در گفتوگو با پانا:
از خلیج فارس تا رؤیای پرواز؛ میثم یوسفی از جهان نمایش «آرزوی بزرگ» میگوید
«آرزوی بزرگ»؛ قصهای کودکانه با ریشههای عمیق در هویت و ایستادگی
تهران (پانا) - میثم یوسفی، کارگردان و طراح نمایش موسیقیایی «آرزوی بزرگ»، با تأکید بر پیوند میان هویت ملی، تاریخ و رؤیاهای کودکانه، از شکلگیری این اثر نمایشی گفت؛ نمایشی که با زبانی فانتزی و کودکمحور، مفاهیمی چون وطندوستی، ایثار و امید به آینده را در دل روایتی نمایشی به تصویر میکشد.
میثم یوسفی، کارگردان و طراح نمایش موسیقیایی «آرزوی بزرگ» که این روزها در تالار هنر روی صحنه است، در گفتوگو با پانا درباره روند شکلگیری این اثر نمایشی توضیح داد: «هر نمایشی که قرار است روی صحنه برود، قطعاً از یک دیدگاه مشخص از سوی نویسنده و کارگردان عبور میکند و بر اساس اهدافی انتخاب میشود. نمایشنامه “آرزوی بزرگ” حدود یک سال پیش توسط آقای سیمین و خانم یوسفی و به سفارش دفتر امید حوزه هنری نگارش شد.»
وی با اشاره به دغدغههای محتوایی این اثر افزود: «برای ما در وهله اول اهمیت داشت که موضوع اثر درباره ایران، خلیج فارس و جغرافیایی باشد که نهتنها برای کشور ما، بلکه برای جهان ارزشمند است. نام ایران و نقشه آن همواره با چالشها و تغییرات مختلفی روبهرو بوده، اما به واسطه پایداری مردم، این سرزمین همچنان پابرجا مانده است؛ همانطور که امروز نیز شاهد دفاع مردم از آب و خاک کشور هستیم.»
یوسفی با بیان اینکه این مفاهیم در قالبی کودکانه و فانتزی روایت میشود، گفت: «قصه ما از زاویه دید یک کودک روایت میشود و در عین حال، نگاهی به تاریخ دارد. داستان درباره دختربچهای ۱۰ ساله به نام “نسیم” است که پدرش ملوان است و بهدلیل مأموریتهای دریایی، مدت زیادی در خانه حضور ندارد. این موضوع باعث دلخوری کودک میشود، اما در ادامه مسیر، او به درک تازهای از شغل پدرش میرسد.»
وی ادامه داد: «در روند داستان، نسیم با یک پیرزن نابینا آشنا میشود که او را به سفری در دل قصهها و تاریخ میبرد. ما وارد فضاهایی مانند نخلستانها و روایتهایی از تاریخ معاصر، از جمله مبارزات مردم تنگستان در سواحل خلیج فارس میشویم. این روایتها بهصورت اپیزودیک شکل گرفته و کودک قصه در دل آنها حضور پیدا میکند و به نوعی قهرمان داستان میشود.»
این کارگردان درباره کارکرد این روایتها توضیح داد: «نسیم در این مسیر با مفاهیمی مانند ایثار، مقاومت و حفاظت از سرزمین آشنا میشود و در نهایت به این درک میرسد که شغل پدرش تا چه اندازه ارزشمند است. با این حال، او رؤیای خودش را نیز دارد و میخواهد در آینده به یک فضانورد تبدیل شود و به آسمانها پرواز کند.»
یوسفی با اشاره به پایانبندی اثر گفت: «در بخش پایانی نمایش، شاهد بازنمایی دخترانی هستیم که به آرزوهای خود رسیدهاند؛ از چهرههایی مانند سیمین دانشور، مریم میرزاخانی و پروین اعتصامی الهام گرفتهایم. این بخش در واقع تأکیدی است بر اینکه دختران این سرزمین میتوانند به قلههای بزرگ دست پیدا کنند.»
وی در ادامه با اشاره به پیوند این نمایش با اتفاقات روز جامعه بیان کرد: «این اثر بهشکل ناخودآگاه با فضای فعلی جامعه و اتفاقات اخیر همراستا شده است. مفاهیمی مانند مقاومت، ایثار و میهندوستی در بطن قصه حضور دارند و بهویژه نقش زنان و دختران در این مسیر پررنگ است؛ زنانی که همپای مردان در حفظ این سرزمین نقشآفرینی میکنند.»
این کارگردان همچنین به مخاطبان اصلی نمایش اشاره کرد و گفت: «“آرزوی بزرگ” نمایشی است که برای کودکان و نوجوانان طراحی شده، اما خانوادهها نیز میتوانند با آن ارتباط برقرار کنند. تلاش ما این بوده که مفاهیم جدی را در قالبی قابل فهم و جذاب برای نسل امروز روایت کنیم.»
یوسفی در بخش دیگری از صحبتهای خود به شرایط اجرای این نمایش اشاره کرد و افزود: «متأسفانه بهدلیل تعطیلی مدارس، بخش زیادی از مخاطبان ما که دانشآموزان هستند را از دست دادهایم. به همین دلیل، تصمیم گرفتیم اجرای نمایش را برای سه شب بهصورت رایگان در اختیار کودکان، نوجوانان و خانوادههایشان قرار دهیم.»
وی با تأکید بر اهمیت اطلاعرسانی در این زمینه گفت: «این اثر ارتباط مستقیمی با فضای آموزشی و مخاطبان دانشآموز دارد و امیدواریم با همراهی رسانهها و نهادهای مرتبط، بهویژه آموزشوپرورش، شرایطی فراهم شود تا دانشآموزان بیشتری بتوانند این نمایش را تماشا کنند.»
یوسفی در پایان، در واکنش به اتفاقات تلخ اخیر برای دانشآموزان، بیان کرد: «اگر بخواهم در یک جمله بگویم، امیدوارم همه آن کودکانی که امروز در میان ما نیستند، به آرزوهای بزرگ خود رسیده باشند و از آسمان، دعاگوی بازماندگان باشند. آرزوی من این است که همه کودکان این سرزمین بتوانند در آیندهای آباد و رو به رشد، به رؤیاهایشان دست پیدا کنند.»
فاطمه آبروش
ارسال دیدگاه