دوازده فروردین؛ روز «ما توانستیم»

 

دوازدهم فروردین ۱۳۵۸ نقطه‌ای تعیین‌کننده در تاریخ معاصر ایران است؛ روزی که مردم با رأی قاطع خود به استقرار نظام جمهوری اسلامی، مسیر تازه‌ای را برای آینده کشور برگزیدند. این رویداد صرفاً یک تغییر سیاسی نبود، بلکه تجلی اراده ملی برای عبور از استبداد و شکل‌دادن به مدلی از حکمرانی بود که بر پیوند میان مردم و ارزش‌های دینی استوار است.

امروز و در آستانه دوازده فروردین ۱۴۰۵، بازخوانی این واقعه تاریخی اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند. جامعه ایران در سال‌های اخیر با چالش‌ها و فشارهای متعددی مواجه بوده است؛ از تحریم‌های اقتصادی گرفته تا تنش‌های منطقه‌ای و تلاش‌های رسانه‌ای و شناختی برای تضعیف روحیه عمومی. در چنین فضایی، یادآوری ریشه‌های مردمی نظام و تجربه‌های تاریخی ملت ایران می‌تواند افقی تازه از امید و همبستگی را پیش روی جامعه قرار دهد.

اگر در سال ۱۳۵۸ حضور گسترده مردم در همه‌پرسی، هویت سیاسی نظام جدید را تثبیت کرد، امروز نیز حضور آگاهانه و مسئولانه مردم در عرصه‌های مختلف اجتماعی و سیاسی مهم‌ترین پشتوانه قدرت و پایداری کشور به شمار می‌رود. تجربه تاریخی نشان داده است که هرگاه جامعه ایرانی با وحدت و همدلی در صحنه حاضر بوده، توانسته از دشوارترین شرایط عبور کند.

دوازده فروردین همچنین یادآور یک حقیقت مهم است: استقلال و پیشرفت ملی بدون اتکا به سرمایه اجتماعی و همبستگی عمومی ممکن نیست. رمز موفقیت‌های گذشته نیز همین وحدت و همدلی بوده است؛ عاملی که توانسته ملت ایران را در برابر فشارهای خارجی و چالش‌های داخلی مقاوم نگه دارد.

از این منظر، دوازده فروردین تنها یادآور یک رویداد تاریخی نیست، بلکه فرصتی برای تجدید میثاق با آرمان‌هایی است که در آغاز انقلاب شکل گرفتند؛ آرمان‌هایی مانند استقلال، عزت ملی، مشارکت مردم در سرنوشت خود و امید به آینده.

در روزهایی که جنگ روایت‌ها و تلاش برای القای ناامیدی در جامعه شدت گرفته است، بازگشت به این تجربه تاریخی می‌تواند روح تازه‌ای در کالبد جامعه بدمد. دوازده فروردین یادآور این حقیقت است که ملت ایران در بزنگاه‌های تاریخی توانسته مسیر خود را با اراده و اعتماد به نفس ترسیم کند.

به همین دلیل، این روز را می‌توان با یک جمله خلاصه کرد:  روز «ما توانستیم»؛ و یادآور این امید که «باز هم می‌توانیم».