نام تو در میان هیاهوی ظلم و ستم، قدرتمندترین صدای حقیقت است

در میان هیاهوی ظلم و ستم، نام تو، مریم سادات رفیعی همچون نوری فروزان در دل شب‌های تاریک تاریخ، به یادمان می‌آید و جانمان را جلا می‌دهد. تو آن بانوی بی‌نظیر، که برای آزادی و عزت ملتت، دست در دست قیام و فداکاری گذاشتی، اردوگاه ظلم را در هم شکستید و با شهادتت، چراغ راه نسل‌های آینده شدی.

در آن روز سخت، که رژیم اشغالگر و شیطان بزرگ دست در دست هم، راهپیمایی روز قدس را هدف قرار دادند، تو همان کسی بودی که با دلی پر از عشق و اراده‌ای قوی  زندگی‌اش را فدا کرد، چون کسی که می‌داند هدف بالاتر از زندگی است و حق، همیشه پیروز است. ترس و نگرانی در نگاهت نبود، فقط صدای محبت و عدالت در سرتاسر وجودت موج می‌زد.

هر بار که نامت را می‌شنویم، دلمان پر می‌کشد از احساس عشق و تقدیر. تو، بانویی که در کنار دیگر شهیدان، جان بر کف نهادید برای آزادی، نشان دادی که زنان ایران، در سرزمین مقاومت و شهادت، قدرتمندترین صداهای حقیقت‌اند. تو فرشته‌ای بودی که شهادتت، نه ترس، بلکه الهام شد برای همه‌ی ما، برای ایستادگی در برابر ظلم و ابتکار در راه عدالت.

ای آنکه در روزهای تاریک، چراغ امید بودی، یاد و نامت پیوسته در دل ما جاری است. با هر اشک، با هر لبخند، با هر قدمی در مسیر آزادگی، یاد تو را زنده نگه می‌داریم و راهت را ادامه می‌دهیم، برای تو، برای آزادی، برای ایران پر از عشق و سرود عدالت.

روحت شاد و یاد و خاطرت همیشه در دل‌های ما زنده باد.