معلم معمار امنیت روانی، هویتی و تمدنی نسل آینده است

حجت الاسلام سید علیرضا دادمرزی در پیامی، فرارسیدن ۱۲ اردیبهشت سالروز شهادت استاد مرتضی مطهری و آغاز هفته معلم را تبریک گفت؛ بخش هایی از متن پیام به شرح ذیل است:

در روزگاری که جهان، بیش از همیشه درگیر جنگ روایت‌ها، آشفتگی‌های هویتی و هجمه‌های پیچیده رسانه‌ای است، نقش معلم دیگر صرفاً انتقال دانش نیست؛ معلم امروز، معمار امنیت روانی، هویتی و تمدنی نسل آینده است.

و چه باشکوه است که تقویم جمهوری اسلامی ایران، سالروز شهادت اندیشمند بزرگ، استاد شهید مرتضی مطهری را به نام «معلم» مزین کرده است؛ شخصیتی که تعلیم را از سطح کلاس، به افق انسان‌سازی و تمدن‌سازی ارتقا داد.

امسال، هفته بزرگداشت مقام معلم در حالی آغاز می‌شود که ملت ایران، روزهایی متفاوت، تلخ و در عین حال پرافتخار را پشت سر گذاشته است؛ روزهایی که بار دیگر نشان داد در میانه بحران‌ها، این معلمان‌اند که آرام، بی‌هیاهو و مسئولانه در میدان می‌مانند.

چه آن روز که در کلاس درس، امید را به دانش‌آموز منتقل کردند، چه آن هنگام که در میدان‌های خدمت، جهاد تبیین، فعالیت‌های اجتماعی و همراهی با مردم حضور داشتند و چه در روزهایی که خیابان‌ها و فضای عمومی جامعه، بیش از هر زمان دیگری به عقلانیت، تربیت و امید نیاز داشت.

در میان این روزهای پرحادثه، یاد معلمان شهیدی که در حوادث اخیر و در جریان «جنگ تحمیلی سوم» به دست دشمنان آمریکایی ـ صهیونیستی به فیض عظیم شهادت نائل شدند، بیش از همیشه در دل جامعه فرهنگی زنده است.

معلمانی که تنها حامل کتاب و گچ و قلم نبودند، بلکه با جان خود از حقیقت، عزت و آینده این سرزمین پاسداری کردند.

یاد معلمان شهید مدرسه میناب و همه فرهنگیان شهیدی که خون پاکشان بر دفتر تعلیم و تربیت این کشور نقش بست، گرامی باد؛ آنان که ثابت کردند معلم، گاهی نه فقط با ماژیک و تخته، بلکه با ایثار و شهادت، نهال انسانیت و آگاهی را آبیاری می‌کند.

معلم ایرانی، تنها یک شغل نیست؛ یک «نقش تمدنی» است، نقشی که در اسناد بالادستی نظام تعلیم و تربیت، به‌ویژه سند تحول بنیادین و مأموریت‌های سازمان دانش‌آموزی جمهوری اسلامی ایران، از آن به‌عنوان محور شکل‌گیری حیات طیبه، هویت اسلامی ـ ایرانی و تربیت نسلی مؤمن، خلاق، مسئولیت‌پذیر و آینده‌ساز یاد شده است.

امسال اما، داغی دیگر نیز بر دل فرهنگیان و دانش‌آموزان سنگینی می‌کند؛ سال‌های گذشته، در همین ایام، معلمان سراسر کشور دل‌خوش به دیدار و رهنمودهای پدرانه «رهبر شهید» بودند؛ شخصیتی که همواره شأن معلم را شأن هدایت جامعه می‌دانست و با نگاهی عمیق و راهبردی، از آموزش و پرورش به‌عنوان مهم‌ترین دستگاه آینده‌ساز کشور یاد می‌کرد.

و امروز، اگرچه توفیق آن دیدار را نداریم، اما راه روشن خدمت، اخلاص، مردم‌داری و مجاهدت او همچنان در حافظه فرهنگی این ملت زنده است.

بی‌تردید آینده ایران، نه صرفاً در اتاق‌های سیاست و اقتصاد، بلکه در کلاس‌های درس، اردوهای تربیتی، حلقه‌های گفت‌وگو، فعالیت‌های تشکیلاتی و دستان معلمانی ساخته می‌شود که هنوز با کمترین امکانات، بزرگ‌ترین امیدها را زنده نگه داشته‌اند.

معلمانی که گاهی خسته‌اند، گاهی دیده نمی‌شوند، اما همچنان برای ساختن «نسلی نو» ایستاده‌اند؛ نسلی که باید ایران را در تراز تمدن اسلامی و اقتدار انسانی آینده روایت کند.

۱۲ اردیبهشت، فقط یک مناسبت تقویمی نیست؛  یادآوری این حقیقت است که اگر ایران امروز ایستاده، بخشی از این ایستادگی بر شانه‌های معلمانی بنا شده که بی‌ادعا، برای آینده این سرزمین جنگیده‌اند؛ با گچ، با قلم، با ماژیک، با صبوری، با امید... و گاهی، با تمامِ جانشان.