«مجتبی» نماد معصومیت گمشده در جنگ

در میان شعله‌های ویرانگر جنگی که این روزها آسمان منطقه را تیره کرده است، داستانی تلخ و تکان‌دهنده از معصومیتی بی‌نهایت پرده برمی‌دارد. مجتبی، نوزاد سه روزه، که تنها چشم به جهان گشوده بود تا طعم عشق را بچشد، در اوج بی‌رحمی رژیم شیطان صهیونی، در خانه‌اش، در آغوش ناپیدای تقدیر، جان باخت.

مجتبی، با تمام وجود کوچکش، نتوانست در برابر خشونت رژیم صهیونی که تمام ایران را فرا گرفت، مقاومت کند. او که تنها سه روز از تولدش می‌گذشت، فرصتی نیافت تا اولین لبخندش را ببیند، اولین کلمه را بشنود، یا گرمای آغوش پدر و مادرش را برای همیشه حس کند.

مرگ مجتبی، تنها یک آمار تلخ دیگر در دفتر جنگ نیست؛ او نمادی است از بی‌گناهانی که در قلب درگیری‌ها گرفتار می‌شوند. او صدایی است خاموش که فریاد می‌زند: "بس کنید!". او یادآور تلخ این حقیقت است که در جنگ، هیچ‌کس در امان نیست، به خصوص آن‌هایی که هنوز حتی معنای زندگی را نمی‌دانند.

تصویر کوچک و معصوم مجتبی، که حالا قرار است در کنار این خبر منتشر شود، بار سنگین اندوهی جهانی را بر دوش می‌کشد. اندوهی برای آینده‌ای که از او ربوده شد، برای رویاهایی که هرگز تعبیر نخواهند شد، و برای حقیقتی تلخ که جنگ، حتی معصوم‌ترین زندگی‌ها را نیز به قربانگاه می‌برد.

این خبر، ادای دینی است به روح پاک مجتبی و یادآوری دردناکی است برای جهانیان که در جدال قدرت‌ها، چهره واقعی جنگ، یعنی پرپر شدن گل‌های باغ زندگی، فراموش نشود.