تو وارث تمدن هزاران ساله هستی

سخن را با نسیم امید آغاز میکنم

این روزها حفره ای عمیق در وسط سینه ام ایجاد شده.

درست در وسط عضو تپندهُ وجودم ،در وسط قلبم که سنگینی آن طاقت فرساترین درد برای جان من است. دیدن رنج تو جانکاه است، ایران عزیزم...

دل آسمان هم برایت گرفته و گاه و بی گاه اشک هایش جاری می‌شود.

همهٔ ما برای ایرانمان غمگین شده ایم. همهٔ ما نگران ایراندخت هستیم.

ایران من، عزیز من، جانم به فدایت، دلم گرفته.

 دلم برای روزهایی که باهم گریستیم و خندیدیم تنگ شده.

دلم برای لحظات خوب و بدمان تنگ شده. 

با تو روزهای زیادی را پشت سر گذاشتیم و همیشه کنارمان بودی.

بدان که ما نیز همیشه کنارت هستیم.

می دانم بسیار درد کشیدی، می دانم خسته شدی.

طاقت بیار، ایران عزیزم، جانم، نفسم، طاقت بیار. 

تو وارث تمدن هزاران ساله هستی! طاقت بیار 

می دانم که همچون کوه هایت استواری، استوار و ریشه دار ...

تو وارث دلیرانی هستی که برایت جنگیدند و جانشان را فدایت کردند.

میدانم ایراندخت قدرتش را به همه نشان خواهد داد. 

ایران عزیزم گاهی حس می کنم تو مثل مادری هستی که درد می‌کشی اما همچنان سرپا می ایستی تا فرزندانت زمین نخورند.

ما کنار تو هستیم حتی اگر گاهی صدایمان کم باشد . 

تو بمان ... چون امید ما به بودنت بند است که هنوز دل هایی با تو می‌تپد،  هنوز دست هایی برایت دعا می‌کنند و هنوز چشمانی برای دیدن دوباره ات با لبخند روشن اند این سرزمین تجلی گاه مقاوت دل انگیز است و بستری که امید، همواره از دل دشواری ها، چون گلی نو شکفته، سربر می دارد. 

وطن یعنی من، تو، ما، و ایشان.

وطن یعنی همه، یعنی که ایران.

آری از مردم ایران می گویم از ملتی که مانند آرش کمانگیر و رستم، دل به خطر می زنند تا آزادگی و عزت ایران را به دنیا نشان دهند. 

کشور ایران کشور امام زمان است و تا ظهور حضرت مهدی(عج) یک لحظه پرچمش بر زمین نخواهد افتاد.

وطن من! بدان که در زمانهُ طوفان هر ایرانی لشکری قدرتمند می‌شود که هیچ حریفی جرأت رویارویی با او ندارد.

اتحاد و همدلی ایرانی همیشه بوده و هست و این اتحاد رمز موفقیت ایران بوده است.