خونِ امام؛ روشن‌گرِ فتنه‌ها

سلام آقا جانم؛ امیدوارم حالتان  خوب باشد که بی‌تردید خوب هستید؛ زیرا کسانی که خون خود را در راه خدا و خدمت به مردم نثار کرده‌اند، قطعاً در بهشت، هم‌نشین اهل‌بیت (ع) هستند.

آقا، چند روزی از رفتنتان می‌گذرد، اما هنوز باورم نمی‌شود که شما در کنار ما نیستید و در مناجات‌های همیشگی‌ام با خدا، دیگر سلامتی و طول عمر برایتان آرزو نمی‌کنم. هر بار به مادرم می‌گویم چرا رهبرمان ما را تنها گذاشتند، مادرم پاسخ می‌دهد: «آقا ما را تنها نگذاشتند؛ درست است که ایشان در کنارمان نیستند، اما یادشان همیشه با ماست و به گفته‌ی خودشان، شهدا زنده‌اند.

پدرم هر زمان نام امام خمینی (ره) را می‌شنید، اشک در چشمانش حلقه میزد. دلیل سرازیر شدن آن اشک‌ها را نمی‌دانستم، اما حالا که خود داغِ امام و رهبر را دیدم و طعم تلخِ یتیمی را چشیدم، بهتر از همیشه پدرم را درک می‌کنم. اکنون هر وقت نام‌تان می‌آید یا صدای گرم‌تان را می‌شنوم، بغضم می‌ترکد و قطره‌های اشک از گونه‌هایم جاری می‌شوند.

لحظه‌ای که خبر شهادت‌تان را شنیدم، حس تنهایی بر من چیره شد، اما بلافاصله صبر و استقامت حضرت زینب (س) در داغ برادرشان را به یاد آوردم و به خودم عهد بستم که راه شما را ادامه دهم. این شهادت مظلومانه‌تان باعث می‌شود آرزو کنم کاش هرگز ۹ اسفند در تقویم وجود نداشت. می‌خواهم یک ماشین زمان اختراع کنم و زمان را به عقب برگردانم؛ چرا که از نظر من، هیچ‌چیز برای یک ایرانی غیرممکن نیست.

مدتی بود برایم سوال شده بود که چرا با وجود اینکه می‌دانستید ما به شما نیاز داریم، به پناهگاه نرفتید تا از جان خود محافظت کنید و تا آخرین لحظه در محل کارتان ماندید تا به مردم خدمت کنید؟ به دنبال جواب بودم که آن را در تاریخ یافتم. پاسخ برمی‌گردد به زمان امام حسین (ع)؛ زمانی که مردم در خواب غفلت به سر می‌بردند و با ریخته شدن خون پاک امام، از این خواب بیدار شدند. این نشان می‌دهد که خونِ امام، روشن‌گرِ فتنه‌هاست. پس شما رفتید تا مردم را از خواب غفلت بیدار کنید تا آن‌ها خواستار حق شوند. شما از جان خود برای مردم گذشتید.

من هم سعی می‌کنم همانند شما باشم و حتی قنوت نمازم را هم مثل شما می‌خوانم: «اللهم هم الرزقنا شهادت» ما سربازان امام زمانیم، منتقم خون شما هستیم و راه‌تان را ادامه خواهیم داد.