دوازده فروردین؛ روزی که در تقویم، صدای یک انتخاب مانده است

دوازده فروردین تنها یک عدد در تقویم نیست؛

مثل پنجره‌ای‌ست که هر بار گشوده می‌شود، نسیمی از خاطره و روایت را با خود می‌آورد. نسیمی که از لابه‌لای سال‌ها عبور کرده و هنوز بوی آن روزها را دارد؛ روزهایی که مردم، با دل‌هایی پر از امید و پرسش، به فردایی نگاه کردند که تازه داشت متولد می‌شد.

این روز، مثل چراغی در خاطره جمعی ما روشن مانده؛ چراغی که هرگز خاموش نشد، چون از جنس تصمیم و حضور بود. وقتی از ۱۲ فروردین حرف می‌زنیم، انگار از مسیری حرف می‌زنیم که با قدم‌های فراوان شکل گرفت؛ مسیری که ردّ گام‌های یک ملت را بر خود دارد. ملتِ یک صدا، که خواست روایت خودش را بنویسد.  

دوازده فروردین یادآور لحظه‌هایی است که دست‌ها به سوی آینده دراز شد؛ آینده‌ای که هنوز شکل می‌گرفت، هنوز گرمِ تولد بود. این روز، مثل عکس قدیمی اما شفافی است که هر بار نگاهش می‌کنیم، چیزی تازه در آن پیدا می‌شود؛ یک نگاه، یک لبخند، یک امید پراکنده در هوا.  

سال‌ها گذشته، اما این روز هنوز مثل شاخه‌ای سبز در دل تقویم ایستاده؛ شاخه‌ای که هر بهار دوباره جان می‌گیرد. شاید به همین خاطر است که وقتی نامش می‌آید، حس می‌کنیم تاریخ فقط یک روایت نیست؛ گاهی یک احساس است، یک هم‌صدایی آرام که از میان زمان رد شده و هنوز شنیده می‌شود.  

دوازده فروردین، روزی برای یادآوریِ وزن انتخاب‌هاست؛ انتخاب‌هایی که گاهی سرنوشت یک ملت را به مسیر تازه‌ای می‌برند. روزی برای مکث کردن و نگاه دوباره به مسیری که آمده‌ایم؛ مسیری پر از قصه، پر از روایت، پر از آنچه یک ملت در حافظه خود نگه داشته است.