آوای سکوت شهر میناب

سلام رفیق شهیدم ،سلام بر دختران  میناب

نهم اسفند ماه روزی بود که آرزوی‌های شما با حمله رژیم کوک‌کش و هم دستی آمریکا دود شد.

آرزو‌هایی همچون کسی که دوست داشت اسرائیل را نابود کند،کسی که دوست داشت معلم شود.

امروز می توانم بگویم حالا شما سندی برای نشان دادن به تمام جهانیان هستید تا ثابت کنیم اسرائیل و آمریکا یک کودک‌کش هستند.

امروز شما سندی شدید تا به همه جهانیان بگوییم آن زردک، ادعای آزادی و آزاده‌خواهی می کرد ،ولی به دبستان شما حمله کرد.

مادر و پدری که قلبشان از دست دادن شما آتش می گیرد،می توانم بگویم برای یک ملت یک کشور این گانه است.

مادران امروز به دختران و پسران خود می گویند راحت بخوابید چون یک ایران بیدارند چون یک ارتش یک سپاه بیدار است.

دوازدهم اسفند روزی بود که تیکه‌ای از این خاک از جان این مردم در تابوتی که برای آنها بزرگ بود با پرچم سه رنگ ایران که راس آن الله بود در دست یک مردم چرخیدند.

ما  امروز کربلا داشتیم،قتل‌گاه دیدم ،قتل‌گاه ما دبستان شجریه طیبه جایی که دانش‌آموزان دختر در آن به شهادت رسیدند.

و حالا لحظه  خداحافظی مادران و پدران با جسم بی‌جان فرزندشان هستند، که آنان را به خاک می سپارند.