعقوب ماه عسل من و همسرم بود. از این‌که توانسته بودم آرزوی مادر یعقوب را برآورده کنم خوشحال بودم. به علت طولانی‌شدن و شدت بیماری یعقوب یک مؤسسه خیریه مابقی هزینه‌های بیمارستان را پرداخت کرد و بعد از دو سال یعقوب دوباره به مدرسه برگشت .

معلم فداکار ادامه می‌دهد: وقتی بعد از دوسال سرزده به کلاس دوم ابتدایی رفتم همه بچه‌ها به احترام من از جای خود بلند شدند. چشمانم به دنبال یعقوب بود. پشت نیمکت اول مقابلم ایستاده بود و لبخند می‌زد. دیگر درد نداشت .
ازخودگذشتگی آقا معلم نه در کتاب سوم ابتدایی‌ها، بلکه در قلب‌ها ثبت شده است و هیچ‌گاه فراموش نمی‌شود .
به گزارش پانا، سال ۱۳۹۱، سال وداع با آقا معلم فداکار بود؛ آقا معلم رفت و فداکاری‌اش، جاودانه ماند .
از خودگذشتگی آقا معلم نه در کتاب سوم ابتدایی‌ها، بلکه در قلب‌ها ثبت شده است و نسل به نسل منتقل خواهد شد؛ آری شاید نام حسن امیدزاده کمتر شنیده شده باشد اما فداکاری وی و نجات جان دانش‌آموزانش از آتش، هیچ‌گاه فراموش نمی‌شود .

فداکاران
درس هشتم کتاب سوم ابتدایی با عنوان «فداکاران» درباره ایثارگران کشورمان است که یکی از آنها حسن امیدزاده است .
در این کتاب آمده است: «حسن امیدزاده معلم فداکاری است که در یک واقعه آتش‌سوزی جان دانش‌آموزان را نجات داد. وقتی بخاری کلاس آتش گرفت و دانش‌آموزان در شعله‌های آتش گرفتار شدند، این معلم شجاع و فداکار گیلانی، جان خود را به خطر انداخت. تعدادی از دانش‌آموزان را نجات داد و خود در آتش سوخت و گرچه زنده ماند اما نشان سوختگی که نشانه افتخار اوست، برای همیشه بر بدنش باقی ماند ».
۱۶ سال پیش
یکی از روزهای سرد زمستان در سال ۱۳۷۶، بخاری‌ نفتی مدرسه ابتدایی روستای بیجارسر شفت آتش گرفت؛ آن زمان حسن امیدزاده، معلم ۴۳ ساله و باتجربه دانش‌آموزان ابتدایی بود .
دانش‌آموزانش را آرام کرد و تلاش کرد که آنها را از شعله‌های خشمگین آتش در امان نگه دارد؛ تمام این وقایع طی چند دقیقه گذشت؛ او خوشحال بود که دانش‌آموزانش سلامت هستند و دیگر به سوختگی خودش (سر، گردن و دستانش) فکر نمی‌کرد .
خداحافظ آقا معلم
آقا معلم فداکار گیلانی اواخر تیرماه سال گذشته در سن ۵۸ سالگی پس از تحمل رنج و درد ناشی از سوختگی، برای همیشه چشمانش را بست .
خانم معلمی که فرشته مهربانی است
ثریا مطهر نیا معلم دلسوز دبستان شهید گنجیان روستای همایون بیجار، در اقدامی ارزشمند ، معالجه و درمان دانش آموز خود را دنبال نمود .
ثریا مطهرنیا مدیر و معلم دبستان شهید گنجیان روستای همایون بیجار در اقدامی ارزشمند از ابتدای سال تحصیلی جاری تا کنون معالجه و درمان دانش آموز خود، سارا قربان سرشت را که به علت آتش سوزی منزل، دچار سوختگی شده بود را پیگیری نمود .
این معلم دلسوز می گوید: نخستین روزی بود که به دبستان رفته بودم، زنگ تفریح بود. دیدم سارا گوشه‌ای نشسته در حالیکه بچه‌ها همه بازی می‌کردند . تصمیم گرفتم تا آخر درمانش را دنبال کنم .
خانم معلم با دیدن این وضعیت در صدد درمان سارا برآمده و بهترین جراحان دست و پوست ایران را شناسایی و با توجه به عدم توان مالی پدر و مادر سارا، از مردم، نیکوکاران و حتی یک مؤسسه خیریه کمک گرفته ، تا به هدفش برسد و دختر دانش آموز دوباره با تمام وجود در کلاس درس حاضر شود .
خانم مطهرنیا برای ادامه درمان سارا از مسئولان تقاضای کمک کرد تا بتواند درباره سارا را به کلاس درس باز گرداند .
خانم ثریا مطهر نیا آموزگار این شهرستان، علاوه بر این اقدام خیر خواهانه در راستای کمک به دانش آموزان بی بضاعت و رفع مشکلات دبستان روستای همایون بیجار نیز اقدام نموده است که جلب مشارکت خیرین برای دیوار کشی حیاط آموزشگاه و رفع مشکل آب شرب مدرسه با حمایت اهالی روستا از دیگر اقدامات خیر خواهانه این معلم دلسوز می باشد .
شایان ذکر است خانم ثریا مطهر نیا با همکاری خیرین شهرستان نسبت به تجهیز سه کلاس درس به کتابخانه کلاسی، تجهیز دو کتابخانه آموزشگاهی و هم چنین تهیه ۵۰۰ جلد کتاب با موضوعات دینی و خرید دو تخته فرش ۱۲ متری و یک دستگاه رایانه برای مدارس بیجار اقدام نموده است .
معلم بوکانی حقوق یک سال خود را جهت احداث مدرسه هدیه کرد
معلم بوکانی یک سال حقوق خود را برای احداث مدرسه روستای کول آباد این شهرستان اهدا کرد .
خانم ژیان کهریزانی، معلم ابتدایی مدرسه روستای ساریقامیش، یک سال حقوق خود را برای احداث مدرسه روستای کول آباد که توسط خیّرین مدرسه ساز احداث خواهد شد، اهدا نمود .
احمد رحمانی مدیر آموزش و پرورش شهرستان بوکان ضمن اعلام این خبر، از این اقدام خداپسندانه و خیرخواهانه این فرهنگی ایثارگر و فرهیخته تقدیر و تشکر نمود وافزود: این فرهنگی خیّر سال گذشته کل حقوق خود را نیز به دانش‌آموزان بی بضاعت و یتیم اهدا نموده‌ بود .
امید به فردا در چشمان هما موج می زند
با تلاش معلمان مدرسه در خرمشهر، امید به فردا در چشمان هما دانش آموز کلاس چهارم موج می زند .
هما هاموری دانش آموز کلاس چهارم دبستان پروین اعتصامی خرمشهر با این که توان دست هایش را برای همیشه از دست داده است اما با همت، تلاش خود و دلسوزی و پشتکار معلمش یکی از دانش آموزان موفق مدرسه است .
سهیلا رحیمی مدیر دبستان پروین اعتصامی می گوید: اوایل کار برای هما و معلمانش سخت بود اما کم کم شرایط عادی شد و هما با کوشش معلمان عاشق و زحمت کش اکنون به کلاس چهارم رسیده است و در این پایه مشغول تحصیل است .
این گزارش می افزاید: با حساسیت و دلسوزی معلمان و مربیان مدرسه، هما اکنون دوستان زیادی دارد و بدون هیچ مانعی درس می خواند . خانم معلم مهربان به همه دانش آموزان یک مدرسه جایزه داد
افسانه شادرو معلم دلسوز و مهربان شهرستان ماسال در راستای تشویق دانش آموزان مدرسه خود جهت موفقیت در امتحانات نوبت اول هدایایی را تقدیم آنها نمود .
افسانه شادرو معلم دلسوز ومهربان درکاری خدا پسندانه و زیبا ، به کل دانش آموزان دبستان شهید سید کاظم عبدالحسین زاده خرفه کوره مرکز مجتمع آموزشی وپرورشی امام موسی کاظم (ع) شهرستان ماسال جهت موفقیت در امتحانات نوبت اول و به مناسبت جشن پیروزی انقلاب اسلامی ایران از درآمد شخصی خود جوایزی را خریداری و به حدود ۱۳۰دانش آموز اهداء نمود و باعث خوشحالی و شادی دل دانش آموزان عزیز این مدرسه شد .
گفتنی است: این هدایا شامل لوازم التحریر کتابهای مذهبی ، کتابهای داستان وسایل کاربرد آموزشی همراه با لوح تقدیر برای دانش آموزان برتر بود .
کار عاشقانه آقا معلم خوزستانی
آنچه در پی می آید، گزارش خبرنگار نشریه نگاه از کار ستودنی یک معلم روستایی است که تقدیم خوانندگان محترم می شود :
نامش محمدرضا محرابی است. معاون آموزگار است و در یکی از مدارس محروم استان خوزستان به همراه یک معلم دیگر به آموزش بچه ها مشغول است. روز اول که به مدرسه آمده است فرسودگی، قدمت و نامناسب بودن مدرسه برای حضور دانش آموزان سخت او را آزار داده است. می گوید: یک روز این جمله رهبر انقلاب که فرموده است: هر مسئولیتی که در دست تک تک شما عزیزان می باشد، تنگه‌ی احدی است که می بایست از آن پاسداری کنید از کمبودها ناله نکنید، سرخورده نشوید، اول مأموریت،آخر هم ماموریت. نه اول امکانات ... بعد ماموریت... را خواندم و تصمیم گرفتم از این مسئولیت « معاون آموزگاری» پاسداری کنم. به دنبال راههای مختلف برای بهتر شدن مدرسه ام رفتم. سرانجام با کمک گروه خیریه محبین اهل بیت(ع) تهران و همکاری دانش آموزان، از روزهای آغازین مهر تا اول آبان شروع به کار و تلاش و کوشش کردیم. هر روز که تغییری در مدرسه می دیدم، رنج ۸۰ کیلومتر رفت و آمد از شهر تا روستا را کمتر و کمتر احساس می کردم .
بچه ها هم در کنار درس خواندن درگیر کار در مدرسه شده بودند. پسرها در جا بجایی مصالح ساختمانی و بسیاری از کارها به ما کمک می کردند. دخترها هم در رنگ آمیزی نرده ها، جدول ها، درخت کاری و تهیه غذا ما را تنها نگذاشتند . حاصل این دقت در جمله‌ی رهبر انقلاب و تلاش دست جمعی باور به کار گروهی، نقش مشارکت ها و مدرسه ای زیبا کوچک شد که من و بچه ها دوستش داریم .
حالا مدرسه حبیب ابن مظاهر روستای شن ریز منطقه عرب زبان شاوور خوزستان هر چند نیمی از حیاطش سیمانی و نیمی دیگر شنی باقی مانده است و هنوز برگه های امتحانی دانش آموزان توسط معلم با کاربن به تعدادشان تکثیر می شود، اما الگویی برای صرف فعل توانستن شده است .
اقدام انسان دوستانه معلمان گلستانی
گنبدکاووس از اختصاص بیش از ده میلیون‌ریال به صورت ماهیانه توسط فرهنگیان این شهرستان به امر درمان دانش‌آموزان نیازمند خبر داد .
اسماعیل یادگاری کارشناس مسوول سلامت و تندرستی با اعلام این خبر گفت : در این راستا کمک‌های نقدی فرهنگیان گنبدکاووس به صورت ماهیانه از حقوق آن ها کسر و به حساب یکی از مؤسسات خیریه، به منظور جذب کمک‌های مردمی برای درمان نارسایی‌های ستون فقرات و ارتوپدی بیماران زیر ۱۸ سال اختصاص می‌یابد .
وی افزود: طی هفته گذشته دو تن از پزشکان فوق تخصص ارتوپدی ستون فقرات و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران برای ویزیت بیش از یکصد بیمار زیر ۱۸ سال اقدام نمودند. یادگاری اضافه کرد: پس از ویزیت؛ بیماران درصورت نیاز به عمل جراحی، به تهران اعزام و با هزینه‌های بسیار اندک نیز درمان خواهند شد .
اقدام خیرخواهانه خانم معلم سیستان و بلوچستانی
یک جلوه دیگر از زیبایی های انسانی خانواده بزرگ معلمان کشور، این بار از سرزمین سیستان و بلوچستان نمایان شد .
خدیجه نورکی معلم شاغل در آموزش و پرورش منطقه لاشار سیستان و بلوچستان یک قطعه زمین به آموزش و پرورش اهدا نمود .
بنا به این گزارش، این خانم معلم قطعه زمینی به مساحت ۳۶۰۰ متر مربع برای ساخت فضای آموزشی به اداره آموزش و پرورش منطقه لاشار اهدا نمود و هدف خود را از این کار کمک به حل مشکل کمبود فضای آموزشی و توجه بیشتر خیرین به این منطقه عنوان کرد .
گفتنی است، طی دو ماه گذشته اقدامات خیرخواهانه و انسان دوستانه ای را از سوی معلمان عزیزمان در نقاط مختلف کشور شاهد بودیم .
باید دستان این معلمان را بوسه زد زیرا با حرکت های انسان دوستانه خود، همگان را خرسند کرده و آخرتی را برای خود خریده اند .
باشد که در سال های آتی شاهد همدلی های بیشتری باشیم .
/ مریم احمدی /

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار