صابر گلعنبری*
داستان تنگه هرمز
تهران (پانا) - ماجرای تنگه هرمز داستانی جالب، پیچیده، درازدامن و در عین حال حیثیتی شده است. ایران آن را با شروع جنگ بست و ترامپ ابتدا به روی خود نیاورد و گفت که این مساله به ما ربطی ندارد و از کشورهای دیگر خواست برای بازگشایی آن اقدام کنند.
سپس با تداوم بسته ماندن تنگه و اثرات آن بر اقتصاد جهان شدیدا به این مساله اعتراض کرد و کار به ناسزا و بد و بیراه کشیده شد تا این که بازگشایی تنگه هرمز به هدف نخست جنگ تبدیل و ضربالاجلی هم تعیین شد. آتشبس که شد، ترامپ راه باز کردن قفل تنگه هرمز را در دو قفله کردن آن دید! بنابراین محاصره این تنگه را اعلام کرد. به نوعی خواست این «فرصت» را به «تهدیدی» برای ایران تبدیل کند.
در این مدت هم در مباحث مطرح شده پیرامون تنگه هرمز در داخل ایران، مزیتهای ژئوپلیتیک و امنیتی آن صرفا به گرفتن عوارضی تقلیل پیدا کرد و ارقام عجیب و غریبی هم مطرح شد.
دیروز هم که ایران از آزادی تردد در تنگه هرمز تا پایان آتشبس یعنی تا چهارشنبه این هفته خبر داد؛ قفل اصلی آن موقتا باز شد و نفتکشها و کشتیهای تجاری جهان اجازه عبور پیدا کردند.
در مقابل، ترامپ نیز با خوشحالی از بازگشایی کامل و دائمی تنگه هرمز گفت؛ اما در عین حال تاکید کرد که محاصره دریایی ایران ادامه خواهد داشت. با این موضع او وضعیت به گونهای شد که انگار تنگه هرمز تنها به روی خود ایران بسته است. سپس، ساعاتی نگذشت که امروز سخنگوی قرارگاه "خاتم الانبیا" از بازگشت تنگه به وضعیت قبلی خود به علت تداوم محاصره خبر داد.
*تحلیلگر مسائل بینالملل
ارسال دیدگاه