قدس، قبله‌ی آزادگان جهان

روز قدس که از راه می‌رسد، دلم هوای غریبی می‌کند. انگار تمام تاریخ در این روز جمع می‌شود؛ از رنج بی‌انتهای مردم فلسطین تا صلابت مقاومتشان. با خودم فکر می‌کنم، چقدر فریادشان بلند است و چقدر صدای ما باید به گوش دنیا برسد. این روزها، وقتی اخبار فلسطین را می‌بینم و می‌شنوم، دیگر نمی‌توانم بی‌تفاوت باشم. آن کودکان، آن مادران، آن خانه‌های ویران همه و همه تلنگری است به وجدان هر انسان آزاده‌ای.

راهپیمایی روز قدس، فقط یک حضور صرف نیست؛ این تجدید پیمان ماست با انسانیت، با عدالت، با حق. این یعنی ما فراموش نکرده‌ایم، کنار مردم مظلوم فلسطین ایستاده‌ایم و فریادشان، صدای ماست. این قدم برداشتن در راهپیمایی، یعنی به اشغالگران بفهمانیم که مقاومت زنده است و آرمان آزادی قدس، در قلب تک‌تک ما ریشه دوانده.

وقتی با هم در این راهپیمایی شرکت می‌کنیم، احساس می‌کنم بخشی از یک جریان بزرگ و الهی هستیم؛ جریانی که برای رهایی قدس، برای بازگشت آرامش به خانه‌هایشان، برای نفس کشیدنشان در خاک خودشان، تلاش می‌کند. این روز، روز وحدت است، روز همدلی است، و روزی که به دنیا نشان می‌دهیم، «قدس» تنها یک نام نیست، یک آرمان است که تا آزادی‌اش، هیچ‌گاه دست از تلاش برنمی‌داریم.

امیدوارم این حضور، این فریاد، این دلنوشته‌های ما، ذره‌ای در تحقق این آرزوی بزرگ، یعنی آزادی قدس شریف، مؤثر باشد.