تهران (پانا) – گاهی مرز میان پرده نقرهای سینما و پیادهروهای شهر به باریکی یک پلک زدن میشود؛ آنجا که تصاویر دراماتیک تخلیه یک بیمارستان در دل جنگ، از خاطرات جشنواره فیلم فجر بیرون میجهد و در قامت شعلههای آتش و سرگردانی نوزادان بیمارستان گاندی، پیش چشم ملت عیان میشود. در این یادداشت، نگاهی انداختهایم به تجمیع درد و داغ حاصل از این تقارن تلخ؛ روایتی از هراس آوار و کوچ اجباری بیماران در سرمای خیابان، که اگرچه مغز استخوان هر بینندهای را میسوزاند، اما بار دیگر شکوه «همبستگی ایرانی» و…