مانی مقدم در گفتوگو با پانا مطرح کرد:
«خواب» روایت دوگانگیهای انسان امروز
تهران (پانا) - کارگردان فیلم سینمایی «خواب» از تجربههای شخصی بهعنوان نقطه آغاز این اثر یاد کرد و دوگانگیهای زیسته در جامعه امروز را مهمترین بستر شکلگیری روایت این فیلم دانست.
مانی مقدم در گفتوگو با پانا درباره شکلگیری ایده فیلم «خواب» گفت: «ایده اصلی این اثر از یک تجربه شخصی و خوابی دنبالهدار آغاز شد که برای من رخ داد و مدتی ذهنم را درگیر خود کرد. جامعه ما سالهاست با نوعی دوگانگی زندگی میکند؛ شکافی میان آنچه هستیم و آنچه میخواهیم باشیم، میان باورها و واقعیتهای روزمره و میان آرزوهایی که هر روز دورتر میشوند و همین تضادها بستر شکلگیری این فیلم شد. «خواب» تنها یک وجه از زندگی شخصیتها را روایت نمیکند و تقلیل آن به یک زاویه خاص، نادیده گرفتن لایههای دیگر داستان است.»
وی در پاسخ به انتقادهایی درباره نحوه نمایش یک شخصیت مذهبی اظهار کرد: «قصد قضاوت یا تخریب نداشتم و خودم را جزئی از همین جامعه میدانم. طبیعی است در جامعهای که بخش بزرگی از آن مذهبی است، شخصیتها نیز از دل همین فضا بیرون بیایند.»
او معتقد است دوگانگیهای درونی انسان معاصر گاهی او را به حس دورافتادگی از آرزوها و نوعی سرگشتگی میرساند و تلاش کرده است این وضعیت را به تصویر بکشد.
مانی مقدم در رابطه با روند نگارش فیلمنامه گفت: «حدود سه سال درگیر این ایده بودم و ماهها همراه همکارم متن را نوشتیم، حذف کردیم و دوباره بازنویسی کردیم.»
وی افزود: «این سوژه تاریخ مصرف ندارد و هرچه زمان میگذرد، احساس میکنم روایت فیلم به واقعیت اجتماعی نزدیکتر میشود؛ واقعیتی که در آن رسیدن به برخی آرزوها دشوار شده و گاهی تنها در قالب خواب قابل تصور است.»
این کارگردان درباره حضور رضا عطاران در پروژه گفت: «تصمیم او برای همراهی نکردن با جشنواره کاملاً قابل احترام است. هر فردی در مواجهه با مسائل شخصی و شرایط جسمی خود، شیوه خاصی برای واکنش دارد و این تفاوتها طبیعی است.»
وی در ادامه اظهار کرد: «اعمال تغییرات در فیلمنامه در طول تولید امری طبیعی است و بخشی از فرآیند ساخت فیلم محسوب میشود. فضای همکاری میان بازیگران و عوامل نیز برای من فوقالعاده بود و علاقهمندم مسیر سایکودرام را در آثار بعدی ادامه دهم.»
مانی مقدم در پایان گفت: «هرچند تجربه الهامبخش این فیلم برای خودم رخ داده، اما شخصیت اصلی دقیقاً بازتاب من نیست. مدتی درگیر آن اتفاق بودم، کمتر صحبت میکردم و تلاش کردم با مطالعه و تأمل، آن را به روایتی تبدیل کنم که مخاطب بتواند با آن همذاتپنداری کند.»
ارسال دیدگاه