بدرقه پدر مهربان ایران

آسمان امروز خیلی غمگین است، امروز، روزِ بسیار سختی است؛ روزی که قهرمانِمان ،پدر مهربان ایران عزیزمان را بدرقه می‌کنیم.

رهبر عزیزم، می‌دانید؟ برای ما بچه‌ها، شما فقط یک رئیس یا یک رهبر نبودید؛ شما برای ما مثل یک پدرِ مهربان و یک پدربزرگِ باوقار بودید. وقتی حرف‌های شما را در تلویزیون می‌شنیدیم، انگار داشتید با ما هم‌کلام می‌شدید و به ما یاد می‌دادید که چطور آدم‌های بزرگی باشیم.

شما همیشه به ما می‌گفتید که نباید از هیچ‌چیز بترسیم. شما به ما یاد دادید که اگر حق با ماست، باید مثل کوه ایستادگی کنیم. شما با شجاعتِ خودتان، به ما یاد دادید که شجاع و قوی بودن، مثل دو طرفِ یک سکه هستند و یک آدمِ خوب، باید هر دو را داشته باشد.

حالا که می‌خواهیم شما را به خاک بسپاریم، قلبمان از غم و غصه پر شده. فکر کردن به اینکه دیگر نمی‌توانیم صدای گرم و آرام شما را بشنویم، خیلی سخت است. اما می‌دانیم که شما به جای دیگری رفته‌اید؛ به جایی که دیگر هیچ دشمنی و هیچ دردی وجود ندارد. شما حالا در میانِ فرشتگان هستید.

اگرچه امروز شما را بدرقه میکنیم ، اما می‌دانید چیست؟ شما هیچ‌وقت از ما جدا نمی‌شوید. شما در دعاهای ما، در درس‌های ما و در هر بار که به کسی مهربانی می‌کنیم، زنده خواهید ماند. شما در دل‌های ما مثل یک ستاره‌ی درخشان می‌تابید که هیچ‌وقت خاموش نمی‌شود.

من دانش آموز خبرنگار پانا مه سیما ایرانی فرد، قول می‌دهم که  درس‌های شما را فراموش نکنم. قول می‌دهم که وقتی بزرگ شدم، دقیقاً مثل شما شجاع، مهربان و باایمان باشم. من قول می‌دهم که اجازه ندهم هیچ‌چیز، حتی این غمِ بزرگ، راهِ رسیدن به آرمان‌های شما را در دلم ببندد.

خداحافظ ای قهرمانِ ما، خداحافظ ای پدرِ مهربانِ ما. آرام بگیر و بخواب، که ما و تمامِ این کشور، همیشه نگهبانِ یاد و نامِ تو خواهیم بود. ما دوستت داریم، فراتر از هر کلمه‌ای که بتوانیم بگوییم.