یک وداع سخت که مسئولیت می‌آفریند

هیچ‌گاه تصور نمی‌کردم روزی برسد که بخواهم درباره وداع بنویسم؛ آن هم وداعی که یک ملت را در سکوت فرو برده است.

گاهی تاریخ، خودش را نه با صدای بلند، بلکه با اشک‌هایی آرام روایت می‌کند. روزهایی که مردم کنار هم می‌ایستند، غم را با هم قسمت می‌کنند و نشان می‌دهند که در سخت‌ترین لحظه‌ها تنها نیستند.

در چنین روزهایی، بیش از هر زمان دیگری به سهم خود می‌اندیشم. شاید هنوز یک دانش‌آموز باشم؛ نه مسئول بزرگی هستم و نه تصمیم‌های کلان می‌گیرم. اما می‌توانم خوب درس بخوانم، حقیقت را با صداقت روایت کنم، به مردم احترام بگذارم و برای ساختن آینده کشورم تلاش کنم.

شاید این همان معنای واقعی «برخاستن» باشد؛ برخاستن از بی‌تفاوتی، ناامیدی و این تصور که یک نفر نمی‌تواند تغییری ایجاد کند.

آینده را کسانی می‌سازند که امروز مسئولیت‌پذیر باشند؛ کسانی که با قلم، اخلاق و تلاش خود، نام ایران را سربلند نگه می‌دارند.

امروز تنها یک آرزو دارم؛ اینکه روزی وقتی تاریخ این روزها را ورق می‌زند، بنویسد: «نسلی برخاست که اندوه را به امید و مسئولیت تبدیل کرد.»

من هم می‌خواهم بخشی از همان نسل باشم.