صداقت، داروی شفابخش اضطراب کودکان در دل جنگ است

سیدصدرا خیرابی در گفت‌وگو با پانا عنوان کرد: «کودکان، فراتر از کلمات، از احساسات حاکم بر جو خانه و جامعه، متوجه عمق ماجرا می‌شوند. بنابراین، لازم است به جای انکار، از راهکارهای «رقیق‌سازی گفتار» و «زبان بدن اعتدالی» بهره ببریم.»

وی افزود: «در این میان، لحن گفتار، حالات پیام‌دهنده و انتخاب کلماتی با بار معنایی مثبت، نقشی کلیدی ایفا می‌کنند. به عنوان مثال، به جای گفتن «مامان نرو بیرون، موشک می‌زنن»، می‌توان گفت «مامان جان، در زمان جنگ در خانه بمانیم امن‌تر است.» این جمله، ضمن رساندن پیام مراقبت، از القای حس ترس و ناامنی جلوگیری می‌کند.»

خیرابی ادامه داد: «حتی می‌توان ساعاتی محدود و امن را برای بازی کودک در فضای بیرون از خانه در نظر گرفت. این کار به کودک احساس عادی بودن و امنیت را منتقل می‌کند، چرا که اضطراب و استرس، خود از حادثه، حادثه‌انگیزتر است؛ اما برخورد عادی و آرام، نتیجه‌ای آرامش‌بخش دارد.»

روانشناس کودک همچنین اظهار کرد: «زمانی که صدای مهیبی شنیده می‌شود، والدین به جای واکنش‌های هیجانی و تغییر ناگهانی چهره، باید با اطمینان و آرامش برخورد کنند تا حس امنیت به کودک منتقل شود.»

وی خاطرنشان کرد: «علاوه‌براین، استفاده از زبان «داستان» و «طنز» در مواجهه با کودکان در زمان جنگ، می‌تواند بسیار مؤثر باشد. دو عنصر تخیل و شوخ‌طبعی در این رویکرد، زهر واقعه را گرفته و واقعیت‌های دردناک را برای کودکان، نرم‌تر و قابل پذیرش‌تر می‌سازد.»

خیرابی شرح داد: «بچه‌ها از طریق تخیل و با بهره‌گیری از راحتی موجود در داستان و طنز، می‌توانند واقعیت‌های دردناک را به داستان‌های قهرمانانه تبدیل کنند؛ به‌ویژه زمانی که والدین بتوانند با ظرافت، جملاتی را به کار ببرند که به فرزندانشان احساس قدرت و امنیت ببخشد.»

این روانشناس در پایان تصریح کرد: «در ظاهر، «انکار» شاید راحت‌ترین راه به نظر برسد، اما سوغات آن چیزی جز خلأهای ذهنی و سوالات بی‌پاسخ نخواهد بود. صداقت، همراه با کلمات مثبت و زبان بدن آرام، بهترین رویکرد برای هدایت کودکان در دوران پرآشوب جنگ است.»