یادداشت سیاسی پانا/

جان سربازان وطن؛ حقی بر کدام گردن؟

خبرگزاری پانا: نباید برای جوانی که خبر شهادتش در تمام طول یک شبانه روز تایید و تکذیب می شود سوگواری کرد.

کد مطلب: ۲۰۰۸۰۲
لینک کوتاه کپی شد

ساعت از ۵ صبح گذشته و شاید بحبوحه تاییدیه ها و تکذیبیه های مقامات داخلی و خارجی از اعدام سرباز ایرانی آرام و قرار از خیلی هایمان گرفته باشد. حتما این تایید و تکذیب ها برای آماده کردن ماست تا شوکه نشویم. وگرنه مگر می شود قائم مقام وزیر کشور (امنیتی ترین و حساس ترین وزارتخانه) بگوید: " به هر حال با توجه به اینکه این مرزبانان در این مدت در خاک پاکستان نگهداری شده‌اند، در انتظار اتخاذ مواضع رسمی دولت پاکستان هستیم."

نمی دانم بنویسم یا پاگیرم می کند، ولی نباید تا الان رحمانی فضلی یک سفر به پاکستان می رفت؟ نباید وزیر کشور در موضعی مقتدرانه تر جویای وضعیت جوانانی می شد که سربازیمان را کردند؟

خیلی ها بر این عقیده بودند که اگر سفر وزیر کشور جمهوری اسلامی ایران به عنوان عالی‌ترین مقام امنیتی در دولت به پاکستان صورت می‌گرفت، طبیعتا جدیت ایران بیشتر به پاکستانی‌ها و گروه‌‌های تروریستی نشان داده می‌شد. در دنیای امروز مقامات سیاسی برای یک شهروند و یک تبعه خودشان در چنین شرایطی سفرهای سیاسی ترتیب می‌دهند. تنها طرح برخی مسائل از داخل ایران و طرح ادعاهایی مبنی بر پیگیری مرزبانان ایران و ورود به خاک پاکستان، که عملا هیچگاه اثبات نشده است، نتیجه را عاید نمی‌کند.

راستی مگر تا همین چند وقت پیش که می نوشتیم آقای کریمی قدوسی شما یک نفر و این همه سوال؟ نمایندگان مجلس در صف اعتراض بر نمی آمدند که سوال از وزیر حق نماینده است؟

چرا در این یک مورد، جان این ۵ سرباز حقی بر گردنتان نگذاشت که از وزیر کشور وصولش کنید؟ نباید یک تذکر بیات شده و خشک و خالی به رحمانی فضلی همکار سابق و دوست مجلسی خودتان با لحنی کاملا مهربان که خدای نکرده رخساره مکدر نگردد، می دادید که برادر! مسئولیت اصلی با شماست؟

به این حرف ها کاری ندارم که در روزهای آخر اسفندماه، همان روزهایی که طبل پر صدای وعده های هر مسئولی، رهایی سربازهای کشور تا عید را فریاد می زد و از صدای نتراشیده این سازهای ناکوک، کم مانده بود گوشمان بخراشد؛ تماس های مکرر با نماینده های پرکار!! مجلس و بالاخص برخی نماینده های استان سیستان و بلوچستان شامل اِهِنّ و اوهون و جمله هایی با این محتوا از سر بی میلی بود، که اطلاع دقیقی ندارم ولی در حال پیگیری هستیم و به آزادی آنها همچنان امیدواریم.

امید شما که از ۳۶۵ روز سال ۹۲، تنها ۷۸ روز در مجلس بودید و در اجابت معنای واقعی کلمه "نماینده"، تنها "امیدواریم" را پیشکش خیل آرا مردم ساده دلتان کردید، به چه درد خانواده جمشید خورد؟

-باید جدا کنم؛ این بحث شامل آن دسته نماینده هایی که به واقع در ۱۰ روز تعطیلی هر ماه، مسئولیت سرکشی به حوزه هایشان را به درستی انجام می دهند، نمی شود-

امید تو مسئولی که تا لحظه آخر با بی توجهی به اینکه مردم به حرف تو تکیه می کنند، -و تو حتی برهمین اصل، مردی نکردی و نگفتی که من نمی دانم، یا مصاحبه نمی کنم- بر جان آن سرباز وطن که با دست بسته بردند، چه تاثیری داشت؟

به ماجرا احساسی نگاه نکنیم که اگر کمی کلاهمان را قاضی کنیم و آن طور که باید قضاوت کنیم، یعنی آنطور که همسر جمشید اکنون نمی خوابد و بی تابی نوزادش را تاب می کند؛ نباید اسم این روزها همچنان عید مانده باشد؛ که فردا پسرها و برادرهایمان را باید در همین چنگِ بد آهنگِ جِیش ترسویی ببینیم که سربازِ بی دفاع می زند.

ما باید یاد بگیریم. ما که با مردم حرف میزنیم باید درس بگیریم. ما که قلم در دستانمان است و باید زبان مردم باشیم، باید بدانیم. هنوز یادم است تیتر خواننده کُش بعضی خبرگزاری ها! کلماتی صف شده شبیه اینکه مژده بدهید که سین سرباز به سفره های هفت سینمان اضافه می شود.

مردم به جمله های تو دل خوش می کنند... میدانی؟ مردم بی آلایش تر از آنند که ذره بینی که باید هر روز برای قلم تو ترازو شود را روی سیاهی کاغذ بالا و پایین کنند. اما تو وقتی می بینی نماینده ای، مقامی، مسئولی با بی رمقی حرف از جان پسری، سربازی! می زند که اگر از یکی از آشنایان سفارشش می شد، دو قدم هرچند کوتاه برایش برمی داشت، قد کوتاه مکن! خبر به اخبار بی سرو ته اضافه مکن! باید برای این جوان، با درایت و هوشمندی می نوشتی. خبرنگار! شاید نباید زندگینامه این ۵ نفر را منتشر می کردی، که بفهمند جمشید که فرزند ۱۰ روزه اش را هنوز ندیده، گزینه خوبی برای ادامه دادن این نمایش است. گزینه خوب حرکت برای تحریک احساس جامعه، در رسیدن هرچه سریعتر به هدف پلیدی که به واسطه آن جمهوری اسلامی را تحت فشار قرار داده اند. از کجا معلوم که همین نوشته ی تو، نفر دوم را مشخص نکرده باشد؟

خبرنگار! نماینده! مقام! مسئول! چه کسی هست که نداند؟ اینها که سربازند... سرباز پیاده همیشه اول بازی از زمین خارج می شود. فراموشی به سراغت نیاید و حواست مست دنیای بد عهد نشود که اگر از این سرباز به این کیش گذشتی؛ عاقبت مات این بازی خواهی ماند.

بی شک برای مردمی که ماجرای پیچیده دستگیری شرور خطرناکی چون ریگی را که حاصل محاسبات هوشمندانه سربازان گمنام امام زمان بود، به خاطر دارند، آزادی سربازانمان از چنگال پر ستیز جماعتی که تا چند ماه پیش نام ننگینشان به گوشی نرسیده بود، قریب الوقوع می نماید.

هفت صبح است....۱۰ روز شد ۹ روز...!

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار