حماسه کودکان خلاق

امشب هم مثلِ بقیه شب های تجمعات خسته شده بودم، اما همچنان پرچم کوچکم را تکان می‌دادم. صورتم برق میزد ؛ چون با پرچم ایران تزیین شده بود سبز و سفید و قرمز که هر کودک دیگر هم دوست دارد این نقش روی صورتش باشد. صدای بلند جمعیت به گوشم می‌رسید، من هم با همان چند تا کلمه‌ای که بلد بودم سعی می‌کردم شعار بدهم .

این شب‌ها هوا خیلی سرد بود اما دست بابا گرمی را به من داد و مثل یک تکیه‌گاه امن من را نگه داشته بود. بین اون همه سر و صدا مامانم زیر گوشم گفت :"نترس عزیزم ما همه باهم هستیم". این حرفش آرامشی دوباره را  به من برگرداند.

بین اون همه آدم من فقط به یک چیز دقت میکردم: بادکنک‌های سه رنگ که در آسمون رها شده بودند و همچون سه ستاره از بالای سرم می‌گذشتند و تمام فکر من را به سمت خودشان برده بودند.

ما از میناب تا لبنان مظلوم ، مثل یک خانواده‌ی بزرگِ قوی هستیم. ما برای امنیتِ کشورمان آمده‌ایم تا پرچممان همیشه در آسمون بدرخشد. ما پشت برادرانمان در هر جای دنیا هستیم، چون این عشق و قدرت ما را به هم پیوند زده است.

تجمع امشب که سرشار از حضور گرم و پرشور همسن های من بود که به همین سبب رنگ و بوی متفاوتی گرفته بود ، در حالی به پایان رسید که مردم ابراز خوشحالی داشتند و حتی ذره‌ای خستگی در وجودشان مشاهده نمیشد.