سرزمین مادری؛ فریاد غیرت؛ طنین جاودانگی

وطن، ای نفسِ آخرینِ در سینه، ای شورِ شیرینِ در رگ‌ها! اینجا خانه‌ی من است، جایی که قلبم در آن آرام می‌گیرد. عطرِ خاکِ تو، همان عطرِ بهشت است. ای وطن، ای عشقِ بی‌انتها! 

در عمق جانم، پژواک گام‌های حماسی فاتحان و نجواهای عاشقانه شاعران تو را می‌شنوم. تو آن گنجینه‌ بی‌کران خاطراتی که هر ذره‌ات، قصه‌ای از ایثار و استقامت را روایت می‌کند. در آغوش تو، ریشه‌هایم دوانده و ستون استوارم بنا گشته است.

گاهی، این دلتنگی برای تو، چون آتشی درونم شعله می‌کشد و بغضی سترگ، راه گلویم را می‌بندد. هوای کوچه و پس‌کوچه‌های آشنایت، عطر نان داغ صبحگاهانت، و صلابت مردمانت، مرا به سوی خود فرا می‌خواند. اشتیاق بازگشت، چون سیلی خروشان، مرا در برگرفته است.

ون عقابی در اوج آسمان، نگاهم همواره به سوی توست و دعایم برای شکوهت، بی‌وقفه. تو آن قلعه‌ استوار منی که در هجوم طوفان‌های روزگار، پناهگاهم می‌شوی. یاد تو، چون مشعلی فروزان، تاریکی‌های غربت را می‌شکافد.

جلال تو در خطوط زرین تاریخ، در ظرافت هنر، و در صلابت مردمان جسورت نمایان است. تو شاهکاری بدیع از خلقت هستی؛ از قله‌های سر به فلک کشیده‌ات تا دشت‌های زمردین و دریای لاجوردی‌ات. هر گوشه‌ات، منظومه‌ای از زیبایی و عظمت است.

 ای سرزمین مادری؛ فریاد غیرت؛ طنین جاودانگی همیشه پایدار باشی.