فراتر از مسافت‌ها

می‌گویند مراسم تشییع، لحظه‌ی دیدار نهایی است؛ لحظه‌ای که انسان با قهرمان خود روبه‌رو می‌شود. اما من، در این بی‌عدالتی مسافت‌ها، مانده‌ام؛ از دور به تماشای رفتن تو نشسته‌ام، به تماشای خورشیدی که در اوج تابندگی، غروب کرد.

حقیقت این است که مسافت، نمی‌تواند میان یک پیرو و رهبرش فاصله بیندازد. من در اینجا، در تنهایی خود، در هر دعایی که برای تو می‌کنم و در هر فکری که به یاد سخنانت می‌افتم، حضور دارم. تشییع تو فقط یک حرکت جمعیت در خیابان نیست؛ تشییع تو، حرکت عشق ما در رگ‌های تاریخ است.

ای رهبر، ای پدر ما اگرچه جسمم نتوانست به تو برسد، اما روحم در میان آن جمعیت، در حال بدرقه‌ی تو است.