این سحر تا ابد در یادها می‌ماند؛ بترسید از آه فرزندی که پدر ندارد

إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُون

این سحر تا ابد در یادها می ماند

بترسید از آه فرزندی که پدر ندارد

واژگان، زبانم را قفل کرده‌اند.

آقاجان! نمیدانم از کجا شروع کنم و با کدام درد بگویم.

دیروز باشنیدنِ خبر شهادت مظلومانه خواهران مینابی‌ام در غم فراقشان می‌گریستم و احساس می کردم یک تپش سنگین دیگر مانده تا این قلب‌عاشق از جایش کنده شود فقط به زبان می‌آوردم،خدایا سلامتی رهبرم؛آری برای سلامتی‌شما دعا می کردم.

سحرگاهان درحال عبادت خود با پروردگارم بودم که ناگهان تلویزیون خبرِشهادت ِ پدرِ امت و یتیم شدن تمام فرزندان ایرانی را به گوشمان رساند.

نه!!!!

 نمی‌توانیم بپذیریم؛اصلا باورکردنی نیست.

قرار نبود نهم اسفندماه(دهم رمضان) برایمان یادآور دهم محرم و روز عاشورایِ سنگین و پردرد شود.

قرار نبود شعار"جانم فدای رهبر" به "رهبر فدای امت" تبدیل شود.

دیگر چیدمان کلمات از دستم دررفته است؛می‌خواهم فریاد بزنم وبگویم تاریخ قلمت بشکند اگر در صفحه ای از کتابت ننویسی که رهبر حکیم و شجاعانه ایران نه در پناهگاه، بلکه در محل کارش و در کنار مردم خود به شهادت رسید.

این رسم امامتِ امتِ اسلام است که هیچ وقت از مردمش جدا نیست و نخواهد بود.

دنیا بهتره ابوالفضل رو بشناسه

سید علی زیر بیرق  عباسه

ما فرزندانتان خوب می‌دانیم که اگروجودِ نازنینتان را در کنارمان نداریم اما روح ملکوتی و دعای خیرتان همواره به کمکِ کشتیِ درحال غرق ما خواهد آمد و در نهایت نجات بخش ما خواهد شد.

ای خدای من!کاش در میان این سوگواری‌ها ناگهان صدایی بیاید: ألا یا أهل العالم أنا الإمام القائم