هر نفست نوایی از شجاعت و استواری است

امروز… روزی است که آسمان، رنگ مهربانی گرفته. روزی است که زمین، لبخند خدا را بر چهره‌ی «دخترانش» می‌بیند. روز دختر، تنها یک روز در تقویم نیست؛ قصه‌ای است از جنس نور، روایتی است از عطر یاس، و نوایی است از جنس عشق که از ولادت حضرت معصومه (س) آغاز شده؛ همدمی که خود تجسم لطافت است.

او گاهی کوه ، استوار و صبور، و گاهی موجی  پر از شور و هیجان. هزار بار خاک می‌شود، اما با هر طلوعِ دوباره، جوانه‌‌ای تازه می‌زند. در عمقِ چشمانش، کهکشانی از آرزوها نهفته است؛ آرزوهایی که شاید هیچ‌گاه بر زبان نیاورد، اما در سکوت، آسمان را به تسخیر خود درمی‌آورد. او همان کسی است که دنیا را «زیبا» می‌نامد، بدون آنکه بداند، خودش زیباترین دلیلِ این زیبایی است.

و در این میان؛ یادِ «قهرمانانِ» کوچکِ ایران، در قلبمان جوانه می‌زند. «دخترانِ شهیدِ میناب»، و تمامِ آن شیرزنانی که نامشان جاودانه شد؛ آن‌هایی که با خونِ سرخِ خود، نهالِ استواری و سربلندی و شجاعت را آبیاری کردند. یادشان، گوهری گران‌بها در تاجِ افتخاراتِ این سرزمین است.

اما در این میان نیز؛این دختران اما اگر پای وطنشان باشد، جان خود را فدای ایران می کنند، آری این دختران ایران زمین هستند که با رشادت و شجاعت پای وطنشان هستند.

پس امروز، روزِ توست؛ دخترِ ایران! روزِ تو که با هر نفس، زندگی را تازه می‌کنی. روزِ تو که «تبر»ِ خستگی‌ناپذیرِ صبوری هستی. روزِ تو که «نغمه‌ی» آرامشِ خانه‌ها هستی.

به تو که شاید گاهی، در ازدحامِ روزگار، شکوهِ خود را فراموش کرده‌ای؛ به تو که قامتِ «استوارِ» حمایت هستی، حتی وقتی دلت لرزان است؛ به تو که «مخزنِ» رازداری و همدلی هستی؛ به تو… که ادامه دهنده‌ی «نورِ» خدا بر رویِ زمین هستی.

برایِ تو، آرزو می‌کنم:

دستانت همیشه در دستِ «عشق» باشد، قلبت خانه‌ی «آرامش» گردد، و در جاده‌یِ زندگی، «خدا» همراهت باشد. آرزو می‌کنم در هر قدم، «معجزه»‌ای کوچک در انتظارت باشد.

بگذار «عطرِ» حضورت، همیشه در دنیا بپیچد و «ردِ» پایت، نشانه‌یِ امید باشد.