خیزش ۲۷ میلیونی؛ وقتی یک ملت برابر تاریکی ایستادند

در روزهایی که آسمان هنوز سایه تهدید را بر شانه‌های شهر می‌ریخت، اتفاقی افتاد که هیچ واژه‌ای توان روایت کاملش را ندارد.  

گفتند شاید خطر از مرزها بتازد؛ شاید خاک این سرزمین روزهای دشواری را ببیند. اما پیش از آن‌که حتی یک گام به‌سوی این سرزمین برداشته شود، مردم کاری کردند که فقط ملت‌هایی با روح جاودانه از پس آن برمی‌آیند.

پویشی ساده آغاز شد؛ فراخوانی برای دفاع، برای هم‌قدمی، برای ایستادن و بعد سیلی از نام‌ها بود. چنان سیلی که دیوارهای دفترهای ثبت‌نام، ظرفیت اعداد را کم آوردند. عددها آرام آرام بالا رفتند، مرز میلیون‌ها را درنوردیدند، و حالا ایستاده‌ایم در برابر رقمی که بیش از آن‌که آمار باشد، حماسه است:  

بیش از بیست‌وهفت میلیون داوطلب جان‌فدا. این عدد یعنی چه؟ یعنی در هر خانه، کسی ایستاده؛ در هر خیابان، قدمی مصمم برداشته شده؛ در هر دل، شوری قد برافراشته که هیچ تهدیدی را یارای خاموشی‌اش نیست.

شب‌ها، مردم در خیابان‌ها جمع می‌شوند؛ نه برای هیاهو، نه برای آشوب، برای آن‌که به جهان یادآوری کنند:  «ما هنوز کنار هم هستیم.»

قدم‌ها بر سنگ‌فرش شهر طنین دیگری پیدا کرده‌اند. در چهره‌ها آمیخته‌ای از آرامش و آتش می‌درخشد؛ آرامشِ ایمان، و آتشِ مسئولیت. گویی هرکس جایی در این حماسه یافته است: یکی با قلم، یکی با دعا، یکی با فریادِ امید، و آن بیست‌وهفت میلیون نفر با امضایی که معنایش تنها یک جمله است:  «اگر تاریکی به‌سوی ما می‌آید، ما روشنایی را رها نخواهیم کرد.»

این روزها، شهر نفَسی دیگر می‌کشد. و اگر روزی تاریخ بخواهد از این ایام تصویری بسازد، حتماً خواهد نوشت: در لحظه‌ای که تهدید بر در کوبید، یک ملت از جا برخواست نه برای جنگ، برای پاسداری از آرامشی که دوستش داشت