پیشنهاد مستند/ مروری بر تاریخ سلحشوری در ایران و جنگ از یک زاویه تازه

حسن نقاشی در مستند کوتاه «بهرام یشت» موضوع جنگ اسرائیل و ایران را به تاریخ پیوند زده و به سبک اغلب آثارش، رد پای فرهنگی یک رخداد را در ایران باستان جستجو کرده است، او با تصاویری از تخت جمشید و کتیبه ها، تاریخ تجاوزها به ایران را روایت می کند، به پیروزی ها می پردازد و این موضوع تاریخی و کهن را مطرح می کند که هیچ متجاوزی در ایران به پیروزی و ماندگاری نرسیده است. نقاشی در این مستند کوتاه علایق و دغدغه های خود را به موضوعی ملی، مقاومت دوازده روزه پیوند زده و با استفاده از تصاویر آرشیوی، فرجام این تجاوز را هم نابودی دشمن دانسته است.

اما آریان عطارپور جوان، در یک غافلگیری جذاب فیلمی ساخته کاملا مدرن و امروزی. مستند کوتاه او با نام طولانی و عجیب «تا قبل از نتانیاهو من آشغال ترین آدم دنیا بودم» روایتی هوشمندانه از انسانِ در بحران است. مردی جوان روایت فیلم را پیش می برد، که اغلب از پنجره آپارتمانش به مردم و ساختمان ها نگاه می کند و ماجرای جنگ دوازده روزه را پی می گیرد. عطارپور در این مستند جذاب و پرکشش، قصه ای عاشقانه را روایت می کند و بیننده را با بازیگوشی های فرمی همراه خود می برد.

در مجموعه مستندهای «ایران» که توسط ۲۰ مستندساز ساخته شده، فیلم آریان عطارپور منحصر به فرد است. او هم مانند اغلب سینماگران مستند سراغ امروز و نتیجه انسانی، درگیری و جنگ رفته، اما تفاوت او با دیگر کارگردانان این مستند، در نگاه خلاقانه به یک روایت تکراریست. مرد جفاکار از گذشته نادم است و جنگ این فرصت را داده تا با محبوبش، سخن بگوید. ما در خلال کوشش او، با گذشته و امروز و وضعیت شهر و همسایه ها در یک مجتمع آشنا می شویم. مردی که پرچم ایران را روی بالکن می‌آویزد، زنی که از جفای همسرش دلخور است و ... تکه های پازلی هستند از تهران، در بهار ۱۴۰۴ و در دوره جنگ ۱۲ روزه.

«بهرام یشت» و «تا قبل از نتانیاهو من آشغال ترین آدم دنیا بودم» دو قرائت متفاوت از تجربه انسان امروز در جنگ و بحران است. رویکردی تاریخی و نگاهی امروزی، هر دوی فیلم ها با ثبت بخش هایی از این رخداد و تاثیر آن بر مردم ایران، فرازهایی از ایرانِ امروز را به تصویر کشیده اند.

مستند «بهرام یشت» و «تا قبل از نتانیاهو من آشغال ترین آدم دنیا بودم» در هاشور و فیلمنت عرضه شده است.