کشتار کودکان، سقوط انسان از «آدمیت» به زیر مرزهای انسانیت است

جهانگیر الماسی در گفت‌وگو با پانا با طرح این پرسش که «چه تفاوتی میان یک کودک بی‌گناه و یک انسان سالخورده وجود دارد؟» اظهار کرد: از منظر انسانی، هیچ تفاوتی میان جان‌ها نیست؛ اما شهادت کودکان، به‌دلیل پاکی و ناآلودگی آنان به مناسبات پیچیده سیاسی و اقتصادی، تأثیر عاطفی و انسانی عمیق‌تری بر وجدان جامعه می‌گذارد.

وی افزود: کودکان، نماد معصومیت و آینده‌اند و از دست رفتن آن‌ها، تنها یک فقدان انسانی نیست، بلکه نابودی احتمالی آینده‌ای روشن برای بشریت است؛ آینده‌ای که می‌توانست سرشار از صلح، عشق و آگاهی باشد.

این بازیگر با ابراز شگفتی از عاملان چنین جنایاتی گفت: برای من قابل درک نیست چگونه فردی، چه در مقام خلبان و چه به‌عنوان عامل شلیک موشک، می‌تواند با آگاهی، جان ده‌ها کودک بی‌گناه را بگیرد و حتی نشانه‌هایی از رضایت در چهره خود داشته باشد. این موضوع، نشان‌دهنده انحراف عمیق در فهم انسانیت است.

الماسی در ادامه با اشاره به مفهوم «شهادت» تصریح کرد: ما می‌توانیم از دو منظر به شهادت نگاه کنیم؛ نخست، شهادتی که از مسیر ایمان، آگاهی و انتخاب آگاهانه در راه ارزش‌های انسانی حاصل می‌شود، و دوم، شهادت مظلومانه کودکانی که بدون هیچ انتخابی، قربانی خشونت و شرارت می‌شوند. این کودکان، بی‌هیچ تردیدی، مصداق مظلومیت مطلق‌اند.

وی با انتقاد از نقش قدرت‌های جهانی در شکل‌گیری چنین فجایعی گفت: جای تأسف است که در قرن حاضر، با وجود پیشرفت‌های علمی و فرهنگی، همچنان شاهد چنین جنایاتی هستیم. این تناقض تلخ میان پیشرفت علمی و سقوط اخلاقی، یکی از دردناک‌ترین واقعیت‌های زمانه ماست.

الماسی همچنین با اشاره به سوابق تاریخی این‌گونه جنایات، خاطرنشان کرد: این اتفاقات مسبوق به سابقه است و نمونه‌هایی مانند کشتار صبرا و شتیلا نشان می‌دهد که کشتار بی‌گناهان، پیشینه‌ای تاریک در تاریخ دارد؛ اما تکرار آن در عصر حاضر، بیش از هر زمان دیگری شرم‌آور است.

این هنرمند در بخش دیگری از سخنان خود، با اشاره به واکنش‌های مردمی افزود: آنچه در میان مردم دیده می‌شود، همدردی عمیق و یکپارچگی انسانی است. درد از دست دادن کودکان، مرز نمی‌شناسد و همه انسان‌ها را متأثر می‌کند.

الماسی در پایان با ابراز تأسف عمیق از وضعیت کنونی جهان گفت: اگر قرار باشد انسان، چنین چهره‌ای از خود به‌جا بگذارد، باید در معنای انسان بودن تردید کرد. آنچه امروز شاهد آن هستیم، فاصله‌ای هولناک میان ادعای انسانیت و واقعیت رفتارهای انسانی است؛ فاصله‌ای که وجدان هر انسان بیداری را به شرمساری و تأمل وامی‌دارد.