به یاد دانش آموز ۷ سالهُ جاوید الاثر شهید ماکان نصیری

مدرسه، نه فقط محلی برای آموختن «الف» و «ب» که خانهٔ دوم کودکان است، جایی که قرار بود در آن رویا بسازند و قد بکشند.

ماکان مینابی ،کودک مظلوم…

تنت با خاک وطن یکسان شد و قصهٔ کودکانه ات ...

از آن روز دهشتناک بشر کش که به دست بعل پرستان بشر نما و مدّعیان حقوق بی فهم بشر تو و همسالانت، طعمه ی مرگ انسانیت شدید دیگر، جهان، جهالت را نه یک مفهوم که یک مصداق می بیند، جنایت را نه یک مفهوم که یک مصداق می بیند، رذالت را نه یک مفهوم که یک مصداق می بیند، کدام مصداق؟؟ کدام مصداق؟

نگو من هیچ نمی دانم ، که می دانم که می دانی! مگر ابلیس آمریکا، مگر ابلیس اسرائیل،  جز این مصداق می باشند؟ 

مگر این دو شرور عصر جز این مصداق می باشند؟

ولی ماکان، ولی ای جان بدان، یادت هرگز از خاطر و ذهن وطن ، آری همو که تن پاکت به خاکش گشته آمیخته پاک نخواهد شد…

پسر پولیور آبی دانش آموز کلاس اول مدرسهٔ شجره طیبه میناب.  آری او هم «ماکان نصیری» همچون شهیدان «حاج احمد متوسلیان و مهدی باکری» شد تنها شهید جاوید الاثر جنایت آمریکا و اسرائیل ابلیس، اصابت موشک انگار فقط تن پاک این کودک ۷ ساله را هدف قرار داد که حتی آزمایشات DNA هم نتوانست اثری از ماکان عزیز پیدا کند و پیکر پاکش شد جزئی از خاک ایران. ماکان عزیز پسر ایران ما می دانیم تو در دامان مادرمان حضرت زهرا (س) قد خواهی کشید و رشد خواهی کرد. چونکه سرپرستی از شهیدان مفقود الاثر با مادرجانم حضرت زهراست.

ماکان جاودان، هیچ قلمی نمی تواند ابعاد فداکاری شما را در این راه مقدس ثبت کند اما می نویسم، زیرا می دانم که قلم سلاح دوم است. کلمه می تواند قلب هارا تکان دهد. 

نوشته ها، می‌توانند دلگرمی بخش باشند. من مینویسم، زیرا می دانم که در جهان دیگر وقتی شما در سکوت شب به خانه فکر می کنید، این کلمات، مانند نسیمی از بهشت در گوش هایتان طنین می اندازد.

یادشان گرامی راهشان پر رهرو باد…