مادران وفاداری به آرمان‌های رهبر شهید را مشق می‌کنند

در میان شلوغی ها و این هیاهوی سیاه و عزاداری، تنها چیزی که سکوت را می‌شکند، آرامش نگاه توست که جلب توجه می‌کند. تو هنوز در آن مرحله‌ای هستی که معنای اشک را نمی‌شناسی و نمی‌دانی چرا این همه جمعیت، با دلی سوخته، در این مسیر دشوار گام برمی‌دارند؛ اما بی‌آنکه بدانی، در حال نوشتن نخستین سطر از تاریخ خود هستی.

در آغوش گرم مادر، میان صدای گریه و ناله، تو داری با چشمانی معصوم، معنای ایستادگی را تماشا می‌کنی. شاید امروز ندانی که این مسیر، مسیر عبور از حوادث است و این آدم‌های سیاه‌پوش، نگهبانان میراث یک قهرمان هستند؛ اما همین آرامش تو در دل این طوفان، نشان می‌دهد که ریشه‌هایی که امروز در آغوش مادر کاشته می‌شود، فردا در تلاطم زندگی، تو را استوار خواهد کرد.

روزی که بزرگ شوی، وقتی از شکوه این روز و از ایثار آن قهرمان‌ها بشنوی، این تصویر امروز در ذهنت بازسازی نخواهد شد؛ بلکه این حس، این آرامش و این گرما، در اعماق قلبت حک شده است. تو امروز، بدون آنکه بدانی، نخستین درس وفاداری را از نگاه مادر و از مسیر شهادت آموختی.

ای فرزند کوچک ایران، این خروش و فریاد مردم را ببین. ببین چگونه اشک‌ها با خاک وطن درآمیخته است. این جمعیت، تنها عزادار نیستند، بلکه گواهان وفاداری به یک پیمان خونین‌اند. ببین که چگونه از دل این سوگ، شکوه عزت و امنیت این سرزمین جوانه می‌زند. ببین که چگونه در این مسیر پر از غصه، هر گام، یادآور فداکاری یک قهرمان است. این هیاهو، فریاد عشق به سرزمینی است که در خون عزیزانمان ریشه دارد.