نبض آذربایجان، ضربان ابدی انقلاب

امروز، مردم تبریز با استمرار بیشتر از پیش، سیاهپوش یاد و خاطره همراه شدند. نواى «الله‌اکبر» و فریاد «انتقام» در کوچه‌وخیابان‌های این شهر پیچید. عاشقان رهبر، با دل‌هایی آکنده از عزا و قدم‌هایی استوار و منتظر انتقام، به میدان ساعت هجوم آوردند.

حرکات و افکار، صداها و واژگان، در کالبدِ باد نهادند و تا گوش جهانیان، به‌ویژه جنایتکارانِ جهان، رسید و زخمی عمیق بر دل‌های خبیث آنان نشست.

اینجا تبریز است؛ قلب تپنده‌ی آذربایجان. مردم با سر دادن شعار «آذربایجان جانبازان خامنه‌ای دن آیریلماز»، بار دیگر بر اتحاد و همبستگی این ملت گواهی دادند. آری، این اتحاد با هیچ‌چیز از بین نمی‌رود؛ خون رهبر، امضای قرارداد ملت ایران با خداست. حتی اگر رهبرمان را از دست داده باشیم، باز هم راه ایشان را، بهتر و پررنگ‌تر از گذشته، پیموده خواهیم رفت.

آمریکا و اسرائیل برای ما عددی نیستند. تاریخِ ایران، روزگار سخت‌تری از این‌ها را دیده است. اما درمان هر دردی در این آب و خاک، اتحاد اقشار و اقوام مختلف است. این اتحاد، تنها راه پیروزی و جاودانگی این راه است.