نکوهش وزیر اطلاعات + تکذیبیه جدید کوچک‌زاده/طنز/

خبرگزاری پانا: وزیر اطلاعات اینقدر خون‌گرم است که هرکس می‌رسد با او خودمانی می‌شود.

کد مطلب: ۱۹۹۲۴۲
لینک کوتاه کپی شد

قانون نوشت:
۱. یادش به خیر یک زمانی اسم وزیر اطلاعات می‌آمد، ملت جملگی لوزه‌المعده‌‌شان می‌چسبید بیخ گلویشان و هر جا کفش وزیر اطلاعات را می‌دیدند، سریعا جفت می‌کردند. اما حالا چی؟ وزیر اطلاعات اینقدر خون‌گرم است که هرکس می‌رسد با او خودمانی می‌شود. از عجایب ماجرا اینجاست که خود وزیر هم راضی است! یعنی عوض اینکه بیاید چهارتا یوهاهاها کند مردم حساب کار دستشان بیاید، می‌گوید مردم باید بدانند وزارت اطلاعات در کنار آنهاست! شما را به خدا انصاف بدهید، وزارت اطلاعاتی که کنار مردم باشد اصلا اسمش وزارت اطلاعات است؟! آن هم در کشوری که طبق آمار رسانه‌های اصولگرا، غیر از ۴ میلیون رأی آقای جلیلی و ۶ میلیون رأی آقای قالیباف، بقیه‌شان یا جاسوس‌اند، یا کودتاچی، یا هزار و یک نوع فساد اخلاقی و اقتصادی دارند.


۲. با تمام اوصاف، آقای کوچک‌زاده پا را از شوخی و خنده فراتر گذاشته و در جلسه خصوصی نمایندگان با وزیر، به قول عادل فردوسی‌پور هر کاری خواسته کرده! فقط مانده بود با وزیر گلاویز شود که بحمدا... با یک سری فحش به آقای هاشمی و چند بار تهدید وزیر و تهمت به همراه وزیر و چند بار فریاد ارشمیدس‌وار «کودتا! کودتا!» (بر وزن اورِکا اورِکا!) خشمش را فرو خورد. شاید بگویید اینها که خودشان برای یک ماه تشویش اذهان عمومی در یک کشور ۱ میلیارد نفری کافی است، ولی باید بدانید که ظرفیت‌های آقای کوچک‌زاده خیلی بالاتر از این حرف‌هاست. به هر حال ایشان بعد از گزارش روزنامه قانون از جلسه مزبور، همه آن اتفاقات را تکذیب کرد.


۳. در پایان با این فرض که خوانندگان گرامی هم گزارش قانون و هم تکذیبیه جناب کوچک‌زاده را مطالعه کرده‌اند، و خودشان کاملا قضاوت کرده‌اند که کدام یک به روحیات آقای کوچک‌زاده نزدیک‌تر است، ما هم تکذیبیه‌ای از جانب ایشان تنظیم می‌کنیم که بیشتر به روحیاتشان بخورد:
«...من به شوخی از آقای وزیر پرسیدم: «آقا داماد (اشاره به همراه وزیر) را معرفی نمی‌کنید؟» ایشان گفت: «به تو ربطی ندارد!» گفتم: «آقای وزیر، من واقعا نگران شأن شما هستم. لطفا این ادبیات شما به بیرون درز نکند. ولی کاش این شاخ شمشاد را معرفی می‌کردید که از بیانات این عزیز هم استفاده کنیم.» وزیر بیخود پرخاش کرد و داد زد. من از زیر میز شاخه گل سرخی بیرون آوردم و به ایشان دادم چون فکر می‌کردم با عشق همه چیز آسان می‌شود. ولی او شاخ گل را شکست به سمت من پرتاب کرد. خیلی دلم شکست. اشکی از گوشه چشمم جاری شد. به شاخه شکسته گل نگاه کردم و آهی کشیدم. وزیر فریاد زد: «به خدا داریم در این کشور کودتا می‌کنیم! باورکنید کودتا می‌کنیم! می‌خواهیم همه نیروهای دلسوز انقلاب را حذف کنیم.» آقای رسایی و دیگر نمایندگان از این سخنان خیلی ناراحت شدند و خواستند جلسه را ترک کنند. مانع شدم و گفتم: «اگر کسی پرخاش کرد به او محبت کنیم. قهر او را دورتر می‌کند.» بعد به آرامی به وزیر گفتم: «آقای علوی نازنینم. فرزند مشروع این انقلاب، یعنی آقای هاشمی با همه کس و کارش از شما حمایت کرده. درست نیست با این پرخاشگری‌ها شأن ایشان را پایین بیاورید.» آقای علوی فریاد زد: «من اصلا فرزند معنوی خودم را آورده‌ام که این جلسه را به هم بریزم. می‌دانید این آقا کیست؟ می‌دانید او را از چه مجالس لهو و لعب و افتضاحی بیرون کشیده‌ام و آورده‌ام اینجا را به هم بریزد؟ می‌خواهید رو کنم؟» من جلوی او را گرفتم و گفتم: «نه نه نه! به خدا قسم اگر بگذارم آبروی مومن خدا را بریزید. ایشان مسلمان است و برای خودش شخصیت دارد. ضمنا شما طبق قانون مختارید با خودتان همراهی بیاورید.» این را که گفتم، آقای علوی که تیرش به سنگ خورده بود و اجازه نیافته بود جلسه را به هم بریزد، با عصبانیت گفت: «از این به بعد دیگر اوضاع فرق می‌کند و با شما جور دیگری برخورد می‌کنم. من تا به حال حاضر بودم به عنوان مخبر هر چه در وزارت اطلاعات می‌گذرد را به نمایندگان مجلس ارائه کنم. ولی شما نگذاشتید. از این به بعد جور دیگری برخورد می‌کنم.» آقای علوی که خیلی پریشان و به هم ریخته بود، به سرعت جلسه را ترک کرد...»

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار