آخرین تماشای سیمای نورانی؛ مردم در سوگ مقتدای خود ایستادند

آری، باز هم آن قامت استوار و بی‌همتا را در قاب تلویزیون می‌بینیم؛ اما این بار با چشمانی که از سیل اشک، تار و بی‌قرارند.

نمی‌دانم چگونه می‌توانم دوباره به قاب تلویزیون خیره شوم و در میان این سیلاب دلتنگی به شما نگاه کنم؛ شما که همیشه مقتدا و راهنمای ما بودید. یاد آن نمازهای پر از عشق افتادم؛ وقتی مردم در صفوف طولانی با تمام وجود به شما اقتدا می‌کردند. امروز همه ما بر میراث ماندنی‌ات و بر شکوه وجودت عهد می‌بندیم تا راهت را ادامه دهیم. شما ما را از نو ساختید و رسالتتان را به کمال رساندید.

آقای شهید عزیزم، ما را ببخش اگر گاهی در برابر سختی‌ها، صدایمان لرزید و نتوانستیم فریاد بزنیم که چقدر دوستت داریم. ممنون برای تمام مهربانی‌ها، برای ایستادگی‌ات در برابر تمام تندبادها و ممنون که با تمام وجود برای این سرزمین و این هویت ایستادید.