هرکس چندین کتاب شعربه زیور طبع آراسته مایه فخرادبیات شده است

خبرگزاری پانا: فرقی ندارد چه از دربار فلان پادشاه پول بگیری که رسانه اش باشی و چه اینکه هرماه فلان قدر از فرهنگستان زبان بگیری.

کد مطلب: ۱۹۹۶۷۱
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ ظاهرا پیش از این مجموعه اشعار و منظومه ها را دفتر می نامیده اند و به کتب آسمانی چون "قرآن" و "تورات" و "انجیل" و امثالهم به تایید " ذلک الکتاب لاریب فیه" ومانند آن، کتاب اطلاق می شده است. از این منظر تنها پیغمبران کتاب وشاعران لابد دفتر یا نامه دارند.
می توان گفت سی سال زندگی صرفا ادبی و از محتشم بودن به فقر و فاقه رسیدن صرف تدوین تنها یک دفتر شد: "فردوسی". چندین سال محاجه با خویشتن و درگیربودن با فلسفه وعلوم واصول عقاید وهم شک ویقین گهگاه وگاه و بیگاه به ایجاد فقط یک دفترشعرمنجرشد: "حافظ".یک عمربا کلمات وجملات و امثله وعقایدوعلوم مختلفه خردورزی نتیجه اش چند دفترشد:"مولوی". سالها مراقبه وصفای باطن واشراق وفیضان فقط به معدودی ترانه های ماندگارمنتهی شد: "باباطاهر".غوروکنکاش درنجوم وهیئت وفلسفه وچه و چه... نهایتا به تدوین دفتری شامل هفده یا نهایتا پنجاه وهفت یا .. رباعی شد:"خیام". و... و...و...
حالا گوتنبرگ نبود و .. حالا گوتنبرگ هست!
راه دور چرا برویم. درهمین دوران اخیر، ضریب دفتر نویسی یا دفتر پراکنی در میان شاعران مطرح معاصرچندان درشت نیست: شهریار، امیری فیروزکوهی، ابتهاج ، مصدق، نیما ،اخوان، فروغ، سهراب ،حتی شاملو.تازه به اعتراف بعضی ازهمین ها و یا منتقدین آنها خیلی از این دفاتر نباید نوشته می شد یا خوانده می شد. اما شد.
الان چه خبر است؟
هرکس چندین کتاب شعر به زیور طبع آراسته مایه فخرادبیات شده است! اما ملت هنوز هم حافظ و سعدی و... می خواند. با اینکه چندقرن ... چرا؟مگراین ادیبان مدعی جدیدالولاده ازاکنون و آینده نمی گویند؟مگرزبان آنهانونیست.مگرتکنیک نمی دانند؟ مگرحکمت وعلم و معرفت و... ومگر نقد نمی شوند؟یا اگرمی شوند:" نقدها را بودآیا که عیاری گیرند؟"
عیار مهم است. اماظاهرا نقد بعضی وقتها مهمتر است. ازهرنوعش هم، مثلا نوع نقدینه اش! فرقی هم نداردچه از دربارفلان پادشاه پول بگیری که رسانه اش باشی و چه اینکه هرماه فلان قدراز فرهنگستان زبان بگیری که مثلا جای "صخره" بگذاری "خرسنگ" - وغم نان هم نگذارد که از عشق و عاشقی بسرایی- و چه آنکه یکی به نعل بزنی یکی هم به میخ. وتعداد و تیراژکتاب بالا ببری. ودرین میان نه منتقد جماعت درمیانه باشد ونه خویشتنداری درکار.که نهایتا نتیجه این شود که: شماهم به آشفته بازار چاپ خوش آمده اید.از آن سو هم واویلای تظلم خواهی از ممیزی نگذارد که وانفسای ویراستاری بخوبی پاییده شود. که حذف خزنده ویراستاری درجریان چاپ هم خود دردیست.
تعدادکتابهای یکصدوبیست وچهار پیغمبر (که ارشاد کل بشر را در کل مراحل سیر تاریخی اش به عهده داشته اند)مگر چندتاست؟و فردوسی ومولوی وعطار وحافظ ونظامی ودیگران چندسال کارمعرفتی کردند تا چند دفتریا نامه ازآنها بماند بجای.امروزتا به سن تکلیف می رسیم احساس تکلیف می کنیم وکتاب درمی آوریم.جوانی راکامل پشت سرنگذاشته تعدادکتاب هایمان ازعده تمام شاعران سرآمد دیارمان بالا می زند.همه بوعلی سیناییم وشیخ اشراق حتما. به آمار رشد مثلا کتاب می نازیم که چه؟ که چه گفته ایم؟ که موجد چه والایی درتبار وچه بالایی در دیارمان شده ایم؟ پیش ازین دغدغه کدام شاعر بجای گذاشتن مجموعه اشعاربوده است؟ مولوی؟ که دیگری اشعارش را کتابت می کرد، یا حافظ؟ که کسی دیگر اشعارش راجمع کرد.عطار هم که چون مولوی اصلا شعر رامحبوب نمی دانسته است.
در اینجا ناگزیراز این اذعانم که: نگاه شعرا به شعر همیشه نگاهی ابزاری بوده وهست. اما این نگاه همواره و فی الحال در دوسوی متفارق یک خط آرمانی ست. که در یک سوی آن شعر ابزار تعالی جمعی و فرامادی ست.و درسوی دیگر ابزارتعالی فردی ومادی است.که دراین سوی دوم متاسفانه امروزه جریانات نامبارکی چون: کتاب سازی،فرم سازی، شعرسازی و شاعرسازی بسرعت درحال شکل گرفتن وریشه دواندن است. خدا رحم کند!

بشوی اوراق اگر همدرس مایی که علم عشق در دفتر نباشد

به پایان آمد این دفتر حکایت همچنان باقی

ای نام تو بهترین سرآغاز بی نام تونامه کی کنم باز

حسین فریدزاده - اسفند ۹۳

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار