یادِ شما، ای فرشتگانِ پرکشیده، چون نوری ابدی در دل‌ها می‌درخشد

یادِ سبزِ شما، در رگ‌هایِ زمان جاریست؛در این شهرِ ماتم‌زده، جایی که سکوت، بلندترین بانگِ اندوه است، یادِ شما، ای فرشتگانِ پرکشیده، چون نوری ابدی در دل‌ها می‌درخشد. خنده‌هایتان، که روزگاری ترانه‌یِ شادمانیِ خانه‌ها بود، اکنون در خاطراتِ ما پژواک می‌یابد و هر یادآوری، زخمی تازه بر جان می‌زند.

شما که رفتید، تنها جسمِ شما نبود که از میانِ ما رفت؛ بخشی از رؤیاهایِ ما نیز با شما پر کشید. رؤیایِ فردایی روشن‌تر، جهانی امن‌تر، و آینده‌ای که کودکانش، فارغ از هراسِ خشونت، در آغوشِ عشق و آرامش بالنده شوند. رفتنِ شما، چون گُلی بود که پیش از شکفتن، پرپر شد؛ داغی که بر دلِ باغبانِ هستی نشست.

اما ما، آنانی که هنوز در این گذرگاهِ پر فراز و نشیبِ زندگی نفس می‌کشیم، چگونه می‌توانیم راهِ شما را ادامه دهیم؟ چگونه می‌توانیم بارِ سنگینِ یادِ شما را به دوش کشیم و چراغِ آرزوهایِ نیمه‌تمامِ شما را روشن نگه داریم؟

شما که شهید شُدید، ما را با خود بُردید. بُردید به سویِ درکِ عمیق‌تری از معنایِ زندگی، از ارزشِ هر نفس، از شکنندگیِ لحظه‌ها. بردیدمان به سویِ مسئولیتِ بزرگی که بر دوشِ بازماندگان است؛ مسئولیتِ ساختنِ دنیایی که در آن، هیچ کودکِ دیگری مجبور به ترکِ زودهنگامِ آرزوهایش نباشد.

ادامه‌ راهِ شما، نه با شعار، که با عمل معنا می‌یابد. با کاشتنِ بذرهایِ مهربانی در دلِ خاکی که روزگاری قدمگاهِ شما بود. با فریادِ صلح در جهانی که گاه گوش‌هایش را به صدایِ گریه‌ها می‌بندد. با ایستادگی در برابرِ هر آنچه که نورِ معصومیت را خاموش می‌کند و سایه‌یِ ترس را بر دل‌ها می‌گسترد.

هر لبخندی که بر لبانِ کودکی دیگر می‌نشیند، هر گامی که در راهِ عدالت برداشته می‌شود، و هر دستی که برایِ یاری گشوده می‌شود، ادامه‌یِ راهِ شماست. شما در قلبِ ما زنده‌اید، نه به عنوانِ خاطره‌ای تلخ، که به عنوانِ انگیزه‌ای برایِ ساختنِ فردا؛ فردایی که میراثِ شما در آن، نه اندوهِ رفتن، که شکوفاییِ آرزوهایِ سبزتان باشد

ما راهِ شما را ادامه خواهیم داد، با تمامِ توان، با تمامِ قلب. تا آن روز که دیگر هیچ مادری، داغِ پر کشیدنِ فرشته‌یِ کوچکش را نبیند و جهان، به معنایِ واقعی، خانه‌یِ امنِ همه‌یِ کودکان باشد. آرام بخوابید، ای نمادهایِ پاکی و عشق. یادِ شما، چراغِ راهِ ماست.