«شاهچراغ»؛ امین ولایت و آفتاب درخشان شیراز

حضرت احمد بن موسی (ع) که تاریخ دقیق ولادت ایشان در منابع تاریخی به صورت قطعی ثبت نشده، اما به عنوان بزرگترین فرزند امام هفتم (ع)، در مدینه منوره دیده به جهان گشودند. ایشان در مکتب پدر بزرگوارشان، امام موسی کاظم (ع)، چنان پرورش یافتند که از همان دوران جوانی، به دلیل کثرت عبادت، سخاوت و آزاد کردن بیش از هزار بنده در راه خدا، در میان مردم مدینه مشهور بودند.

پس از شهادت امام کاظم (ع)، جمعی از شیعیان برای بیعت با حضرت احمد (ع) به سوی ایشان شتافتند، اما ایشان با بصیرتی مثال‌زدنی، ضمن برشمردن فضایل امام رضا (ع)، مردم را به تبعیت از برادر کوچک‌ترشان فراخواندند و خود به عنوان اولین نفر با امام زمان خویش بیعت کردند.

چرا «شاهچراغ»؟ لقب «شاهچراغ» که امروزه هویت شهر شیراز را شکل داده، ریشه‌ای تاریخی و داستانی دارد. بر اساس روایات تاریخی، قبر شریف ایشان برای سالیان متمادی پنهان بود. در دوران حکومت «امیر مقرب‌الدین مسعود بدرالدین»، حاکم وقت شیراز (قرن هفتم هجری)، پیرزنی در نزدیکی محل دفن آن حضرت زندگی می‌کرد.

او مشاهده کرد که هر شب جمعه، چراغی بسیار درخشان و پرنور از سوی تپه‌ای که قبر مطهر در آن قرار داشت، به آسمان می‌رود و تا صبح می‌درخشد.

حاکم شیراز با مشاهده این نورِ خارق‌العاده، دستور داد تا محل را کاوش کنند. پس از بررسی‌های لازم، سنگ قبری یافت شد که بر روی آن عبارت «الْعِزَّةُ لِلّه، أَحْمَدُ بْنُ مُوسَى بْنِ جَعْفَر» حک شده بود. از آن زمان به بعد، این مکان به «شاهچراغ» مشهور شد؛ به معنای پادشاهِ چراغ‌های درخشان و منبع نورِ الهی در قلب شیراز.

حرم مطهر حضرت احمد بن موسی (ع) امروزه به عنوان سومین حرم اهل‌بیت (ع) در ایران، میعادگاه میلیون‌ها عاشق و زائر است. شخصیت این امامزاده جلیل‌القدر، تنها یک جایگاه زیارتی نیست، بلکه نمادی از ایستادگی بر سر آرمان‌های ولایت است.

ایشان در مسیر سفر به طوس برای دیدار با برادر، جان خویش را در راه دفاع از ولایت نثار کردند و تا ابد در قلبِ مردم ایران، به عنوان «امین ولایت» باقی ماندند.

نام‌گذاری روز بزرگداشت ایشان در تقویم ملی، دعوتی است برای نسل جوان و دانش‌آموزان تا بیش از پیش با سیره این شخصیت بزرگ که «چراغِ هدایتِ» شیراز است، آشنا شوند و اخلاق و ولایت‌مداری را از ایشان بیاموزند.