چهل روز است که دلمان، پشت هر اذان، چیزی را کم دارد

چهلم شد…

چهل روز است که دلمان، پشت هر اذان، چیزی را کم دارد؛

چهل روز است که قامت یک ملت، بی‌آن‌که کسی بگوید، خمیده‌تر راه می‌رود.

چهل روز است که نامت را آهسته‌تر صدا می‌زنیم،

انگار از ترس آن‌که دلتنگی‌مان بیشتر لو برود.

رفتنت فقط یک غم نبود؛

یک چراغ بود که خاموش شد

و ما ماندیم با جای خالی نوری که به آن خو کرده بودیم.

در این چهل روز، خیابان‌ها پیرتر شدند،

دل‌ها خاکستری‌تر،

اما یاد تو…

یاد تو مثل باران اول بهار،

روی همه چیز می‌نشیند و نو می‌کند.

گفتند چهلم یعنی آرام‌تر شدن آدم‌ها،

اما ما هر روز بیشتر می‌فهمیم چه گنجی را از دست داده‌ایم.

یادت،

برایمان تبدیل به راه می‌شود؛

تبدیل به پل،

تبدیل به چراغی که حتی خاموشی‌اش هم روشن‌تر از هزاران روشنایی دیگر است.

رفتی…

اما نه از دل؛

در دل ماندی،

در دل می‌مانی،

و تاریخ، بی‌اذن تو، قدم از قدم برنمی‌دارد.