میناب، دلتنگِ فرزندانِ آسمانی‌اش

چهل پردهٔ ماتم، بر گنبدِ نیلیِ شهرِ میناب کشیده شد. چهل طلوعِ بی‌تاب، در آینه‌هایِ اشکِ مادرانِ داغدار، نقش بست. امروز، اربعینِ کوچِ پرندگانِ سپیدِ آسمانِ عشق است؛ جوانانی که بالِ شهادت گشودند و رازِ ابدیت را در سینه‌هایِ کوچکشان، اما به وسعتِ دریا، جا دادند.

ای مینابِ صبور! بر شانه‌هایِ لرزانِ تو، بارِ غمی نشسته که زمین را به زانو درآورده است. دستانِ گره‌خوردهٔ پدران، گیسوانِ پریشانِ مادران، و سکوتِ غریبی که بر چهرهٔ شهر خیمه زده؛ همه، ترانه‌یِ سوگِ لاله‌هایی است که پیش از شکفتن، پرپر شدند. این اربعین، نه پایانِ یک داغ، که آغازِ ترنمِ جاودانه‌یِ یادِ شماست؛ یادِ شمیمِ خوشِ حضورتان که در باغِ خاطراتِ این دیار، تا همیشه خواهد پیچید.

شما، قهرمانانِ کوچکِ کربلایِ میناب! جوانانی که عطرِ بهارنارنج هنوز از گیسوانتان می‌بارید و صدایِ خنده‌هایتان، پژواکِ سرودِ زندگی بود. اما تقدیر، با قلمِ خون، سرنوشتِ دیگری برایتان رقم زد؛ سرنوشتِ پهلوانی، سرنوشتِ فداکاری، سرنوشتِ پر کشیدن به سویِ معشوق. شما رفتید، اما نامتان، فریادِ بلندِ ایثار شد و رَدِ پایتان، بر تار و پودِ این خاکِ مقدس، تا ابد نقش بست.

شهادت، معنایِ بلندِ عشق است؛ رسالتی که با جوهرِ خونِ شما، بر صحیفه‌یِ تاریخِ این سرزمین، جاودانه شد. شما آموختید که چگونه می‌توان در اوجِ جوانی، دل به دریایِ شهادت زد و چگونه می‌توان با لبخند، آغوشِ مرگ را در آغوش گرفت، تا نامِ وطن، سرفراز بماند.

این اربعین، فصلِ دیگری از سوگ است، اما نه سوگی که قامتِ اراده را خم کند. این اربعین، بانگِ بلندی است که از اعماقِ دلِ میناب برمی‌خیزد؛ فریادِ ایستادگی، فریادِ ادامه‌یِ راهِ سرخِ شما. غمِ از دست دادنِ شما، کوهی است بر دل، اما سربلندیِ شما، خورشیدی است که بر آسمانِ میهن می‌تابد.

بیتابِ میناب، امروز با قلبی شکسته اما روحی استوار، قامتِ عشق را ستایش می‌کند. ستایشِ شما، جوانانِ پر ستاره‌ای که رفتید تا ما بمانیم؛ تا این خاکِ پر افتخار، همچنان زیرِ پرچمِ سربلندی، بدرخشد.

نثارِ روحِ بلندِ شما، ای ستارگانِ درخشانِ آسمانِ شهادت، و پیمانِ ما، با یادِ شما، تا رسیدن به قله‌هایِ نور.