مهدویت ؛ پایان دوره تنهایی حقیقت و آغاز حاکمیت عدالت

اعتقاد به مهدویت، پیوند میان گذشته و آینده است. اگر پیامبران آمدند تا راه را نشان دهند و امامان جان خود را فدای صیانت از دین کردند.

امام زمان (عج) تبلور تحقق تمام آن فداکاری‌هاست. ایشان بقیة‌الله است؛ یعنی ذخیره‌ای که خداوند برای روزی نگاه داشته که دیگر هیچ عذری برای ستمگران باقی نماند.

 تبیین مهدویت، یعنی باور به اینکه جهان رها نشده و صاحب دارد؛ صاحبی که اگرچه از دیدگان پنهان است، اما همچون خورشید پشت ابر، تدبیر جهان و هدایت قلوب را بر عهده دارد.

امام زمان (عج) تنها یک منجی برای آینده نیست، غیبت ایشان نه از سر بی‌اعتنایی، بلکه به دلیل عدم آمادگی ماست. او همان پدری است که در نامه‌اش فرمود: «ما در رعایت حال شما کوتاهی نمی‌کنیم.» پس ظهور پایان فصل درازدست ستمگران و آغاز فصل شکوفایی مستضعفان است.

او می آید تا به جولان متجاوزان به حقوق انسان ها و مرزهای کشورها پایان دهد. قیام او نه برای خونریزی؛ بلکه برای خون خواهی همه مظلومان تاریخ است.