بعثتِ خون در چهل روز دلتنگی

رهبر شهیدم!

 امروز، چهل روز از پرواز ملکوتی تو گذشت. گویی همین دیروز بود که عطر حضورت در هوا پراکنده بود و گرمای نگاهت، دل‌ها را روشن می‌کرد. اما حالا، در این چهل روزِ نبودنت، ردّ پای حضورت نه تنها کم‌رنگ نشده، بلکه روز به روز در دل‌ها، در خاطرها، و در جانِ زمان، پررنگ‌تر و درخشان‌تر می‌شود.

دلتنگی ما، واژه‌ای کوچک برای غمی به این بزرگی است. غمی که با رفتنت در دل‌ها نشست، اما در عوض، یادی از تو را چون نسیم و عطری دلنشین در کوچه پس‌کوچه‌های شهرها، در سراسر ایران و حتی در پهنه جهان پیچاند. هرجا که قدم می‌گذاریم، هر گفت‌وگویی که آغاز می‌شود، نام تو، خاطراتت، و آن نور سرشار از عشق و ایمان که از خود برجای گذاشتی، چون ستاره‌ای در آسمان خاطراتمان می‌درخشد.

به راستی، خون پاک تو مصداق همان مبعوث شدن مردم به عشق ولایت بود،تو زنده‌تر از همیشه کنار ما هستی و این وعده خداوند در قرآن کریم است که فرمود: هرگز کسانی را که در راه خدا به شهادت رسیدند، مرده مپندار، بلکه آنان زندگانی هستند که نزد پروردگارشان روزی داده می‌شوند. این یادآوریِ قرآنی، تسلایی است بر دلتنگی‌های عمیقمان و گواهی است بر جاودانگی روحی که در راهِ عشق و حقیقت فدا شد. حضور تو، نه یک خاطره، بلکه یک حقیقت زنده و با صلابت است که الهام‌بخش و الگوی زندگی مجاهدانه و مؤمنانه‌تر برای ماست.